گزارش|
۴G روی گوشی، اینترنت روی هوا؛ مردم کامفیروز شمالی چشمانتظار یک شبکه واقعی
اهالی بخش کامفیروز شمالی در حالی از ضعف و ناپایداری اینترنت گلایه دارند که با وجود نمایش علامت ۴G روی تلفن همراه، بسیاری از خدمات آنلاین برایشان به سختی قابل استفاده است؛ این در حالی است که قرار گرفتن این روستاها در محدوده آزادراه شیراز–اصفهان و تردد مسافران در این مسیر، اهمیت پوشش و کیفیت پایدار شبکه را دوچندان کرده است؛ چراکه اختلال ارتباطی در این محدوده، علاوه بر ساکنان روستاها، میتواند مسافران و کاربران آزادراه را نیز در مسیریابی، برقراری تماس و ارتباط در مواقع ضروری با مشکل مواجه کند.
به گزارش خبرنگار گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، کافی است تلفن همراه را در دست بگیرید؛ آنتن روی صفحه دیده میشود و حتی گاهی ۴G نیز خودنمایی میکند، اما وقتی قرار است یک صفحه اینترنتی باز شود، فایلی دانلود شود یا پیامی ارسال شود، ماجرا شکل دیگری پیدا میکند. اینترنت کند میشود، ارتباط ناپایدار میشود و کاربر برای انجام سادهترین کارهای اینترنتی مجبور به چندین بار تلاش است.
این وضعیت، گلایه مشترک اهالی روستاهای سربست، چمریز، گرمه، سهرابخانی، چمچنار، پیرسبزعلی و آبماهی در بخش کامفیروز شمالی است؛ روستاهایی که مردم آنها میپرسند چرا فاصله میان چیزی که روی صفحه تلفن همراه نمایش داده میشود و کیفیت واقعی خدمات تا این اندازه زیاد است.
۴G روی صفحه گوشی؛ اینترنت کجاست؟
مسئله مردم یک علامت روی صفحه گوشی نیست؛ مسئله این است که این علامت در عمل چه خدمتی به آنها ارائه میکند. وقتی کاربر ۴G دارد، اما برای باز کردن یک صفحه ساده باید منتظر بماند یا ارسال یک پیام با تأخیر انجام میشود، طبیعی است که نسبت به کیفیت شبکه سؤال داشته باشد. مسئولان حوزه ارتباطات باید پاسخ دهند که معیار آنها برای اعلام پوشش ۴G چیست و آیا صرف نمایش این علامت میتواند به معنای برخورداری مردم از اینترنت باکیفیت تلقی شود؟
ظرفیت سایت، تعداد کاربران، کیفیت تجهیزات و زیرساخت انتقال داده همگی در کیفیت نهایی اینترنت نقش دارند؛ اما مردم قرار نیست مشکلات فنی را حل کنند. آنها هزینه و زمان خود را برای استفاده از یک خدمت ارتباطی صرف میکنند و انتظار دارند همان خدمت در زمان نیاز در دسترس باشد. اگر یک منطقه تحت پوشش ۴G قرار دارد، اما کاربران آن عملاً امکان استفاده مناسب از اینترنت را ندارند، مسئول کیفیت این سرویس چه نهادی است؟
هفت روستا؛ یک مطالبه روشن
سربست، چمریز، گرمه، سهرابخانی، چمچنار، پیرسبزعلی و آبماهی، هفت روستای بخش کامفیروز شمالی هستند که امروز یک مطالبه مشترک دارند؛ اینترنتی که فقط روی صفحه گوشی دیده نشود، بلکه در عمل نیز قابل استفاده باشد.
