اين عاقبت كار عشق است...

 

مردی گفت: حج بگذاردم و از همسفران خویش جدا گشتم.

 

تنها روانه شدم و بیراهه می رفتم. در بین راه نظرم به خیمه و خرگاهی افتاد. بدان جانب شتافتم تا به نزدیک ترین خیمه رسیدم.

 

پرسیدم «این خیمه ها از کیست؟»

 

گفتند «از آنِ حسین.»

 

گفتم «پسر علی و فاطمه؟»

 

گفتند «آری.»

 

گفتم «او خود در کدام خیمه است؟»

 

گفتند در فلان خیمه.

 

نزد او رفتم. دیدم بر در خیمه تکیه داده است و نامه پیش روی توست: می خواند. سلام کردم و جواب داد.

گفتم «یابن رسول الله، پدر و مادرم فدای تو، چرا در این بیابانِ قَفر فرود آمدی –که نه در آن گیاهی ست برای چرای چهارپایان و نه سنگری جان پناه؟»

 

گفت «اینها مرا بترسانیدند {از هتک حریم کعبه} و این نامه های اهل کوفه است و همان ها مرا بکشند. وقتی چنین کردند و هیچ حرمتی را فروگذار نکردند مگر همه را بشکستند، خداوند بر آنها کسی را گمارد که آنها را بکشد و ذلیل گرداند.»