«احساس تكليف»؛ از سردار تا دکتر
فيلم مستند تبليغاتي دکتر محسن رضايي كه در لحظاتي مستند داستاني و در لحظاتي ديگر مستند تاريخي بود، اساساً از كاركردهاي مالوف و معمول يك فيلم تبليغاتي تهي بود.
اين فيلم با يك ريتم كند و بنابر گذشته زندگي كاراكتر اصلي اش آغاز و در نهايت به «جملات» توفنده و گردنده اي در نقد وضعيت سياسي و اجتماعي جامعه امروز ايران منتهي شد.
آنچه در اين فيلم مانند اثر قبلي – مستند تبليغاتي ميرحسين موسوي – شاخصه اصلي به شمار مي رفت و در عين حال نقطه عظيمت فيلم به سمت رويكردي غير قابل دفاع محسوب مي شد، عدم انسجام مضمون ها و پراكندگي در پرداخت تصويري آن بود.
به نظر مي رسد برخي از كانديداهاي اين دوره انتخابات رياست جمهوري نقطه عظيمت خود را به افكار عمومي نه انسجام فكري و تضمين برنامه هاي عملياتي بلكه پرداخت ابهام ها و به منصه بروز رساندن سئوالاتي قرار داده اند كه پاسخي براي آن ندارند.
آنچه در فيلم محسن رضايي بيش از هر چيز به آن اشاره مي شد و در چند جاي فيلم با تكراري عامدانه موكد مي گشت اشاره ايشان بر احساس تكليف شرعي و انساني در كمك به دور كردن كشور از لبه پرتگاهي بود كه ظاهراً بر اساس تصورات ايشان كشور ما هم اكنون در چنين جايگاهي قرار دارد.
ظاهراً دوستان ما به عنوان كانديداهاي انتخابات رياست جمهوري در فيلم هاي تبليغاتي و مصاحبه هايشان به تنها چيزي كه توجه مي كنند طرح سئوالاتي است كه ساخته ذهنيات خود آنهاست و معلوم نيست تا چه حد برگرفته از واقعيات و حقايق عيني جامعه باشد.
اي كاش آقاي محسن رضايي كه درخشان ترين نقطه دركارنامه ايشان فرماندهي سپاه پاسداران در طول هشت سال دفاع مقدس است و يا حضور ايشان به عنوان دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام در طول سال هاي متمادي، در اين برنامه ها و گفتارها به بيان كارنامه و موقعيت فكري و عملياتي خود در اين جايگاه ها مي پرداخت؛ تا مخاطبان علاوه بر موقعيت هاي صلبي با فضاها و گفتارهاي ايجابي كانديداها نيز آشنا شوند و اين نكته اي است كه در تبليغات انتخابات، مردم به شدت نيازمند آن هستند. و اتفاقاً همان چيزي است كه دقيقاً كمتر در اين گفتارها و برنامه هاي تبليغاتي ديده و شنيده مي شود.
آنچه تا امروز مستندهاي تبليغاتي ارائه كردند، تنها در يك مورد داراي انسجام مضموني و پرداخت تصويري رو در رو و بدون حواشي و ادا و اطوارهاي معمول چنين برنامه هايي بوده است و آن مستند تبليغاتي محمود احمدي نژاد با طرح اين موضوع بود كه اين دولت بنا دارد صرفاً و صرفاً به كار و تلاش براي مردمي بپردازد كه آن را سر كار آورده اند.
مردم محروم مناطق مختلف ايران كه نه دستي در احزاب دارند و نه جايگاهي در ميان اصحاب قدرت؛ اين انسجام رهاورد چيزي است كه دولت نهم بر اساس آن بر سر كار آمده و آن تئوري وامدار بودن به مردم است و ديگر هيچ!/انتهاي پيام/