«روياي سينما»؛ فيلمي كوچك، اما بزرگ

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ البته نه آن طور كه منتظرش بوديم، اما بالاخره يك فيلم قابل تحمل با ساختار و مضمون قابل دفاع در جشنواره سي‌ام به روي پرده رفت و بعد از سه روز بالاخره شاهد بوديم كه مي‌توان حتي بر روي پرده نقره‌اي جشنواره فيلم فجر هم فيلم خوب ديد.

 

ديشب و در آخرين سئانس نمايش فيلم‌ها و در بامدادان، فيلم «روياي سينما» به كارگرداني علي شاه‌حاتمي به روي پرده رفت و در حالي كه اصلاً توقعش را نداشتيم، شاهد يك اثر سينمايي سالم، حرفه‌اي، ديدني، كودكانه و قابل دفاع بوديم؛ فيلمي با مضمون عشق به سينما و با تم تكاپو و فداكاري.

 

«روياي سينما» داستان رقابت دو كودك براي حضور در نقش اول يك فيلم سينمايي است؛ كودكاني از دو طبقه متفاوت اجتماعي كه هر يك براي رسيدن به اين موقعيت از هيچ كوششي فروگزار نمي‌كنند، اما رهاورد اين كوشش براي هر دوي آنها رسيدن به مقام از خودگذشتگي است و اين همه در پرداختي خوب و در فضايي سالم به فيلمي با طراوت و دوست‌داشتني و گرم و سالم با اجراي قابل قبول منتهي مي‌شود.

 

بازي فوق‌العاده خوب بازيگر نقش اول فيلم، در كنار فيلمنامه‌اي روان و ميزانسن‌هاي درست، و علاوه بر همه اينها انتخاب مضمون شريف و انساني اثر همگي كمك كرد تا «روياي سينما» تا اينجاي كار بهترين فيلم جشنواره امسال باشد؛ فيلم كوچك، اما بزرگ، فيلمي شيرين و دوست‌داشتني.

«روياي سينما» از آن دست فيلم‌هاست كه جاي خاليش در عرصه هنر هفتم ما بشدت احساس مي‌شود؛ فيلمي كه علاوه بر مضمون و محتواي قابل دفاع و ارزشي‌اش، از بار دراماتيك خوبي نيز برخوردار است و به ساخت و ساختار سينمايي هم وفادار مي باشد.

 

البته مجدداً بايد تاكيد كرد كه حجم قابل توجهي از جذابيت و زيبايي «روياي سينما» توسط بازيگر خردسال نقش اولش پديد آمده و تدارك ديده شده است؛ كسي كه بي‌ترديد از نوابغ سينماي ايران است و آينده روشني در انتظار اوست.

 

نكته ديگري كه درباره «روياي سينما» بايد به آن اشاره كرد، اين است كه اين فيلم مي‌تواند روح تازه‌اي بدمد به كالبد بي‌جان سينماي كودك و از اين رهاورد، به زنده شدن دوباره يكي از مهم‌ترين و فراموش‌‌شده‌ترين ژانرهاي سينماي ما كمك كند.

 

بالاخره اينكه «روياي سينما» ساخته علي شاه‌حاتمي به راستي شايسته تقدير است و نمونه‌اي به نمايندگي از سينماي سالم و ملي ما.