«آزمایشگاه»؛ فيلمي چندپاره و بي‌هويت

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم سینمایی آزمایشگاه به عنوان اولین تجربه سینمایی حمید امجد که او را بیشتر در نقش بازیگر فیلم ماندگار «مسافران» ساخته بهرام بیضایی و اصلا به عنوان یک تئاتری می شناسیم گرچه تلاش کرده تا یک بداعت تصویری و یک بیان نوآمد در عرصه سینما باشد اما متأسفانه نه تنها به هیچ یک از این دستاوردها نرسیده بلکه از بیان عادی یک داستان معمولی هم عاجز مانده و همه چیزش به طرزی وحشتناک در عدم توازن و یکدستی، به نوعی آنارشیسم تصویری منجر شده است.

خلأ شخصیت پردازی درست در کنار حفره های عمیق و بی مهابای فیلمنامه ای باعث شده آزمایشگاه یک فیلم لغزان و بی مبنا از آب درآید و در جذب مخاطب از هر طیف و سطح سلیقه ای موفق نباشد.

داستان در فضایی فانتزی و طنز شروع می شود و به تدریج حالتی تراژیک به خود می گیرد و در این میانه باید بازی های باسمه ای و خلل های فضاسازی و ریتم بد فیلم را در یک منظومه نچسب و بی رمق تا آخر تحمل کرد.

داستان یک عده دانشجو در فضای یک آزمایشگاه که با یک ارتباط عاشقانه و عاطفی پیوند می خورد و این موقعیت به یک رقابت و جنگ نه چندان مسالمت آمیز و خطیر منجر می شود و این میدان نبرد وسیله ای می گردد برای آنکه کارگردان هم به معرفی آدم هایش آنطور که باید و شاید دست نزند و هم در خلق فضای طنز و فانتزی و تراژدی، به طور یکپارچه ای ناکام بماند.

آزمایشگاه اساسا یک فیلم چندپاره بی هویت است که نه ریتم درستی دارد و نه بازی های درخشانی و نه اساسا موفق می شود داستانش را درست تعریف کند یا به فضایی یکدست در لحن و بیان اثر نائل آید ضمن آنکه عنصر جذابیت از حلقه های مفقوده اصلی این فیلم است که گویی کارگردان هیچ تدبیری برای تأمین و تدارک این مهم نداشته است و این ها مجموعا می شود فاجعه ای به نام آزمایشگاه.

بازی رامبد جوان، باران کوثری، افشین و هدایت هاشمی و دیگران در فیلم آزمایشگاه به سوهان روح می ماند و وسیله ای برای زجر مخاطب که در تعلیق بی مبنا و بی هویت این صحنه های بی جذابیت و باسمه ای باید یک مجموعه تصاویر خسته کننده را تحمل کند آنهم با آن روپوش های سفید و لوکیشن آزمایشگاه سفید و همه چیزهای سفید دیگر!

گذشته از همه اینها این نکته هم جای سوال دارد که اساسا چرا تعریف و تصویر آدم های مختلف این فیلم اینقدر کج و معوج و ناموزون و بی ربط است.

مثلا این چه جور دانشجوی ممتاز و نابغه ای است که اینقدر پخمه و بی دست و پا می نماید یا این چه رقابت عشقی-عاطفی-دانشجویی- سینمایی(!) است که اصلا داستان را به پیش نمی برد و یا اصلا چرا نقش آفرینان این اثر اینقدر دفرمه و بی کشش و بی جذابیت ظاهر می شوند و بازی هایشان از نوعی دافعه برانگیزی مفرط رنج می برد و... .

فیلم خسته کننده و بلکه می توان گفت عذاب آوری بود این آزمایشگاه جناب امجد. فیلمی که از فیلمنامه و بازیگری و کارگردانی و طراحی صحنه و موسیقی و سایر چیزهای بی اهمیت سینمایی تهی یا به طرز اشتباه و نامربوطی در آن بکار رفته بود که البته نتیجه ای جز ثبت گذرا و مقطعی یک خاطره و حس ناخوشایند در ذهن مخاطب نداشت.همین!