جدیدترین موشک کشتی زن چین به تسلیحات اژدهای چینی اضافه شد/ J-10C برای نخستین بار با موشک YJ-21E مشاهده شد

به گزارش خبرنگار بین الملل خبرگزاری دانشجو ؛ انتشار تصاویر جدید از جنگنده J-10C نیروی هوایی چین در حالی که یک فروند موشک YJ-21E را حمل می‌کند، توجه تحلیلگران نظامی را به خود جلب کرده است. این نخستین بار است که چنین ترکیبی به‌صورت علنی مشاهده می‌شود؛ ترکیبی که از گسترش نقش جنگنده‌های تاکتیکی چین در مأموریت‌های ضدسطحی دوربرد و تقویت دکترین ضدناو این کشور حکایت دارد.

YJ-21E؛ موشک ضدکشتی با مأموریت راهبردی

موشک YJ-21E نسخه‌ی هواپایه خانواده YJ-21 به‌شمار می‌رود؛ خانواده‌ای که به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین سامانه‌های ضدکشتی چین شناخته می‌شود. این موشک با بردی که تا حدود ۱۵۰۰ کیلومتر اعلام شده و پروفایل پروازی شبه‌بالستیک، برای هدف قرار دادن ناوگروه‌های ضربتی پرارزش از جمله ناوهای هواپیمابر طراحی شده است.

برآوردها نشان می‌دهد YJ-21E در فاز نهایی به سرعت‌های بسیار بالا (در رده هایپرسونیک) دست می‌یابد؛ عاملی که مقابله با آن را برای سامانه‌های پدافند دریایی پیچیده‌تر می‌کند.

چرا J-10C اهمیت دارد؟

J-10C یک جنگنده نسل 4.5 با رادار AESA، سامانه‌های جنگ الکترونیک پیشرفته و لینک داده مدرن است. با این حال، این جنگنده در مقایسه با بمب‌افکن‌هایی مانند H-6 یا جنگنده‌های سنگین‌تر نظیر J-16، پلتفرمی سبک‌تر و چابک‌تر محسوب می‌شود.

انتخاب J-10C به‌عنوان حامل YJ-21E چند پیام مهم دارد:

1 افزایش تنوع پلتفرم‌های پرتاب موشک‌های دوربرد

2 امکان استقرار در پایگاه‌های جلوتر و نزدیک‌تر به مناطق حساس

3 کاهش اتکا صرف به بمب‌افکن‌های بزرگ و آسیب‌پذیرتر

بُعد عملیاتی، جنگ شبکه‌محور ضد کشتی

تحلیلگران تأکید می‌کنند که J-10C به‌تنهایی قادر به استفاده کامل از برد YJ-21E نیست. این موشک برای عملکرد مؤثر به یک زنجیره شناسایی و هدف‌یابی شبکه‌محور متکی است که شامل:

• ماهواره‌های شناسایی دریایی
• هواپیماهای هشدار زودهنگام مانند KJ-500
• پهپادهای شناسایی دوربرد
• لینک‌های داده امن و مقاوم در برابر جنگ الکترونیک

در این چارچوب، J-10C نقش پرتاب‌کننده نهایی را ایفا می‌کند و بخشی از یک سیستم چندلایه ضدناو محسوب می‌شود.

پیام راهبردی به ناوگروه‌های ضربتی

مشاهده این ترکیب جدید نشان می‌دهد چین در حال پخش تهدید ضدناو میان پلتفرم‌های مختلف زمینی، دریایی و هوایی است. این رویکرد، برنامه‌ریزی دفاعی ناوگروه‌های ضربتی دشمن را پیچیده‌تر کرده و هزینه عملیات آن‌ها را افزایش می‌دهد.

به‌بیان دیگر، حتی یک جنگنده در کلاس متوسط مانند J-10C نیز می‌تواند در چارچوب یک شبکه گسترده، نقشی راهبردی در بازدارندگی ایفا کند.

افزودن موشک YJ-21E به تسلیحات احتمالی J-10C را می‌توان نشانه‌ای از تحول دکترین عملیاتی نیروی هوایی چین دانست؛ تحولی که بر سرعت بالا، برد زیاد، شبکه‌محوری و تهدید چندلایه علیه اهداف دریایی متکی است. این رخداد بیش از آنکه یک نمایش صرف تسلیحاتی باشد، پیامی روشن درباره مسیر آینده توان ضدناو چین در غرب اقیانوس آرام ارسال می‌کند.