ما، مدیران تلویزیون و جشنواره عمار...!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ محدثه پيرهادي؛ درباره جشنواره عمار و فیلم هایش چند جور می توان نوشت. درباره برخی بی نظمی های جشنواره که انگار جزء لاینفک جشنواره ها هستند، یا درباره DVD های خش داری که کاملا خود جوش 10-15 دقیقه از فیلم 40 دقیقه ای را حذف می کردند، یا درباره  اطلاع رسانی و تبلیغات ضعیف جشنواره یا خیلی اتفاقات دیگر.

می توان درباره پژوهش ضعیف مستند «طالقانی» نوشت و روایت ناقصی که از زندگی سید محمود طالقانی ارائه نمود؛ یا ساختار قوی و موسیقی متناسب همین اثر. یا «روایت نحل» و روایت جذاب و جدیدش از زندگی طلاب مبلغ مناطق محروم. یا سوالات لوس و کلیشه ای مصاحبه کننده «نماز جمعه تاریخی» که ایده خوب فیلم را از بین برده بود. (مثلا وقتی نماز می خوانی چه احساسی داری؟) یا نکات خوب و بد خیلی از فیلم های دیگر جشنواره. اما چند نکته هست که اشاره به آنها ضروری تر و مهم تر است:

1. این که یک جشنواره فیلم مردمی در سال اول با 18 فیلم برگزار شود و در سال دوم این تعداد را به 300 و اندی فیلم برساند نشان می دهد در هدف اصلی اش (که هدف تمامی جشنواره ها به طور عام است) یعنی استعدادیابی و جهت دهی به آثار فیلم سازان موفق عمل کرده است. چه کسی تصور می کرد پرده های سینما فلسطین روزی از همین روزها رنگ فیلم هایی از جنس فیلم های «عمار»، با دغدغه های انقلابی و عدالتخواهانه را ببیند؟!

2. فیلم های پخش شده در این جشنواره نشان می دهد «تصور» یا «تبلیغ ناجوانمردانه» مدیران سیما علیه نیروهای فرهنگی جبهه انقلاب که «کار بلد نیستند» یا «هنر را نمی شناسند» یا «با ما همکاری نمی کنند» تصور و تبلیغی نادرست و خلاف واقع است.

 

جشنواره عمار اثبات کرد استعدادهای بالقوه و بالفعل بسیاری در نیروهای انقلاب وجود دارد که اگر اراده ای در مدیران تلویزیون ایران وجود داشته باشد، می تواند به داشته های اندک تلویزیون در حیطه مستند بیفزاید.

 

به جرات می توان گفت ضعیف ترین آثار به نمایش درآمده در جشنواره عمار از بسیاری مستند های بی معنای شبکه مستند تلویزیون، یا حتی مستندهای کسل کننده «پارک ملت» جذاب تر و خوش ساخت ترند.

 

تلویزیونی که برای «خرس های قهوه ای»  «حیوانات جنگل های آمازون»، «ترشی های رنگارنگ استان های شمالی کشور»، «طبیعت تاجیکستان»، «آموزش غذاهای محلی فلان کشور همسایه»، «ورزش نه چندان معمول پینت بال» و «سوارکاری» و هزاران سوژه بی نمک دیگر آنتنی اختصاصی در نظر می گیرد، چرا برای روایت زندگی طلاب مبلغ که دارای صحنه های بکر ارتباط طلاب با مردم مناطق محروم کشور است ارزش هنری و خبری قایل نیست؟!

 

کودکان عراقی، طبیب گیاهی «آیین بوعلی»، حواشی نماز جمعه رهبری در خرداد 88 و صدها موضوع دیگر که دستمایه آثار مستندسازان جوان ایرانی قرار گرفته است چرا جایی در قاب تلویزیون ندارند؟ جشنواره عمار بار دیگر اثبات کرد به مدیران تلویزیون ایران خیلی هم نباید خوش بینانه نگریست...!

3. هر سال جشنواره فیلم فجر که تمام می شود بسیاری از نیروهای فرهنگی جبهه انقلاب داد و فریادشان به هوا می رود که «این چه جشنواره فجری بود؟» و «فجرش کجایش بود؟!»

 

سال هاست مکتبی ها و انقلابی ها با طیب خاطر از سالن های جشنواره فجر بیرون نمی آیند و عین همه روز را غصه می خورند، نقد می کنند، ناله می کنند و گاهی غر می زنند!

 

البته این غر زدن ها پربیراه هم نیست. گویی سال هاست همه پذیرفته اند که جشنواره بهمن ماهی جمهوری اسلامی فقط در عنوانش نام فجر انقلاب اسلامی را یدک می کشد و سهم معتقدان به انقلاب از جشنواره هر سال معمولا حسرت است...!

 

در چنین شرایطی وقتی جشنواره ای مانند «عمار» برگزار می شود طبیعی است که این نیروهای غصه خورده و نقاد ذوق زده شوند! جشنواره ای برگزار می شود که موضوعش انقلاب اسلامی است، شرکت کنندگانش عناصر فرهنگی و جوان انقلابی اند، و فیلم هایش نه بی تفاوت به انقلاب که همراه با انقلاب است.

 

پس چرا جوش و خروش دامن جریان انقلاب را نگرفته است؟! اگر امروز صندلی های سالن 1 و 2 سینما فلسطین خالی مانده است و اگر خیلی از فیلم های «عمار» با تعداد اندک مخاطب به نمایش در می آید و اگر سالن های سینما فلسطین از تعداد بالای جمعیت منفجر نمی شود، مقصر نه دولت است، نه اصلاحات، نه سکولارها و نه وزارت ارشاد. مقصر ِ این صندلی های خالی خود بچه های انقلابند که بیش از آنکه به استفاده از فرصت ها فکر کنند در اندیشه نقد های تازه شان به فیلم های جدید جریان روشنفکری اند...!

فردا، روز آخر جشنواره ی عمار است؛ اما شواهد نشان می دهد بهار فرهنگی –هنری انقلاب اسلامی در راه است....