دوباره مهر فرا می رسد...

گروه اجتماعي«خبرگزاری دانشجو» -هادی رهبر؛ دوباره کم کم دارد ماه مهر، ماه مهربانی ماه شور، ماه جنب و جوش و هیجان فرا می رسد. وقتی مهر فرا می رسد ناخودآگاه خاطره اولین روز مدرسه زنده می شود برای ما، روز اول در آشنایی با یک فضای جدید فضایی که باید خانه دوم باشد برای بچه ها.

 

شاید هم اول مهر برای بعضی ها یادآور روز اول رفتن به دانشگاه باشد روزی که شاید شیرین تر و دلپذیرتر از روز اول مدرسه بوده باشد روزی که دیگر قبل اسممان عبارت مهندس و دکتر را تجربه کردیم برای اولین بار و خودمان هم باورمان شد که دیگر آن بچه دبیرستانی دیروز نیستیم و دیگر باید رفتارمان با دیروز متفاوت باشد.

 

اما واقعا ما آن روز نسبت به دیروزمان چه تفاوتی کرده بودیم؟ دانسته هایمان که زیاد نشده بود پس قرار بود این فضای جدید یعنی دانشگاه چیز جدیدی به ما ارایه دهد، دانسته هایمان را بالا ببردو به تبع آن عملمان هم ارتقا پیدا کند.

 

و اینجاست که پای مسولین دانشگاه در زندگی من و شما باز می شود و آنها می شوند شریک ما در سعادت و شقاوت. می شوند راهنما و رهبر و همین می شود که اگر کمی ریز بین باشی اول مهر که می شود باید یاد اینها(مسولین دانشگاهی) بیفتی و بپرسی آقایان سال جدید تحصیلی دارد شروع می شود برنامه تان برای سال جدید چیست؟ آیا اصلا یادتان بود که باید برای سال جدید برنامه ریزی می کردید؟ آیا آنقدرها که پیگیر بودجه های دولتی و غیردولتی و واریز شهریه های دانشجویان بودید به فکر برنامه ریزی برای ارتقا فکر و بینش دانشجویی که تا دیروز دانش آموز بوده هستید؟

 

یا آنکه از نگاه شما اتفاق خاصی در حال رخ دادن نیست و از نظر شما این یک اتفاق تکراری است و نیازی هم به برنامه ریزی و... ندارد! ما که تنها می توانیم امیدوار باشیم به اینکه شما امسال را با توانی مضاعف شروع خواهید کرد و اشتباهات و کاستی های سال های گذشته را تکرار نخواهید کرد.

 

اما به نظر می رسد شما وظیفه تان امیدواری نیست و باید برنامه ریزی کنید برای محیط تان که اگر بخواهیم شیعه باشیم وپیرو امام صادق (ع) فرمودند اگر حکومت در دست ما باشد شبها فکر می کنیم و برنامه ریزی و روزها بدان عمل می کنیم.