«خوابم میاد» اثري با حفره‌هاي خالي فيلم‌نامه

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اولین فیلم رضا عطاران در مقام کارگردانی، فیلم جمع و جور و خوبی از آب درآمده است.

گرچه به لحاظ پرداخت مضمونی حاوی اشکالات متنی است اما ساخت و ساختار فیلم خوب مي باشد، به ویژه بازی فوق العاده و خیره کننده اکبر عبدی در نقش یک پیرزن، کاملا تأثیرگذار و بکر است.

بازی عبدی در نقش یک زن سالخورده با آن ری اکشن های بدیع و مبتکرانه و خلاقانه همه را از مخاطبان عادی گرفته تا منتقدان و داوران به تحسین واداشت و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر را در نقش مکمل مرد- و نه البته زن!- نصیب او کرد.

اکبر عبدی پس از این همه سال و در حالی که خودش هم به سالخوردگی پا گذاشته است خیلی بجا و غیرمترقبه به یک نقش آفرینی عجیب و حیرت آور دست زده و همه تماشاگران سینمایيش را غافلگیر کرد و به ستایش واداشت.

فیلم، داستان یک جوان تک افتاده در خانواده ای سالخورده و کم تعداد را روایت می کند و آن را در تلفیق با موقعیتی دیگر، به یک فضای دراماتیک و رمانتیک با رگه های روشنی از طنز و هجو و کمدی متصل می نماید و در این منظومه، به نرمی و روانی و سرخوشی به روایت داستانش می پردازد.

در فیلم «خوابم میاد» به طور جدی و هویدا، شاهد رعایت و بهره گیری از عنصر کارگردانی هستیم و عطاران نشان داده است که از تمام تجربیاتش در عرصه بازیگری، این بار اما در مقام کارگردانی سودجسته و آن را در بستر یک روایت طنز- همانطور که از او توقع می رود- به ظهور و بروز رسانده است.

فیلم فضای گرمی دارد و از ریتم خوبی برخوردار است و مخاطب را تا به انتها با خود همراه می کند.

گرچه به لحاظ مضمونی با فیلم پرمدعایی روبرو نیستیم اما نباید فراموش کنیم که «خوابم میاد» در حد خودش به مضمون پردازی و محتوای مفهومی هم نظر داشته و این عنصر را در لفافه و حاشیه بیان روایی طنزآمیزش عرضه کرده است.

البته نباید از نظر دور داشت که لحن و ریتم فیلم در بعضی لحظات دچار لکنت و وادادگی می شود و به اصطلاح، اثر عطاران از حفره های فیلمنامه ای خالی نیست و گاهی یکدستی لازم برای سینماورزی ایده آل را ندارد اما با این حال و در مجموع می توان گفت نمره قبولی را حداقل از مخاطب عام سینمای ایران می گیرد و این اتفاق، در شرایط بحرانی و وخیم کنونی سینمای ایران، اتفاق کم و کوچکی نیست.

«خوابم میاد» یک اثر سینمایی جمع و جور و بی ادعاست که تلاش دارد با مخاطب عمومی سینمای ایران ارتباط خوبی برقرار کند و اساسا فیلم، فیلم مخاطب عمومی است و تمام مقیاس ها و مختصاتش را هم بر همین مبنا طرح ریزی می کند و باید گفت در این حیطه به یک موفقیت نسبی نائل آمده است.

تجربه کارگردانی و محک زدن توانایی ها و خلاقیت ها در این حوزه مهم سینماورزانه، حسی است که به سراغ خیلی از بازیگران در سینمای جهان و تا حدودی هم سینمای ایران رفته است و گاه نتایج خوب و امیدوار کننده  و بعضا هم نتایج تلخ و ناامیدکننده ای به همراه داشته است.

 

باید دید تجربه های بعدی عطاران در این زمینه گویا و جویای کدام یک از این دو حالت خواهد بود.