مردم این روستاها مانند سایر نقاط کشور برای انجام امور بانکی، خدمات اداری، آموزش، ارتباطات خانوادگی، کسبوکار و دسترسی به اطلاعات به اینترنت وابستهاند. دیگر نمیتوان خدمات ارتباطی مناطق روستایی را با استانداردهای سالهای گذشته سنجید و انتظار داشت مردم با همان کیفیت قدیمی زندگی کنند. سؤال اینجاست که برای رفع این مشکل چه اقدامی انجام شده و برنامه متولیان ارتباطات برای ارتقای کیفیت شبکه در این هفت روستا چیست؟
اگر زیرساخت موجود پاسخگوی نیاز مردم نیست، باید تقویت شود و اگر ظرفیت کافی است، باید علت این کیفیت پایین مشخص شود. آنچه قابل قبول نیست، ادامه وضعیتی است که مردم از آن گلایه دارند، اما پاسخ روشنی درباره علت و زمان رفع آن دریافت نمیکنند.
پای آزادراه شیراز–اصفهان هم در میان است
موضوع زمانی جدیتر میشود که موقعیت این روستاها و عبور آزادراه شیراز–اصفهان از این محدوده را در نظر بگیریم. اینجا دیگر فقط بحث اینترنت چند روستا مطرح نیست؛ مسافرانی که در این مسیر تردد میکنند نیز به شبکه ارتباطی پایدار نیاز دارند.
مسافر ممکن است برای مسیریابی، ارسال موقعیت مکانی، تماس با خانواده، دریافت اطلاعات مسیر یا در شرایط اضطراری به تلفن همراه خود وابسته باشد. اگر در چنین محدودهای آنتن وجود داشته باشد، اما اینترنت عملاً پاسخگو نباشد، سؤال درباره کیفیت پوشش ارتباطی جدیتر میشود.
آیا کیفیت اینترنت در محدوده آزادراه شیراز–اصفهان در این منطقه تاکنون بهصورت میدانی و در ساعات مختلف بررسی شده است؟اگر پاسخ مثبت است، نتیجه این بررسی چیست؟ و اگر چنین بررسی دقیقی انجام نشده، چرا باید مردم و مسافران همچنان با کیفیت نامطلوب شبکه مواجه باشند؟
آزادراه قرار است مسیر ارتباط و تردد باشد؛ بنابراین منطقی نیست که کاربر در کنار این مسیر، برای برقراری یک ارتباط ساده با مشکل مواجه شود.
جمعیت قابلتوجه؛ چرا هنوز ظرفیت کافی نیست؟
هفت روستای بخش کامفیروز شمالی، محل زندگی جمعیت قابلتوجهی از مردم منطقه هستند و طبیعتاً با افزایش استفاده از خدمات دیجیتال، نیاز آنها به اینترنت نیز افزایش پیدا کرده است. از سوی دیگر، تردد کاربران در آزادراه شیراز–اصفهان نیز به تعداد استفادهکنندگان از شبکه در این محدوده اضافه میکند؛ بنابراین نمیتوان ظرفیت ارتباطی منطقه را فقط با تعداد مشترکان ثابت روستاها سنجید.
مسئولان باید مشخص کنند آیا ظرفیت شبکه موجود متناسب با جمعیت روستاها، میزان مصرف اینترنت و تردد کاربران آزادراه هست یا خیر؟ اگر نیست، چرا برای افزایش ظرفیت اقدام نشده است؟ اگر هست، پس علت ضعف و ناپایداری اینترنت چیست؟ اینها سؤالهایی است که مردم حق دارند پاسخ آنها را از متولیان حوزه ارتباطات بشنوند.
دانشآموز روستایی نباید قربانی ضعف اینترنت شود
اینترنت برای دانشآموزان و جوانان امروز یک ابزار جانبی نیست. آموزش، دریافت محتوای درسی، جستوجوی منابع، شرکت در دورههای آموزشی، ثبتنامهای دانشگاهی و دسترسی به فرصتهای شغلی تا حد زیادی به اینترنت وابسته شده است.وقتی اینترنت یک منطقه ناپایدار باشد، دانشآموز و دانشجوی آن منطقه ناچار است برای انجام یک کار ساده بارها تلاش کند یا به نقاط دیگری برای دسترسی بهتر مراجعه کند.
آیا قرار است محل زندگی یک دانشآموز تعیین کند که چه کیفیتی از اینترنت در اختیار او باشد؟ اگر توسعه متوازن هدف است، برخورداری از زیرساخت ارتباطی مناسب نیز باید بخشی از همین توسعه متوازن باشد.
