برائتی از سر درد ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ گاهی وقت ها حداقل کاری که از یک انسان دردمند در برابر ناهنجاری ها و دهن کجی ها به دین و احکام شریعت و سکوت و انکار مسئولان ساخته است، تلنگری مي شود برای آنها که امر به معروف و نهی از منکر را چون نماز واجب می دانند.

 

مسئله حجاب و عفاف بحثی مقطعی و فصلی شده است و مسئولان هر کدام این امر را وظیفه دیگری می دانند و غير از همایش ها و سمینارها و بحث های هفته زن و کنفرانس های خبری، برای اهل فکر و برنامه اهمیت ندارد.

 

موضوع پوشش و حجاب چه دختران و چه پسران بخصوص در محیط دانشگاه که باید محل رشد اندیشه و پرورش مدیران آینده و مردان و زنان جامعه اسلامی باشد، هنوز از قالب چند قانون ناکارآمد و تذکر و تهدید و تنبیه کمیته انضباطی فراتر نرفته است که اگر کارایی داشت شاهد این وضعیت اسف ناک در دانشگاه ها نبودیم.

 

آنچه ضرورت توجه همگان به این مسئله را صد چندان می کند علاوه بر آسیب های اجتماعی و اخلاقی و آلودگی محیط علمی وپژوهشی به این مسائل، بحث انحراف یک نسل و آینده یک کشور است که باید به دست این جوانان اداره شود؛ البته واقعیت امر این است که در بسیاری از مراکز دانشگاهی با اعتبار علمی بالا دختران و پسران عفیف و محققان و پژوهشگران متعهد و معتقد به مبانی دینی کم نیستند و اکثرا در محیط های تحقیق و پژوهش مشغول هستند، اما در برخی مراکز دانشگاهی بویژه آنها که از سطح پایین علمی برخوردارند، وضعیت اسف ناک حجاب وعفاف نگران کننده است.

 

مطمئنا مشاهده چنین وضعیتی برای آنها که درد دین و اخلاق دارند ساده نیست و هراز گاهی با اجتماعات و بیانیه ها و اعتراضات خواستار رسیدگی به این وضعیت در جامعه خصوصا در محیط دانشگاه هستند.

 

اما براستی مسئول این امر کیست؟ آیا قوه مجریه و دولت در قالب وزارت علوم و امور فرهنگی یا حراست و کمیته انضباطی یا قوه قضائیه و پلیس باید متولی رسیدگی به این مسئله باشد؟

 

با نگاهی سطحی به وضعیت دانشگاه آزاد واحد دامغان می توان به علت رویدادهای هفته های اخیر در این دانشگاه (تعرض به دو دختر دانشجو) و حوادث مشابه در جاهای دیگر پی برد که همه ریشه در از بین رفتن حریم حجاب و عفاف و عدم رعایت موازین شرعی دارد.

 

انتشار اطلاعیه ای از سوی یک دانشجوی دردمند که سکوت در برابر این وضعیت را برخود جایز نمي دید نمونه ای است برای مسئولان که باید هرکاری از دستشان بر می آید ولو به اندازه تبری جستن و اعلام انزجار از این وضعیت باشد، اقدام کنند.

 

این دانشجو که در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد دامغان تحصیل می کند در اقدامی شجاعانه و حماسی با انتشار اطلاعیه ای با این مضمون که «اینجانب به عنوان یک دانشجوی مسلمان از وضع بیمار و آفت زده حجاب و عفت اسلامی در دانشگاه آزاد واحد دامغان برائت و بیزاری می جویم و از مسئولان عاجزانه تقاضای توجه بیش از پیش به این امر رادارم »، و توزیع آن در جای جای این دانشگاه از حداقل کاری که می توانست انجام دهد دریغ نکرد و تلنگری زد بر همه انها که متولی این امر هستند.

 

براستی اگر سکوت های همراه با تایید و تطمیع به اعلام انزجار و بیزاری تبدیل شود آیا دیگر کسی می تواند با دهن کجی به احکام دین و موازین اخلاقی درجامعه و بویژه محیط های علمی ظاهر شود ؟/انتهاي پيام/