«سلام بر فرشتگان»؛ فيلمي به نام كودكان نه براي كودكان

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم «سلام بر فرشتگان»، موضوع مرگ و زندگی را در قالب یک اثر فانتزی و موزیکال با جلوه های ویژه ای خاص و متراکم برای مخاطب کودک و نوجاون روایت می کند.

فیلم داستان بیماری و مرگ مادربزرگ کودک فیلم را بستری قرار می دهد برای پرورش دادن و القای موضوع مرگ و زندگی و فلسفه حاکم بر هستی انسان و سایر موجودات جهان.

اما این نحوه پرداخت به چنین موضوعی در فیلم سلام بر فرشتگان متاسفانه اصلا از روش های اصولی و حرفه ای و روانشناسانه در زمینه تعامل فکری و آموزش برای کودکان بهره نبرده و در عین همه ویژگی های ساختاری بدیعش - و از آن جمله استفاده از جلوه های ویژه که کمتر نظیری در سینمای ایران تا پیش از این داشته – اثری غیر قابل دفاع و هدر رفته از آب درآمده است.

اینکه اساسا مسئله ای همچون مرگ و زندگی با تمام ظرایف و ویژگی های پیدا و پنهانش، اصلا قابلیت عرضه و القای موضوع، به مخاطب کودک را دارد یا نه، محل سوال اصلی است و از این گذشته، بر فرض قبول لزوم و قابلیت طرح چنین مسئله ای، نکته بعدی این است که راه و شیوه و میزان و نحوه طرح و بیان بحث، باید چگونه باشد و تا چه حد می توان به اصل بحث نزدیک شد و تا چه میزان می شود موضوع را برای مخاطب کودک باز کرد و او چقدر قابلیت فهم فکری مفهوم مورد نظر فیلمساز را داراست.

اینها مواردی است که در فیلم سلام بر فرشتگان کمتر توجهی بدان شده و به همین دلیل هم فیلم به شدت دچار نقض غرض و لکنت بیان و ثقیل گشتن روایت شده و چه بسا اصلا نتواند با مخاطب هدفش یعنی کودکان ارتباط چندنی برقرار کند.

و شاید هم فیلمساز چنین روند و نتیجه ای را حدس می زده که مقادیر معتنابه و بی دلیلی، رقص و آواز و موسیقی محلی و مقامی و پاپ و راک و رپ و... را بدان افزوده، آنهم بی هیچ مناسبت و دلیل و زمینه ای.
 

فیلم سلام بر فرشتگان بیش از آنکه فیلمی «برای» کودکان باشد فیلمی است به نام کودکان و به کام دیگران و اصلا نمی توان تناسبی میان مضمون و اجرا و ساختار و مخاطب هدفش یافت.

فیلمساز محترم حتی این مسئله ساده و ابتدایی هم به ذهنش خطور نکرده که طرح هر مسئله ای برای هر طیف مخاطبی نیازمند این است که زمینه های فهم و تلقی نسبی از آن مسئله یا در او وجود داشته باشد و مفروض گرفته شود و یا در طی فیلم مورد تولید و پرورش و تنقیح و تبیین قرار گیرد و وقتی هیچ یک از این موارد در فیلم و مخاطب هدفش لحاظ نشده باشد به این معناست که ساخت آن فیلم در فضا و با مقدماتی جعلی و غیر استاندارد و بی مبنا و هویت شکل گرفته است.

سینمای کودک یکی از گونه های مغفول مانده و مرده سینمای ایران است که تا زمانی که در شرایطی استاندارد و با رعایت مولفه های اصولی و سینماورزانه مورد توجه و احیای دوباره قرار نگیرد صرفا باید هر از چندی شاهد همین محصولات نازل و ضعیف و باری به هر جهت باشد که تنها به اتلاف هزینه و انرژی و وقت همگان منجر می شود و بس!