زنگ خطری که جدی گرفته نمی‌شود!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛  دیشب «فارسی وان» رو دیدی، سریالش خیلی قشنگ بود»….«آره، ولی ما «من و تو» رو دیدیم، اون باحالتر بود...» جملات فوق بریده ای از گفت و گوی دو نوجوان 10، 12 ساله درباره برنامه های ماهواره ای است که به همراه تمامی اعضای خانواده (!) خود به تماشای آن نشسته اند.

 

برگردیم به 10، 15 سال قبل؛ آن زمان ها که در نوجوانی بسر می بردم؛ خوب به یاد دارم که گفت و گوی بچه ها در کوچه و بازی راجع به هنرنمایی فرشاد پیوس در پرسپولیس، گلزنی های علی دایی در تیم ملی یا بحث راجع به فیلم های فرامرز قریبیان، جمشید هاشم پور و نوع چینی آن یعنی بروس لی و ... بود.

 

آن چه مشخص است اینکه با گذشت یکی دو دهه در فرهنگ عمومی جامعه چنان تغییر و تحولی ایجاد شده است که متاسفانه بسیاری از کودکان و نوجوانان جامعه ما دیگر به جای خرسند شدن از تماشای سریال های تلویزیونی و فوتبال، اوقات فراغت خود را در جاهای دیگر پر می کنند و در این بین طبیعی است که ذهن و فکر بچه های ایرانی را سریال ها و برنامه های بشدت نامناسبت و تحریک کننده ماهواره ای تهدید کند.

 

از آن جا که یکی از کارکردهای رسانه های جمعی، بویژه ماهواره، مفهوم سازی است، بر این اساس باید گفت که نمایش تصاویر مستهجن و مبتذل از طریق ماهواره، یکی از عوامل مهم و اصلی گسترش بی بند و باری و به فحشا کشاندن نوجوانان و جوانان است.

 

البته شبکه های ماهواره ای به عنوان یک ابزار، می تواند کارکردی دوگانه داشته باشد؛ به این معنی که این رسانه همچون دیگر ابزار بشری می تواند به آرمان های تعالی بخش انسان ها و جوامع خدمت یا خیانت کند که متاسفانه در حال حاضر، بیشترین خدمت ماهواره در ایجاد و رواج فساد و فحشا در میان جوانان است و این واقعیت تلخ چیزی نیست که به راحتی بتوانیم آن را انکار کرده و یا برایش توجیه بتراشیم!

 

این که علما و مراجع تقلید در سخنان هشدارآمیز خود، خطر ماهواره ها را بیشتر از بمب اتم می دانند، در واقع به جهت عمق تخریبی این شبکه هاست که مع الاسف به سادگی و با کمترین هزینه های ممکن در کشور قابل دریافت است.

 

در این میان فعالیت بیش از 400 شبکه ماهواره ای فارسی زبان که بیشتر آن را شبکه های ترویج فساد و شهوت تشکیل می دهد، چند سالی است که زنگ خطر را برای همه ما به صدا درآورده است؛ زنگ خطری که گویا برای برخی بسان لالایی می ماند!

 

باید توجه داشت که وقتی سخن از ماهواره به میان می آید، ابتدا مسائل ضد فرهنگی آن جلب توجه کرده، سپس مسائل سیاسی، علمی و ورزشی جلوه نمایی می کند.

 

بیشتر شبکه های فارسی زبان ماهواره ای، در یک تقسیم بندی معمول، به شبکه های سیاسی و غیر سیاسی تقسیم می شوند که بر اساس تحقیقات به عمل آمده تمامی این شبکه ها، با وجود اهداف و سلیقه های گوناگون و به تبع آن شگردهای متنوع، در هجوم به مبانی دینی به طور جدی اشتراک دارند و هر کدام با مأموریتی خاص به مقابله با اسلام برخاسته اند.

 

آن چه مهم است این که این هجوم چه آرام و چه خاموش آغاز شده باشد، اکنون شکل وسیع و جدیتری یافته؛ به طوری که بسیار حساب شده، اصول و پایه های اعتقادی مردم را هدف قرار داده و با دقت ماهرانه ای تمام گروه های مختلف جامعه، بویژه کودکان و نوجوانان را در برگرفته است.