اقتصاددانان چینی در حال مبارزه با کاهش نرخ رشد اقتصادی این کشور

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نیویورک تایمز، با توجه به آنچه ون جیابائو، نخست وزیر چین در روز دوشنبه پیش بینی کرده، «حداقل رشد اقتصادی چین» در 2012 به پایین ترین میزان خود در دو دهه گذشته خواهد رسید؛ این مسئله برای این کشور نشانه ای از چشم انداز تیره اقتصادی است.

به نظر می رسد اقتصاد چین، پس از نزدیک به سه دهه رشد سریع و تقریباً بدون وقفه، اکنون اگر چه هنوز در حال رشد مي باشد، اما سرعت خود را از دست داده است.

ون جیابائو در گزارش سالانه خود به کنگره ملی خلق در صبح روز دوشنبه گفت: دولت غایت رشد اقتصادی کشور را به 7.5 درصد در سال جاری کاهش داده است؛ پیش از این هدف رشد اقتصادی چین هشت درصد بود و در صورتی که این امر تحقق پیدا کند، 7.5 درصد رشد اقتصادی، کمترین میزان در 22 سال گذشته خواهد بود.

اعلام این خبر از سوی ون که همزمان از شبکه تلویزیونی سراسری خلق چین نیز پخش می شد، موجی از نگرانی را در این کشور پهناور به وجود آورد.

با نگاهی به بازار این کشور از نارضایتی کارگران نیز می توانیم مطلع شویم؛ کارمندان فروشگاه های عمده فروشی از کمبود مشتری شکایت دارند، کارگران کارخانه های صنعتی نیز از میزان دستمزد کم ناراضی هستند و خرید آپارتمان از دیگر دغدغه های مردم در این کشور است.

چین با داشتن موتور اصلی رشد جهان در سال های اخیر صحنه نگاه تمامی کشورهای صنعتی نيز بوده است؛ اکنون این کشورها از این مسئله نگران هستند؛ چرا که اگر کشورهاي صنعتي با رکود اقتصادی در رشد مواجه شوند، کشورهایی که در ارتباط اقتصادی مستقیم با این کشور هستند نیز ضرر خواهند کرد و این امر برای کشورهایی که تازه از شوک رکود چند ساله اخیر بیرون آمده اند، غیر قابل جبران است.

اما از سوی دیگر، تحلیلگران اقتصادی معتقدند ایالات متحده از پایین آمدن نرخ رشد اقتصادی چین سود خواهد کرد؛ اشتهای متقاضیان برای کالاهای چینی، کمک کرده است که قیمت همه چیز افزایش پیدا کند، اما این فشار قیمت ها می تواند تسهیل شود؛ این امر موجب خواهد شد كه چین به سوی نوعی توسعه کندتر که هم اقتصادی تر است و هم پایدارتر حرکت كند.

لذا پایین آمدن رشد سریع، تقاضای چین برای واردات را کمتر کرده كه این امر بر اکثر شرکت های آمریکایی تاثیر خواهد گذاشت.

در سال 2007 یعنی دوره ای که اقتصاد چین در اوج خود قرار داشت، رشد این اقتصاد 14.2 درصد بود، اما از 2010 تا کنون، این رشد به 10.4 درصد رسيده است.

رشد آهسته تر اقتصادی تا حدودی نشان دهنده تلاش دولت برای چرخش اقتصادی به سوی مصرف شخصی با تاکید کمتر بر صادرات و سرمایه گذاری در ساخت و سازهای بزرگ داخلی و اجرای پروژه های زیربنایی است.

بانک مرکزی نیز در 18 فوریه به بانک های اقتصادی اجازه داد که سهم بیشتری از دارایی های دولت را به اوراق قرضه تبدیل کنند؛ وزارت بازرگانی نیز اعلام کرده است که جذب سرمایه گذاری خارجی از اروپا و آمریکا در فصل زمستان با رکود مواجه شده است.

دو کارگزار بزرگ املاک و مستغلات در گوانگجو اعلام کردند که قیمت ها در سال گذشته تا 20 درصد کاهش پیدا کرده است و بنا به گفته یکی از آنها «احساس خرید در بازار وجود ندارد.»

همه این مسائل در کل موجب شده است که دولت چین تصمیم بگیرد فعالیت های سازندگی را از پروژه های بزرگ زیربنایی به سوی پروژه های نیمه سنگین هدایت کرده و به گونه ای عمل کند که در مدت زمان کوتاه تری پروژه های اقتصادی کشور به سوددهی برسند.

اکنون باید ماند و مشاهده کرد که آیا چین با دریافت سود این پروژه ها و چرخش اقتصادی حاصل از استفاده آنها در بازار می تواند دوباره به رشد اقتصادی خود سرعت بدهد یا حداقل اینکه ریتم رشد اقتصادی کشور را یکسان نگه دارد؟ یا اينكه اگر سیاست های دولت برای کنترل این کاهش رشد، ناکارآمد عمل کند، در سال 2013 میزان کاهش رشد اقتصادی این «غول اقتصاد جهان»، تمامی کشورها را شگفت زده کرده و بسیاری را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد؟!