چرا جای شهدا در میان دانشجویان خالیست؟

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اینکه چرا شهدا را باید در میان شهر ها و دانشگاه ها و فضا های عمومی این چنین تدفین کرد دلایل مهم و بسیاری دارد که در این مجال به بحث پیرامون برخی از این دلایل می پردازیم .

 

در این مسئله که شهدا دارای تقدس و بزرگی جایگاه نزد خداوند هستند گواه های بسیاری وجود دارد و از همه شواهد مهم تر لفظ صریح قرآن است که جایگاه ویژه شهدا در این دنیا و در جهان آخرت را کاملا روشن بیان کرده است (اینکه برخی از تفکرات لیبرال و غیر دینی که عملا قرآن و متن صریح آن را قبول ندارند در جای خود مورد بحث است) در احادیث و سند های روایی بار ها تکرار شده که  انسان بهتر است در فضایی قرار گیرد که به نحوی او را یاد خدا بیاندازد.

 

حتی به انسان توصیه شده که اگر می تواند در فضایی قرار گیرد که انسان های بزرگ و معنوی در آن قرار دارد، حرم و بارگاه امام زادگان و انسان های بزرگ نیز فضائیست که همگان به زیارت آن سفارش شده اند. وجود فضاهای زیارتی در نزدیکی محل زندگی افراد یکی از موثر ترین راه های تذکر معنوی می باشد که تدفین شهدا یک از این مصداق هاست.

 

از زاویه ای دیگر شهدا همگی برای ایجاد و تداوم این انقلاب و اسلام تضمین کننده آن جان خود را فدا کرده اند که یاد آوری این مطلب با وجود فیزیکی محل دفن آنان در اطراف زندگی، غفلت زندگی شهری امروز را کاهش داده و هر روز به یاد آوری ارزش های این نظام کمک می کند.

 

روایات و سفارشات همگی به گفته علم روز استدلال های تجربی نیز دارد، داستان آب و تاثیر پذیریش از محیط پیرامون را همگان کم و بیش شنیده اند، آب و عناصر به ظاهر بی جان هم از محیط اطراف خود تاثیر می پذیرند چه برسد به انسان که دارای شعور و روح است.

 

در این استدلال مشخص است، وقتی انسان در محیطی که از لحاظ دینی بدون نشانه است قرار می گیرد از انرژی های مثبت معنوی محروم می باشد.

 

این در حالی است که در جامعه کنونی ما و در کوچه و خیابان نه تنها نشانه های دینی وجود ندارد بلکه ظاهر همه چیز را غرب گرایی و بی دینی پر کرد است.

 

در چنین فضایی انسان چگونه می خواهد راه رسیدن به خدا را طی کند!؟ در دانشگاه های کشور که هر روز بیش از پیش شاهد موج های منفی غیر اخلاقی هستیم راهکار مقابله با این فضا چیست؟

 

طرحی در سال های اخیر در حال اجراست که به جای این که شهدای گمنام در مقبره ها و مزارهای هر شهر به خاک سپرده شوند در محافل عمومی و در دانشگاه ها و ... به خاک سپرده شوند تا از وجود معنوی آنان استفاده شود.

 

برای مثال تپه نور الشهدای تهران که تا ماقبل تدفین شهدا محلی برای عیاشی و در سیطره افراد بی دین بود بعد از این حرکت به محلی برای دعا و زیارت تبدیل شده و سنگر فرهنگی بزرگی در دل جبهه بی دینی شکل گرفته است. (یکی از دلایل مخالفت برخی از روشن فکران و دگر اندیشان نیز همین است؛ زیرا بعد از تدفین شهدا آن محل به وعده گاه نیرو های مذهبی انقلاب تبدیل شده و قدرت دین در این فضاها به رخ لیبرال ها کشیده می شود.)

 

در سال های گذشته و در پی گسترش این حرکت جبهه مقابل احساس خطر بزرگی کرده و تیم های تشکیلاتی خود را در راه سنگ اندازی این عمل بکار گرفته اند به نحوی که در برخی دانشگاه ها کار به بی احترامی به مقام شهدا رسید که البته با سیل خروشان عاشقان شهادت رو برو شده و توطئه هایشان خنثی شد .

 

در تئوری های مبارزه فکری، روشی برای شناخت کارآمدترین حمله به دشمن فکری، مطالعه بازخورد طرف مقابل است که نحوه عملکرد آن باید مورد بررسی قرار گیرد، در این اتفاق نحوه موضع گیری و برخورد مخالفین این حرکت معنوی به صورتی عجولانه و از سر ناچاری بوده و نحوه مقابله آنان نیز کاملا منفعلانه می باشد. دستپاچگی برخی از این جریانات در مقابله با این حرکت خود تاکیدی بر تاثیر آن در فضای فرهنگی و انقلابی دانشگاه دارد.

 

اینکه آیا تدفین شهدا در دانشگاه ها مشکلات و یا مقدماتی دارد یا خیر در مقاله ای جداگانه به آن پرداخته می شود و آسیب شناسی این عمل کمک بزرگی به دانشجویان انقلابی دانشگاه هایی خواهد نمود که در آینده نزدیک قصد ایجاد چنین فضایی را در دانشگاه هاي دارند.