روح اصلي عرفان نماد ولايت است

به گزارش خبرنگار فرهنگي «شبكه خبر دانشجو»، دكتر پرويز عباسي داكاني عصر ديروز در نشست بررسي عرفان در ادبيات ايران كه در محل سراي اهل قلم تشكيل شد، اظهار داشت: در زمينه عرفان اگر به تاريخ ادبيات نگاه كنيم، ما را به سمت ابوسعيد ابوالخير ارجاع مي دهند؛ اما سوال آن است كه اين سوق و برگشت به سمت او صحيح است در حالي كه خودش چنين گفته است كه «من چندان شعر نگفته‌ام و هنگامي كه دوران كودكي را سپري مي كردم و با پدرم به خانقاه رفته و در مجالس سماع صوفيه شركت مي كردم، شعرهايي را مي شنيدم.

عباسي داكاني در ادامه با اشاره به اشعاري كه از رودكي سمرقندي به جاي مانده است، گفت: در هيمن قليل منابع و اشعار موجود هم تامل كنيم متوجه خواهيم شد در اشعار رودكي نكات جالبي از جمله عرفان وجود دارد اما متاسفانه به طور كلي آثار زيادي بهدست ما نرسيده است.

وي در ادامه با اشاره به فردوسي و اشعارش گفت: فردوسي به باطن قرآن توجه دارد و آن گونه كه محروم فروزان فر گفته است، اسلوب شاهنامه اسلوب قرآني است.

اين سخنران افزود: فردوسي تاويل گرايي شيعي است و همين امر به او اجازه مي‌دهد به باطن قران صعود كند، مطالب زيبا بگويد و در شاهنامه ظرفيت هاي استنباط عرفاني بسيار است.

عباسي داكاني با اشاره به اينكه شادمان زيستن نوعي از عرفان است، گفت: اين مضمون بدان معناست كه عرفان انسان را به شادماني عميق دعوت مي كند.

وي در ادامه تصريح كرد: استاد داريوش شايگان در كتاب «هانري كوربن افاق تفكر معنوي در اسلام ايراني» سخني قابل تامل در باب شاهنامه دارد كه «حكيمان ايراني شاهنامه را چنان خواندند كه عرفان قرآن را».

اين سخنران در پايان خاطرنشان كرد: شاهنمامه اين امكان را به ادب پارسي داده است كه به عرفان برود و نمونه‌اي از آن را مي‌توان در توصيف سهرودي يافت كه وقتي سيمرغ به رستم گفت تير را به دو چشم اسفنديار بزن، در واقع رستم آيينه پوشيد و سيمرغ جلوه خدا را در آيينه تاباند و آن نورالهي بود كه اسفنديار را كور كرد./انتهاي پيام/