ترامپ نفت ونزوئلا را می‌دزدد

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو به نقل از کانترپانچ؛ گزارشی در وب سایت «کانترپانچ» به توافق نفتی اعلام شده میان دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، و ونزوئلا پرداخته است؛ توافقی که کنترل واشنگتن بر بیش از ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی این کشور را فراهم می کند، در حالی که درباره توانایی این توافق برای کاهش قیمت سوخت در آمریکا در آینده نزدیک تردیدهایی وجود دارد.

هنگامی که دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، در سوم ژانویه، نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، و همسرش را ربود، نشان داد که تا چه اندازه در نقض قوانین بین المللی پیش رفته و نمونه ای آشکار از اطمینان خود به مصون ماندن از مجازات ارائه کرد.

برای تصاحب ابتدایی ثروت ها و غارت بی رحمانه آنها، یک رهبر مستقل در حالی که هنوز در سمت خود بود، با اتهام های ساختگی قاچاق مواد مخدر ربوده شد. حاکمیت یک کشور که ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد آن را تضمین می کند، نقض شد و ونزوئلا نیز مجبور شد در برابر اهداف واشنگتن برای احیای خشن اصل «دکترین مونرو» تسلیم شود.

غنیمت کاملا روشن است: نفت.

در پایان ماه گذشته، دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» در حال و هوایی شادمانه اعلام کرد که با ونزوئلا به «بزرگ ترین توافق نفتی در تاریخ جهان» دست یافته است؛ توافقی که به گفته خودش توسط او ایجاد شده است.

ترامپ به وزیر خارجه آمریکا، مارکو روبیو، و وزیر جنگ، پیت هگست، دستور داده است با دلسي رودریگز، رئیس جمهور موقت ونزوئلا، و با مشارکت بخش خصوصی همکاری کنند تا آمریکا کنترل بیش از ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر اثبات شده نفت ونزوئلا را در اختیار بگیرد؛ آن هم بدون هیچ هزینه ای برای مالیات دهندگان آمریکایی.

این اعلام گستاخانه درباره کنترل ثروت های ونزوئلا، بدون شک ذخایر نفتی آمریکا را که اکنون حدود ۴۶ میلیارد بشکه است، بیش از دو برابر خواهد کرد و عرضه نفت را افزایش خواهد داد.

مهم تر از همه، از منظر چشم انداز انتخاباتی جمهوری خواهان، ترامپ مدعی است که «قیمت بنزین برای آمریکایی ها به میزان چشمگیری کاهش خواهد یافت و برای مدت طولانی پایین خواهد ماند» و در عین حال این توافق به ونزوئلا کمک خواهد کرد تا در مسیر موفقیت و شکوفایی بزرگ قرار گیرد.

رئیس جمهور موقت ونزوئلا تلاش کرده است چیزی را که نمی توان جز یک توافق بسیار کثیف و تأسف بار توصیف کرد، بزک کند.

او گفته است این توافق ۲۵ ساله است، با قانون هیدروکربن های ونزوئلا مطابقت دارد و ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری و همچنین ۲۰۹.۳ میلیارد دلار درآمد مالیاتی به همراه خواهد داشت.

اما او درباره میزان واقعی درآمدهای مالیاتی که از این معاملات وارد اقتصاد خواهد شد، توضیح روشنی ارائه نکرده است.

این اظهارات مطمئن، مانند بسیاری از چیزهایی که از ذهن ترامپ عبور می کند و به سادگی از زبانش خارج می شود، بخشی بیانگر امیدها و آرزوهای اوست و بخشی دیگر چیزی جز خیال پردازی نیست.

اما نخستین سوالی که باید مطرح شود این است:

مزایای این عملیات غارتگرانه چه زمانی و با چه سرعتی به اقتصاد آمریکا بازخواهد گشت؟

ترامپ در نهایت گفته است قیمت ها کاهش خواهند یافت.

اما آیا این اتفاق پیش از انتخابات رخ خواهد داد؟نمی توانم چنین چیزی را بگویم.

کارشناسان بازار و کالاهای اساسی همزمان هم درباره این توافق تردید دارند و هم نسبت به ظرفیت های آن هیجان زده اند.

یکی از منتقدان این توافق، پاتریک دی هان، رئیس بخش تحلیل نفت در وب سایت و اپلیکیشن «گس بادی» است؛ پلتفرمی که به رانندگان کمک می کند جایگاه هایی را پیدا کنند که سوخت را با قیمت پایین تر عرضه می کنند.

او به روزنامه «هیل» گفت که شاید قیمت ها «چند سال دیگر» کاهش پیدا کنند، اما کاهش قیمت در کوتاه مدت بسیار بعید است.

دی هان اضافه کرد که برای مثال، خطرات حقوقی نگران کننده ای درباره این توافق وجود دارد و مسائل متعدد دیگری نیز مطرح است.

او گفت اگر این توافق موفق شود، به سرمایه گذاری های عظیم و افزایش قابل توجه تولید نفت نیاز خواهد داشت و در آن صورت می تواند بسیار بزرگ باشد.

