کنار رفتن «رو به فردا» به سود «نود»!

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، بهاره مقدم؛ اینکه فعالین دانشجویی وارد مباحثات سیاسی رسانه شوند اتفاق بسیار مبارکی است، اما واقعا رسانه بستر را مهیای این جریان ساخته است یا خیر!

 

فضای دانشجویی فضای متفاوتی است، دانشجو با کسی شوخی ندارد، اهل سازش نیست، پای در بند ندارد، ترس از دست دادن موقعیت و مقام هم ندارد، دانشجو وارسته است، در قید و بند کسی اسیر نمی شود، صریح است، فریادها را در گلو فرو نمی خورد، دانشجو بصیر است، احساس تکلیف می کند، محرک نمی خواهد، شور عشق به پیشش می راند، دانشجو ناحق را تاب نمی آورد، اهل مماشات نیست اما وقاحت نمی کند، دانشجو واژه پرداز نیست لفاظی نمی کند زبانش زبان مردمی است که از بطنشان برخاسته، دانشجو مسحور زر و زور و تزویر نیست سبک بال اظهارنظر می کند، نقد می کند، به چالش می کشاند و همه موظفند به پاسخگویی در برابرش، نه سبک سرانه که باید پاسخ کارشناسانه باشد دانشجو ژرف نگر است سره را از ناسره باز می شناسد، دانشجو مستحکم است دمدمی نیست شراکت دزد و رفاقت قافله از او بر نمی آید، دانشجو مطالبه گر است، آرمانگرای واقع بین است ارزش ها را با عمق جان درک کرده و پاسدار است، دانشجو موقعیت خطیر خود در جبهه دانشگاه و خط مقدم بصیرت افزایی را درک کرده و پای در ره نهاده.

 

حال آیا از تمام این شاخصه ها رسانه ملی باخبر است و تریبون را به دانشجوها سپرده؟ نکند فردا خواص کم بصیرت شاکی شوند که وای از نسل سوم وای از آنان که انقلاب را درک نکردند، وای از آنان که به ما مسئولان اسبق توهین می کنند!

 

به هرحال رسانه باید در جریان باشد که تریبون سپردن به دانشجو شرایط دارد؛ شرایطی که باید لحاظ شود چون ایران امروز نیاز به چنین مباحثی را به شدت احساس می کند، اما رسانه قدری متزلزل بنظر می رسد!

 

اگر نیاز به روشنگری نسل دانشجوی امروز را احساس نکرده بود که تریبون به فعالین دانشجویی نمی سپرد و اگر قصد تحقق این مهم را دارد، چرا اینقدر محدود؟ چرا سرشار از خط قرمز؟ چرا مختصر؟

 

کنار رفتن «رو به فردا» و جنبش دانشجویی به سود «نود» خیلی ها را برانگیخت! باز گلی به گوشه جمال فعالان دانشجویی که در همان اندک فرصت از دردها گفتند و سرتیترها را عنوان کردند، کاش «رو به فردا» یک هزارم آنقدری که «نود» مهم است، برای رسانه ملی مهم بود!