قم سال هاست با نفسش زنده مانده است

مرغ خيال سمت حريمت پريده است
يعني به اوج عشق همين جا رسيده است

خوشبخت قوم و طايفه ما مردم قميم
جاروكشان خواهر خورشيد هشتميم

اعجاز اين ضريح كه همواره بي حد است
چيزي شبيه پنجره فولاد مشهد است

من روي حرف هاي خود اصرار مي كنم
در مثنوي و در غزل اقرار مي كنم

ما در كنار دختر موسي نشسته ايم
آيينه ايم و محو تماشا نشسته ايم

اينجا كوير داغ و نمكزار شور نيست
ما رو به روي پهنه دريا نشسته ايم

قم سال هاست با نفسش زنده مانده است
باور كنيد پيش مسيحا نشسته ايم

بوي مدينه مي وزد از شهر ما بيا
ما در جوار حضرت زهرا نشسته ايم

از ما به جز بدي كه نديدي ببخشمان
از دست ما چه ها كه كشيدي ببخشمان

من هم دليل حسرت افلاك مي شوم
روزي كه زير پاي شما خاك مي شوم

/انتهاي پيام/