سرنوشت انتقال موروثي قدرت در سوريه و كره شمالي

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از الشرق الاوسط، وقايع جاري و توجه به اين نكته كه انتقال قدرت به طريق موروثي در كره شمالي بدون بروز تنش صورت گرفت اما قدرت موروثي بشار اسد با بحران و چالش هاي جدي مواجه شده،‌ تأمل برانگيز است.

مقايسه اين وقايع اين سؤالات را پيش مي كشد كه چرا اعمال قدرت موروثي در كره شمالي موفق بوده است اما در سوريه نه؟‌ و آيا آنچه امروز در سوريه در جريان است،‌ موروثي بودن قدرت است،‌ يعني همان چيزي كه در چندين كشور عربي منجر به وقوع انقلاب هاي عربي شده و تركيب سياسي آن ها را دگرگون كرده است؟

البته به اين پرسش ها بايد با احتياط پاسخ داد.

يك نكته اين است كه مردم سوريه به زباني تكلم مي كنند كه زبان مشترك بيش از 400 ميليون عرب است كه از غرب آفريقا تا حاشيه خليج فارس ساكن هستند و اين مساحت بسيار بزرگي است،‌ در حالي كه زبان مردم كره شمالي تنها با حدود130 ميليون نفر كه عده اي از آنان در كره جنوبي و عده ديگر در برخي مناطق چين ساكنند،‌ مشترك مي باشد.

انتقال اطلاعات و محصولات فرهنگي از كره جنوبي به كره شمالي تنها به صورت محدود و مخفيانه و به نقاط معدودي از آن امكان پذير است.

از سوي ديگر چين كه مهمترين همسايه كره شمالي بعد از كره جنوبي است، داراي حكومت مركزي و تك حزبي است و باعث ميشود كه وضعيت كره شمالي درمقايسه با سوريه بسيار متفاوت باشد؛ چرا كه سوريه با تركيه اي همسايه است كه داراي يك حكومت دموكراتيك و تكثرگرا مي باشد.

علاوه بر اين كره شمالي مانند سوريه با كشوري چون لبنان همسايه نيست كه تبادلات اقتصادي و تجاري،‌ فرهنگي و اجتماعي باعث ورود بسياري از افكار و ايده ها و رواج انواع رفتارها و اعمال به داخل سوريه مي شود.

بنابراين قدرت در كره شمالي با تمام عيب و نقص هاي خود،‌ مانند آنچه در سوريه اتفاق افتاده،‌ به اموري درگیر نشده است كه عامل از ميان رفتن آن باشد، اموري كه باعث تحليل رفتن و ذوب قدرت در مبادلات تجاري و فرهنگي است،‌   و البته اين بخشي از ماجراست و نه همه آن.

در حاليكه مردم كره شمالي با ارتباطات محدود و ناچيز خود با دنيا در حال تجربه يك حكومت كاملا تماميت خواه هستند،‌  مردم سوريه پيش تر از اين ها از چنين نظام هايي اكراه داشته و در كشوري مانند سوريه جايي براي نظام «تك حزبي» نيست.

چرا كه سوريه ارتباط زيادي با جهان مدرن داشته و امكان تمركز  وسايل ارتباطي در اين كشور در دست دولت وجود ندارد، بنابراين امكان مداخله كامل دولت در فضاي خصوصي و از ميان بردن مرز ميان حريم شخصي و عمومي نيز وجود ندارد.

سوريه با چنين موقعيت جغرافيايي و فرهنگي اگر نتواند خود را با دنيا هماهنگ كرده و ابزارهاي خود را تغيير دهد،‌ جهان در مسير خود پيش رفته و نظام سوريه در جاي خود باقي خواهد بود.

پس جاي ترديد نيست كه اگر در سوريه كسي بخواهد پا جاي پاي پدر بگذارد،‌ ناگزير از تغيير ابزارهاي سياست ورزي و حتي اصلاحات است و در غير اينصورت شخص حاكم اسير آن چيزي خواهد شد كه به وي رسيده است.

كسي نمي تواند منكر مشكلات عميق نظام سوريه با گروه هاي مختلف مردم باشد و اين امر دشواري مأموريت ناظران در سوريه را افزون تر مي كند و بر كسي روشن نيست كه آنان در اين كشور چه مي كنند!
هر چه تنش در سوريه افزايش يافته و بيشتر طول بكشد، شكاف هاي داخلي بيشتر شده و ممكن است ديگر هرگز مورد پذيرش در داخل و حتي در صحنه منطقه اي و بين المللي نباشد.

تاريخ و جغرافياي سوريه هيچ مناسبت و شباهتي با كره شمالي ندارد بنابراين دولت اين كشور براي بقاي خود بايد شجاعانه راه حلي متفاوت براي بقاي خود اتخاذ كند.