استحاله فرهنگي دانشجويان در خوابگاه‌هاي دانشگاه تهران

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ درست بعد از حوادث سال 88 بود كه مسئولان دانشگاه تهران در اقدامي فوري تصميم به انتقال دانشجويان كارشناسي كوي دانشگاه تهران به خوابگاه‌هاي سطح شهر گرفتند به اين ترتيب مجتمع اصلي كوي دانشگاه به دانشجويان تحصيلات تكميلي و دانشجويان متاهل اختصاص يافت تا راه‌حلي باشد براي ايجاد آرامش در كوي.

 

اما آن روز هيچ كس به فكر دانشجويان شهرستاني و ساده‌اي نبود كه با گذراندن هفت‌خوان كنكور حالا به شهر هزار رنگ تهران پرتاب شده‌اند و بايد در خوابگاه‌هاي سطح شهر زندگي كنند، خوابگاه‌هايي كه نه تنها كار فرهنگي و ورزشي براي اين دانشجويان انجام نمي‌دهد بلكه آنها را از داشتن يك نمازخانه كوچك هم محروم كرده است.

 

خوابگاه دانشجويان سال اولي دانشگاه تهران ميان پارك دانشجو و پارك هنرمندان احاطه شده، دانشجوي كنجكاو، فعال و پر انرژي شهرستاني كه تمام دارايي‌اش از خوابگاه يك تخت ناموزون و پر سر و صداست وقتي مي بيند خوابگاه هيچ برنامه‌اي براي او ندارد خودش را در محيط پر آب و رنگ تهران محك مي‌زند و نتيجه همان مي‌شود كه مدتي بعد از حضور اين دانشجويان در خوابگاه‌هاي سطح شهر خانواده‌هاي آنها نسبت به تغيير اخلاق و رفتار فرزندان‌شان اظهار نارضايتي مي‌كنند.

  

محمد نظري، مسئول بسيج دانشجويي خوابگاه‌هاي كوي دانشگاه تهران در اين مورد به خبرنگار اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، مي‌گويد: دانشگاه تهران ساختمان‌هاي متعددي در محدوده خود دارد كه مي‌تواند با مديريت صحيح يكي از اين خوابگاه‌ها را به دانشجويان سال اولي اختصاص دهد تا از اين طريق اطمينان خاطري به خانواده‌هاي دانشجويان بدهد؛ زيرا خانواده‌ها معمولا از قرار گرفتن خوابگاه‌ها در محيط‌هاي نامناسب فرهنگي ناراضي هستند. 

 

از سال 89 منشور اخلاقي خوابگاه‌هاي دانشگاه تهران تنظيم شد و در اين منشور عدم استعمال دخانيات و رعايت نكات اخلاقي، بسيار مورد تاكيد قرار گرفت اما به گفته اين دانشجو منشور اخلاقي تنها در حد حرف باقي ماند. نظري مي‌گويد: وضعيت امنيت در خوابگاه‌هاي پسران كارشناسي بسيار وخيم است، بارها لپ‌تاپ دانشجويان به سرقت رفته ولي هيچ كس پاسخگو نيست.

 

 

مسئول بسيج  دانشجويي خوابگاه‌هاي كوي دانشگاه تهران با گلايه‌مندي از وضعيت نامناسب حجاب دختران خوابگاهي مي‌گويد: متاسفانه حصاري كه دور تا دور خوابگاه چمران خواهران در انتهاي خيابان كارگر شمالي قرار داده شده بسيار كوتاه است و بارها افراد مزاحم از اين حصار كوتاه به محوطه خوابگاه رفته‌اند و مرتكب اعمال غير اخلاقي شده‌اند. اگر چه مشكلات خوابگاه‌هاي تحصيلات تكميلي از نوع مشكلات دانشجويان كارشناسي نيست اما آنها هم مشكلاتي دارند كه نمي‌توان به راحتي از كنار آن گذشت بر اساس آيين‌نامه داخلي كوي دانشگاه تهران هرگونه فعاليت سياسي در كوي ممنوع است.

 

او معتقد است: آنها در اين آيين نامه تاكيد كرده‌اند كه بسيج دانشجويي حق ندارد در كوي فعاليت سياسي كند اما سوال ما اين است كه اين مصوبه را براساس چه استدلالي مطرح كرده‌ايد در حالي كه نظر رهبر معظم انقلاب خلاف چنين مصوبه‌اي است.

 

اگر چه دانشجويان ساكن كوي روزانه دو وعده غذاي گرم دريافت مي‌كنند اما دانشجويان كارشناسي كه در سطح شهر تهران پراكنده شده‌اند از چنين وضعيتي برخوردار نيستند. نظري در اين مورد مي‌گويد: معمولاً محل پخت غذا براي خوابگاه‌هاي سطح شهر دور از خوابگاه است و غذايي كه به دست دانشجويان مي‌رسد غذاي سردي است كه كيفيت چنداني هم ندارد در حالي كه ساكنان كوي دانشگاه تهران از غذاي گرم و با كيفيت بهتري استفاده مي‌كنند.

 

دانشجويان تحصيلات تكميلي ساكن كوي روزانه دو نوع غذاي گرم استفاده مي‌كنند چون محل پخت غذاها در همان مجتمع كوي است ولي دانشجويان كارشناسي ناهار را بايد در دانشكده‌هايشان بخورند و براي شام هم به غذاهاي سرد و بي‌كيفيت خوابگاه بسنده كنند.

 

بسياري از خوابگاه‌هاي دانشجويان كارشناسي داراي كاربري مسكوني هستند و حتي هنوز براي استفاده به عنوان خوابگاه تغيير كاربري هم نداده‌اند، ازدحام در اتاق‌هاي 8 نفره، سازش با فرهنگ‌هاي مختلف و متضاد، غذاهاي بدون كيفيت و البته مشكلات فرهنگي و اخلاقي تنها بخشي از مشكلاتي است كه دانشجويان شهرستاني با آن دست و پنجه نرم مي‌كنند تا روزي بتوانند با سلامت فكري، اخلاقي و جسمي شهر هزار رنگ تهران را ترك كنند.

 

مهندس مراديان، رئيس صندوق رفاه دانشجويان در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، وجود خوابگاه‌هاي پراكنده در سطح شهر را رد مي‌كند و مي‌گويد: اين مسئله بسيار محدود است.

 

او مي‌گويد: اگر بخواهيم دانشجويان سال اولي را هم درجايي مانند كوي دانشگاه تهران تجميع كنيم بايد فضايي در خارج از شهر برايشان ايجاد كنيم كه اين امر امكان پذير نيست.