تبادري از درهم تنيدگي سرشت و سرنوشت

در اخبار ديني و شرايع فلسفي و کلامي و حتي اخلاقي - مذهبي، توجه به «اسباب باطني و غيبي» که در تار و پود اسباب ظاهري پنهان هستند و براي به مقصد رسيدن و به دست آوردن نتايج دنيوي، ظاهرترين ظواهرند، فراوان به چشم مي­خورند و اين موضوع از ظريف­ترين و جذاب­ترين موضوعات کلامي است که از آن به «قضا و قدر» هم تعبير مي­شود، اما جداي از تعبيرات چند گانه، آن­چه باقي ماند تعبير ساده­ي «مسير زندگي» است.

در برخورد با اين پرسش­ها که زندگي ما را در چه مسيري پيش مي­برد؟ بايد حواس‌مان را متوجه کدام عوامل و نگاه­هاي‌مان را در پي چه عنصر محرک يا بازدارنده بگردانيم، توجه به «ماوراء» به نوعي رندانه و دقيق، براي ما جدي­تر مي‌شود.

از همه اين­ها گذشته، فيلم «بابل» واقعاً از جلوه­هاي دوست‌داشتني و البته در خور و مهم، سينماي معناگرا و ماورائي برخوردار است.

ريزپردازي­هاي فيلم‌نامه­اي، پرداخت تصويري جذاب، شيوه­ي روايي ويژه و درگير کننده و … ما را متوجه «عالم» مي­کند که از فرط روشني و وضوح و «ديدار»ي، توانايي ديدنش را نداريم!

فيلم با رخدادي بسيار ساده شروع مي­شود، پسرکي چوپان براي آزمايش اسلحه‌اش، با نفرت از فروشنده دروغگويي که يک کيلومترش چند متر هم نيست و با خيال راحت از اين که هيچ اتفاقي نمي­افتد، گلوله­اي را به سمت اتوبوس جهان‌گردهاي آمريکايي شليک مي‌کند و با اين شليک ساده که ممکن است در هر لحظه ميليون­ها بار در گوشه‌گوشه­ جهان رخ دهد و آب هم از آب تکان نخورد و از آن خبر نداشته باشيم و يا خبري به ما نرسد! سبب به هم ريختن بخشي از جهان متمدن؛ اما بسيار بدوي و ساده امروز مي‌شود و اين پرسش­ها ذهن بيننده را درگير مي­کند که چرا مراکش؟ چرا مسلمانان؟ چرا آن صحنه­ چندش­آور، طولاني و خفه­کننده­ عروسي آن مرد مکزيکي با آن مادر بي‌قرار و دلواپس؟ چرا در ميان اين همه دهاتي عقب‌مانده سيه‌چرده که با آن وضع دردناک و چندش‌آور دست­ها را تا آرنج داخل کاسه غذا مي­برند؟ آيا تنها همان راهنماي آمريکايي­ها، آدم است و ديگران چيزهايي شبيه آدم هستند؟! و صدها «چرا»ي ديگر که متأسفانه سينماي يک طرفه غرب، هيچ‌گونه پاسخ قانع‌کننده، هر چند کوتاه به آن­ها نمي­دهد.

متأسفانه!

/انتهاي پيام/