راه «حل» يا راه «هضم»؟

محمدرضا محقق - گروه ادب و هنر؛ آنچه در جشنواره فيلم فجر چه از جهت نرم افزاري و چه در ساحت سخت افزاري شاهد هستيم، بازخورد يك عملكرد بلندمدت است كه خروجي‌هايش را در اين جشنواره به ظهور و بروز مي رساند.

جشنواره فيلم فجر در هر حال ويترين يك ساله اتفاقاتي است كه در جنبه‌هاي مختلف سينماي ايران رخ مي دهد و انعكاس اين روند و تلقي‌هاي موجود در اين عرصه، ملهم از «هويت صنفي» جماعتي است كه سينماگران اين مملكت ناميده مي شوند.

با تمام مضايق، نقصان ها و كژي‌ها و كاستي‌هايي كه در اين جشنواره، جلوه‌اي تاثرانگيز هم دارد و با در نظر گرفتن اينكه بدنه سينماي ايران تمام موجوديت خود را در اين مراسم به عرضه مي گذارد، مي توان معدل سينماي ايران را در برنامه نگريست.

نكته‌اي كه قابل توجه است يك نگاه مستمر و بلندمدت و يك آسيب شناسي مقطعي و به نوعي نظارت و فيلترينگ است كه حتماً بايد به صورت جدي بر جشنواره اعمال شود.

وقتي آموزش و استعداديابي در عرصه سينماي ايران اين قدر دچار اختلال و نگرش هاي دمده و واپس گراست و وقتي ميان جماعت به اصطلاح روشنفكر و بدنه اين سينما اين حجم مهيب و شكننده و مهوع از تحجر و انديشه ملكوك الطوايفي حاكم است و وقتي عرصه آموزش به عنوان ويتريني تزئيناتي ديده مي شود، نمي توان توقع پرورش نيروهاي ارزشمند را در اين عرصه داشت.

از طرف ديگر بايد در جشنواره نوعي نظارت و بررسي انتخابگرانه وجود داشته باشد تا جشنواره تبديل به عرصه‌اي براي عرضه آثار نازل و سخيف موجود در سينماي ايران نشود و زمان و هزينه جشنواره تبديل به ميداني براي معركه گيري سازندگان و پرازندگان آثار مبتذل و بي مايه سينماي اخير ايران نگردد./انتهاي پيام/