پيش از آنكه دير شود بايد كاري كرد ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ يكي از نكات مبهم و مغفول مانده در مورد فيلم سينمايي «سعادت آباد»، در ميان حرف و حديث‌هاي ديگر اين فيلم و نقد و تحليل هايي كه مباحث ساختاري را در بر مي گرفت، تشبه به شرب خمر و حركات و سكناتي بود كه در سكانس‌هاي مختلف اين فيلم به چشم مي خورد.

اين موضوع تا كنون به شكل و روش عجيب و غريبي مورد غفلت و بي‌توجهي مسئولين و مديران امر و نيز اصحاب رسانه‌ هاي گروهي گرديد كه خود جاي سوال جدي دارد. اينكه چطور ممكن است در فضاي سينمايي اسلامي‌مان!!! چنين رويكردها و تصويرگري‌هايي در يك اثر سينمايي رخ دهد و هيچ كس پيگير امر نشود، جاي سوال جدي دارد و اينكه ادامه يافتن چنين رويكردهاي و تكرار چنين نمادهايي در فيلم هاي ايراني، سينماي ايران را به كجا خواهد برد و وضعيت را به كجا خواهد كشاند.

البته رخ دادن چنين اتفاقاتي محدود و معطوف به فيلمي همچون «سعادت آباد» نيست و ما پيش از اين هم در فيلم هاي ديگري شاهد و ناظر صحنه‌هاي چه بسا وقيح تر از اين بوديم. هنوز خاطره سكانس‌هاي تحيرك برانگيز و تأسف بار فيلم هاي همچون «حوالي اتوبان»، «انعكاس»، «اسب حيوان نجيبي است» و ... در خاطره عمومي مخاطبان سينماي ايران باقي است و نيز جاي اين سوال مطرح است كه مديران و مسئولان امر براي مهار اين روند خطرناك و بسيار تأثربرانگيز چه تدبيري انديشده‌اند و چه راهكارهايي را در آستين دارند؟!

اما نكته ديگري كه بايد بدان پرداخت اين است كه درست است در فيلمي مانند «سعادت آباد» جلوه‌ها و تصويرگري‌هاي مبتني بر امر مضموم و غير شرعي مثل شرب خمر وجود دارد كه در جاي خود بسيار تكان دهنده و تأسف بار و نيازمند پيگيري است، اما شايد يكي از مهم‌ترين و جدي ترين مسائل كه در اولويت مباحث قرار دارد، نوع رفتارها، گفتارها، ديالوگ‌ها و حركات و سكناتي است كه در امثال اين فيلم مورد ترويج و تبليغ قرار مي‌گيرد؛ از نوع نگاه‌ها و ديالوگ ها گرفته تا پرده‌دري ها و عفت‌شكني‌هاي منتشر، مستتر و گاه هويدا در امثال اين فيلم.

چه بسا تأثير ناخودآگاه اين نوع رفتار و القائات فكري ناشي از آن، بسيار خطرناك‌تر و فاجعه‌بارتر از نماد و نمودهاي ظاهري و حتي كاري همچون شرب خمر باشد؛ گرچه در حرمت و مزمت و زشتي و زنندگي شراب‌خواري و حتي تشبه جستن به آن هيچ‌ ترديدي نيست و بايستي در برابر آن به سختي ايستاد و با قاطعيت عمل كرد، اما نبايد فراموش كنيم كه ما با يك منظومه فكري و يك الگوي رفتاري و يك سبك زندگي روبه‌رو هستيم كه بنا دارد از جامعه ايراني ما هويت‌زدايي كند و اسلام را از ورطه حيات اجتماعي و نيز فرديت بشري بزدايد.

 

فيلم هاي همچون «سعادت‌آباد» و چه بسا آثار ديگري كه بيش از اين فيلم در چنين ورطه‌اي گام نهادند، سينماي ايران را به سمتي مي‌برند كه ديگر حتي هيچ رنگ و بويي از ديانت و معنويت مبتني بر ديانت اسلامي در آن وجود نداشته باشد.

خدا نكند كه شاهد چنين روزي باشيم، هرچند واقع‌بيني به ما مي گوييد كه اين سينما با سرعتي عجيب و حيرت آور به آن سمت در حركت است! پيش از آنكه دير شود و پيش از آنكه بيش از اين دير شود، بايد چاره‌اي كرد؛ كسي حواسش است؟!