اما بار دیگر باید تاکید کرد که تاثیر آن بر قیمت بنزین سال ها بعد ظاهر خواهد شد، نه چند روز، چند هفته یا چند ماه دیگر.

اظهارات دی هان به راحتی سخن معروف جان مینارد کینز، اقتصاددان مشهور، را به یاد می آورد که در کتاب «رساله ای درباره اصلاحات پولی» در سال ۱۹۲۳ نوشت:

«بلندمدت راهنمای گمراه کننده ای برای امور جاری است. در بلندمدت، همه ما مرده ایم.»

بر همین اساس، شاید قیمت بنزین در بلندمدت کاهش پیدا کند، اما در کوتاه مدت چیزی که در اختیار داریم، تنها برآوردهای سبکسرانه و اغلب مضحک ترامپ است.

در حالی که ملاحظات بی شماری درباره اهمیت مفهوم «بلندمدت» وجود دارد، اندی لیبو، رئیس شرکت «لیبو اویل اسوشیتس»، یادآوری می کند که زیرساخت های لازم برای موفقیت این پروژه، حدود یک دهه زمان نیاز دارند تا ارتقا پیدا کنند و این پروژه بتواند تاثیری ملموس بر بازار نفت بگذارد.

البته ممکن است برخی بهبودهای تدریجی در طول یک سال یا دو سال آینده اتفاق بیفتد.

علاوه بر این، رساندن تولید نفت ونزوئلا به سطوح بالا ممکن است تنها برای استخراج نفت از زمین و رساندن آن به بازار، پیش از حتی پالایش آن، حدود ۱۸۰ میلیارد دلار هزینه داشته باشد.

توافق مذکور با ونزوئلا نشانه هایی از یک سرمایه داری خشن و شبیه به راهزنی گروه های تبهکار دارد.

دولت ترامپ هنوز فهرست کامل شرکای تجاری به کار گرفته شده در این پروژه را اعلام نکرده است، اما یکی از گزینه های مطرح، شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» به مدیریت سرمایه گذار ونزوئلایی، آلخاندرو بتانکورت، است.

این شرکت قصد دارد تا پایان سال جاری میلادی ۶ دستگاه دکل حفاری را به میادین نفتی خود در ونزوئلا منتقل کند و در سال ۲۰۲۷ نیز ۱۲ دکل دیگر مستقر کند.

در نهایت، انتظار می رود تعداد دکل ها به ۵۲ دستگاه برسد.

همسو با سلیقه ترامپ در انتخاب چهره های بدنام و غارتگر، بتانکورت نیز به دلیل نظارت بر اختلاس ۲ میلیارد دلار از شرکت دولتی نفت ونزوئلا، «پترولئوس دی ونزوئلا»، تحت تحقیق قرار دارد.

او همچنین به دلیل ادعاهای مربوط به پولشویی و تقلب مالیاتی، توجه مقام های اسپانیا و سوئیس را به خود جلب کرده است.

با وجود این فضای سنگین مملو از تردید و پرسش، به نظر می رسد بتانکورت آزادی تقریبا کاملی برای استفاده از هواپیماهای خصوصی در اختیار دارد؛ همراه با گروهی از اعضای خانواده، شرکا، سرمایه گذاران و همکاران تجاری از بخش های بانکی و معدنی.

اما درباره خطرات حقوقی این توافق، کنار گذاشتن آنها دشوار است.

آیا این توافق می تواند آزمون پذیرش بر اساس قانون اساسی ونزوئلا را در پارلمان پشت سر بگذارد، با توجه به اینکه این واشنگتن است، نه کاراکاس، که مدل پیشنهادی و شرکت های مشارکت کننده در پروژه را تعیین می کند؟

ترامپ احتمالا چندان به چنین جزئیات قانونی اهمیت نمی دهد، اما شرکای تجاری و سرمایه گذاران احتمالی اهمیت می دهند.

لوئیزا پالاسیوس، پژوهشگر ارشد مرکز سیاست انرژی جهانی در دانشگاه کلمبیا، به صراحت می گوید:

«اگر هدف این است که تلاش شود ریسک سرمایه گذاری در ونزوئلا کاهش پیدا کند، ممکن است آمریکا با این توافق دقیقا در جهت عکس حرکت کند؛ یعنی چارچوب نهادی شکننده این کشور را حتی بیشتر تضعیف کند.»

اد چو، مدیر اجرایی سابق شرکت «شورون» نیز می گوید:«برای صنعتی که بلندمدت است و به سرمایه زیادی وابسته است، عدم اطمینان باعث کند شدن روند کار می شود؛ و گاهی حتی آن را کاملا متوقف می کند.»

اگر قرار باشد در این ماجرا چیزی متوقف شود، قطعا به دلیل ملاحظات اخلاقی طرف های درگیر نخواهد بود.

هر قدر بازدهی ها وسوسه کننده باشد و هر قدر سود حاصل از این توافق بالا باشد، رابطه بازی و رانت خواری در این توافق تضمین شده است تا امکان سرقت و غارت فراهم شود.