سخنگوي فراكسيون اقليت: شايد انتشار اسناد مربوط به نحوه پايان جنگ به صلاح نباشد

در مورد ماجراي تلخ پذيرش قطعنامه 598 که از سوي امام امت به نوشيدن جام زهر تعبير شد، تاکنون واکنشهاي متفاوت و بعضا متناقضي مشاهده شده است. عده اي اين ماجرا را به جرياني تحميل گر نسبت مي دهند و معتقدند تحليل هاي شخصي برخي مسئولين وقت موجبات پذيرش قطعنامه را فراهم آورد و برخي ديگر نيز اعتقاد دارند كه اين شرايط واقعي بوده و تصميم درباره پذيرش قطعنامه، كاملا بجا و درست بوده است. عده اي نيز نظري بينابين دارند.

در اين زمينه داريوش قنبري، سخنگوي فراكسيون اقليت مجلس از جمله كساني  كه نظرات دسته دوم را تاييد مي كند. او اعتقاد دارد شرايطي كه برخي مسئولين وقت كشور ترسيم كرده بودند، كاملا واقعي بوده است.

اين در حاليست كه درست زماني كه گفت و گوي ما به نقطه حساس خود رسيد، شارژ تلفن همراه آقاي قنبري تمام شد! و تلاش هاي مكرر ما براي ارتباط مجدد با ايشان به نتيجه نرسيد:

آقاي قنبري! عده اي بر اين باورند كه ارائه تحليل هاي نادرست و غير واقعي از اوضاع سياسي، نظامي و اقتصادي از سوي بعضي مسئولان وقت آن زمان منجر به پذيرش قطعنامه 598 شد. نظر شما در اين باره جيست؟

در ابتدا بايد به نقاطي كه قطعنامه 598 را با قطعنامه هاي ديگر متمايز مي كند اشاره كنيم.

اين قطعنامه در شرايطي صادر شد كه عراق به عنوان متجاوز شناخته شده بود و اين مسئله پيگيري حقوق ايران را تضمين مي كرد، بنابراين اخذ غرامت و به رسميت شناختن پيگيري  حقوق ايران از جمله تمايزات اين قطعنامه شوراي امنيت نسبت به قطعنامه هاي قبلي بود.

در همين ايام جو تبليغاتي نامناسبي عليه ايران راه افتاده بود كه سعي داشت ايران را به عنوان جنگ طلب در عرصه جهان معرفي كند.

سال 67 شرايط خاصي در منطقه بوجود آمد و آمريكا و بسياري از كشورها در حمايت از عراق، وارد عرصه شدند.

حمايت آمريكا و بسياري از كشورها از عراق از همان ابتداي جنگ وجود داشت، بنابراين اين مسئله نبايد در پذيرش قطعنامه چندان تاثيرگذار بوده باشد؟

در سال هاي آخر جنگ، بويژه سال 67 حمايت آمريكا از عراق بيش از گذشته بود؛ در اين ايام به ناوهاي ما در خليج فارس حمله شد و هواپيماي مسافربري ايرباس مورد حمله ناوهاي آمريكايي قرار گرفت. در حقيقت حمايت هاي بين المللي به سمت عراق بيش از گذشته شد و تحريم ها عليه ايران افزايش چشمگيري يافت كه اين مسائل، شرايط را براي ادامه جنگ دشوار كرد.

اتفاقا در سال هاي پايان جنگ، ايران عمليات موفقيت آميز بسياري داشت. بنا به تحليل هاي ارائه شده براي آن كه ايران پيروزمندانه صحنه را ترك كند قطعنامه 598 را پذيرفت. آيا شما موارد مطرح شده را قبول نداريد؟

نكته حائز اهميت در پذيرش قطعنامه معرفي شدن عراق به عنوان متجاوز است و در كل اين مسئله گام مثبتي در پذيرش قطعنامه بود.

معتقدم شرايطي كه در سال 67 و در سال هاي پاياني بوجود آمد منجر به عدم دستيابي ما به همه اهداف خود كه در جنگ ترسيم كرده بوديم، شد كه از جمله آن سرنگوني رژيم صدام بود.

از جمله اهداف ما اين بود كه خودمان، متجاوز را سرنگون كنيم، اما نتوانستيم به اين هدف دست يابيم؛ در كل نمي شود تحليل جامع و كاملي از آن زمان و شرايطي كه موجب پذيرش قطعنامه از سوي امام شد ارائه دهيم؛ چرا كه هنوز اسناد و مدارك لازم از طرف نهادهاي مختلف درگير در جنگ از جمله وزارت خارجه و دستگاه هاي دولتي منتشر نشده است، لذا نمي توان به طور دقيق تحليل علمي درستي از آن ايام بيان كرد.

برداشت من اين است كه شرايطي كه منجر به پذيرش قطعنامه شد همانا شناخته شدن عراق به عنوان شروع كننده جنگ بود.

البته مسائل اقتصادي موجود در كشور و فشارهاي بين المللي نيز ادامه جنگ را چندان قابل قبول نمي كرد.

به نظر شما بعد از گذشت بيش از دو دهه از دوران جنگ تحميلي، هنوز زمان لازم براي انتشار اسناد مربوط به پذيرش قطعنامه فرا نرسيده است؟

اين اسناد بايد مدت زمان بيشتري را بگذرانند تا قابل انتشار در افكار عمومي باشند. در بسياري از كشورها، 40 تا 50 سال پس از وقوع جنگ، اسناد مربوط به آن ايام منتشر شده است؛ به عنوان مثال وزارت خارجه بريتانيا هنوز اسناد مربوط به جنگ جهاني اول و دوم را منتشر نكرده است.

هر كشوري بر اساس منافع ملي خود اقدام به انتشار اين اسناد مي كند. شايد اسناد مربوط به جنگ و پذيرش قطعنامه در شرايط فعلي در راستاي منافع ملي نباشد.

مسئولان وقت آن زمان از جمله خاتمي، ميرحسين موسوي و محسن رضايي در پذيرش قطعنامه دخيل بودند و به عبارتي عده اي معتقدند اظهارات غير واقعي اين افراد در پذيرش قطعنامه نقش اصلي را ايفا كرد. نظر شما در اين زمينه چيست؟

بنده چنين مسئله اي را قبول ندارم؛ همان طور كه اشاره كردم عوامل اقتصادي و حمايت بين المللي از عراق و فشارهاي وارده به ايران عامل اصلي پذيرش قطعنامه بوده است.

پس از حمله منافقان به مناطق مرزي ايران شاهد حضور پرشور نيروهاي رزمنده در مناطق جنگي بوديم. بنابراين اظهارنظر وزير ارشاد آن وقت كه با كمبود نيروهاي مردمي در مناطق رزمي مواجه هستيم، نبايد درست باشد. نظر شما چيست؟

اطلاعات من در مورد قطعنامه و اوضاع سال هاي پاياني جنگ همان مواردي است كه پيش از اين اشاره  كردم و سوالات اين چنيني را بايد از نظاميان و نيروهاي مسئول در آن زمان پرسيد./انتهاي پيام/