کسبوکار مردم هم به یک اینترنت واقعی نیاز دارد
امروز اقتصاد روستا نیز به فضای دیجیتال گره خورده است. فروش محصولات، ارتباط با مشتری، تبلیغات، انجام امور بانکی، ثبت سفارش و بسیاری از فعالیتهای اقتصادی بدون اینترنت پایدار دشوار است. برای تولیدکنندهای که میتواند محصول خود را به خارج از منطقه عرضه کند، اما امکان بارگذاری محتوا یا ارتباط مستمر با مشتری را ندارد، اینترنت ضعیف فقط یک مشکل فنی نیست؛ یک مانع اقتصادی است.
اگر قرار است اقتصاد روستاها توسعه پیدا کند، چرا زیرساختی به اهمیت اینترنت همچنان با نگاه حداقلی دیده میشود؟ توسعه ارتباطات باید بخشی از برنامه توسعه روستایی باشد، نه خدمتی که صرفاً با نمایش چند خط آنتن روی تلفن همراه، وضعیت آن مطلوب اعلام شود.
مردم پاسخ فنی نمیخواهند؛ نتیجه میخواهند
ممکن است در پاسخ به این گلایهها گفته شود که منطقه تحت پوشش ۴ G قرار دارد. اما این پاسخ، سؤال اصلی مردم را حل نمیکند. مردم نمیپرسند روی گوشی چه علامتی نمایش داده میشود؛ میپرسند چرا اینترنتی که برای آن هزینه میکنند، در زمان نیاز قابل استفاده نیست؟
آنها نمیخواهند بدانند سایت مخابراتی چه نسلی از فناوری را پشتیبانی میکند؛ میخواهند بدانند چرا یک پیام ساده ارسال نمیشود، چرا یک صفحه باز نمیشود و چرا کیفیت اینترنت در برخی مواقع رضایتبخش نیست؛ بنابراین انتظار میرود متولیان ارتباطات به جای پاسخهای کلی، نتیجه بررسی میدانی، مشکل شناساییشده و برنامه رفع آن را بهصورت شفاف اعلام کنند.
مطالبهای که دیگر نمیتوان به فردا موکول کرد
اهالی این هفت روستا انتظار ندارند مشکل ارتباطی یکشبه حل شود، اما انتظار دارند برای آن برنامه مشخص، زمانبندی روشن و مسئول پاسخگو وجود داشته باشد. لازم است وضعیت شبکه در سربست، چمریز، گرمه، سهرابخانی، چمچنار، پیرسبزعلی و آبماهی بررسی شود و مشخص شود کدام نقطه نیازمند ارتقای تجهیزات، افزایش ظرفیت یا توسعه زیرساخت است.
همچنین وضعیت پوشش و کیفیت اینترنت در محدوده آزادراه شیراز–اصفهان نیز باید به شکل واقعی بررسی شود تا مشخص شود مسافران و کاربران این مسیر در نقاط مختلف با چه کیفیتی از خدمات ارتباطی مواجهاند. مردم حق دارند بدانند مشکل چیست، چه اقدامی قرار است انجام شود و چه زمانی باید منتظر نتیجه باشند.
۴G روی گوشی، اما اینترنت در انتظار
داستان روستاهای بخش کامفیروز شمالی، داستان چند خط آنتن روی نمایشگر نیست؛ داستان مردمی است که میگویند میان «پوشش» و «خدمت واقعی» فاصله وجود دارد.
در یک سو، جمعیت قابلتوجهی از مردم این روستاها قرار دارند که برای آموزش، کار، زندگی و ارتباطات روزمره به اینترنت نیاز دارند و در سوی دیگر، آزادراه شیراز–اصفهان قرار دارد که اهمیت ارتباط پایدار در این محدوده را بیشتر میکند. حالا مطالبه مردم روشن است و انتظار میرود متولیان نیز پاسخ روشنی ارائه کنند: چرا ۴G هست، اما اینترنت نیست؟ و مهمتر از آن؛ چه زمانی قرار است این مشکل برطرف شود؟
لینک کپی شد
گزارش خطا
اخبار مرتبط
