وقتی دیدن مبلمان از تورق کتاب دلچسب تر است!!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» - سید محمد مهدی موسوی؛ پنج شنبه شب به اتفاق خانواده سری به دومین نمایشگاه کتاب حوزه زدیم تا بلکه در واپسین روز برپایی آن ،دقایقی در بوستان دانایی، نفسی چاق کرده و البته از چند و چون آن بیشتر آگاه شویم.

 

از آن جا که قبل تر از دوستان خبرنگار شنیده بودم که دست کم نیمی از کتب به نمایش در آمده در این آوردگاه فرهنگی، کتب عمومی و غیر حوزوی است، لذا بیشتر برای بازدید راغب شدم تا بلکه شاید از این رهگذر چند کتابی هم نظرم را جلب کرده و آن ها را برای مطالعه در اندک فرصت های به دست آمده در طول 24 ساعت، ابتیاع کنم.

بگذریم از این که متاسفانه بسیاری از کتب، دارای عناوین تکراری و عموما فاقد جذابیت های بصری لازم بود، اما آن چه در این بین قابل ذکر است، عدم توجه دست اندرکاران برگزاری نسبت به زمان بندی نمایشگاه بود، چه آن که اگر این نمایشگاه تخصصی حوزه بود، نباید در ایام دهه آخر ماه صفر که بسیاری از طلاب و روحانیون در تبلیغ به سر می برند، برگزار می شد، تازه ایام امتحانات حوزوی نیز که سر جای خود!
نکته اصلی و محوری این یادداشت البته صرفا جملات فوق نیست. صبر کنید، عرض خواهم کرد!

پس از بازدید از نمایشگاه کتاب، اصرار خانواده باعث شد تا نیمچه بازدیدی هم از نمایشگاه مبلمان قم داشته باشیم.

هنوز وارد سالن اصلی محل دایمی نمایشگاه های استان نشده بودم، که فزونی فوق تصور جمعیت بازدید کننده، حقیقتا متحیرم کرد و البته از پی این حیرت، اندوهی و تاسفی پدیدآمد؛ تاسفی از این بابت که چرا نمایشگاه کتاب با دارا بودن صبغه فرهنگی و این که محل عرضه خوراک روحی بشر است، با استقبال کم مخاطبان روبرو می شود و یک نمایشگاه مبلمان که قاعدتا در بسیاری از نقاط شهر نیز به قاعده مغازه های کنار هم و یا جدای از یکدیگر می توان هر روز به بازدید آن ها شتافت، این گونه شلوغ است به گونه ای که تردد در محوطه آن به سختی میسر می باشد.

به نظر می رسد جذابیت نمایشگاه های غیر فرهنگی و نیز تبلیغات مناسب و پیامکی آن ها یکی از دلایل رجحان این نمایشگاه از سوی مردم بر نمایشگاه های آثار فرهنگی باشد.

نکته دیگر آن که می بایست عطش مردم برای خرید و مطالعه کتاب را پدید آورد و این کار متولیان فرهنگی است. با این همه به نظر می رسد که متولیان فرهنگی ما به دلیل آن که بعضا واجد دغدغه هایی غیر فرهنگی هستند و یا این که به واقع راه و رسم برنامه ریزی فرهنگی را نمی دانند، در این مساله مقصرند و امید آن می رود که این قصور خویش را اولا بپذیرند و سپس در جهت رفع آن برآیند.