چگونه «وحدت» عامل شکست و پیروزی شد؟

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ اگر به تاریخ به عنوان منبعی برای کسب عبرت نگاه کنیم، می توانیم انتظار داشته باشیم كه تاریخ کارکردي واقعی برای ما داشته باشد و مانع از تکرار اشتباهات و عاملی برای کسب موفقیت ها باشد.

اهمیت مسئله وقتی بیشتر می شود که این عبرت گیری تاریخی در سرنوشت یک ملت تاثیرگذار باشد.

هم اکنون مهمترین مسئله ای که نظام با آن روبروست، انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی است و از آنجا که در دوره نهم مجلس، آرایش قوه مجریه تغییر می کند، ترکیب مجلس آینده اهمیت دوچندانی یافته است و جناحی که اکثریت کرسی های بهارستان را به خود اختصاص دهد، می تواند امیدوار باشد به پاستور نیز راه یابد.

سیاسیون نیز با عنایت به این موضوع، در پی ساز و کاری برای کسب حداکثری کرسی های مجلس هستند؛ احزاب و نیروهای اصولگرا به دنبال یافتن راهی برای ایجاد وحدت و ارائه لیست واحدند و اصلاح طلبان نیز فعلا استراتژی سکوت و عدم فعالیت جدی برای کسب کرسی را انتخاب کرده اند.

البته هر روز صداهای انشعابی جدیدی از جبهه رو به وحدت اصولگرایی شنیده می شود و این احتمال را تقویت می کند که استراتژی بی عملی جناح مقابل، موفق تر از اتحاد ناتمام جناح خودی شود.

یافتن نمونه مشابه تاریخی برای وضعیت کنونی، کار چندان دشواری نیست و کافیست 9 سال به عقب برگردیم و مروری بر تشکیل دومین و سومین دوره شورای اسلامی شهر تهران داشته باشیم.

در سال 1381، دولت و مجلس کاملا در اختیار اصلاح طلبان بود و ورود به عرصه برای مخالفان، امری کاملا دشوار می نمود، اما مشاهده شد که ارائه یک لیست واحد و یکپارچه اصولگرایان تحت عنوان «آبادگران ایران اسلامی» توانست شکافی در یکپارچگی بوجود آمده ایجاد کند و این پیروزی اصولگرایان در شوراها نیز زمینه ای شد که در کوتاهترین زمان، آرایش سیاسی کشور بصورت کامل تغییر کرده و اصولگرایان در دولت و مجلس نیز جایگزین اصلاح طلبان شوند.

برای اینکه عبرت گیری تاریخی کاملی داشته باشیم، باید این مرور تاریخی را تا دوره بعدی شوراها نیز ادامه دهیم؛ هنگام انتخابات سومین دوره شوراها در سال 1385 و در شرایطی که تمام قوای کشور در اختیار اصولگرایان بود و آنها نیازی به وحدت و ارائه لیست واحد نمی دیدند، نتیجه قبلی تکرار نشد و تعدادی از اصلاح طلبان قوی و تاثیرگذار توانستند به شورای سوم وارد شوند.

اصولگرایان که در دوره دوم شوراها و در زمان قدرتمندی اصلاح طلبان و در مقابل احزابی نظیر کارگزاران سازندگی، مجاهدین انقلاب و حزب مشارکت فقط به پشتوانه وحدت توانسته بودند یکپارچگی سیاسی کشور را بر هم بزنند، در دوره بعدی و در زمانی که تمام قدرت را در دست داشتند، فقط به خاطر عدم وحدت و شرکت در انتخابات با لیست های متفاوتی نظیر «آبادگران» و «رایحه خوش خدمت»، چند کرسی شورا را مجددا به رقیب تحویل دادند.

شرایط کنونی کشور، بسیار شبیه نمونه تاریخی مذکور است و تنها تفاوت در تغییر جایگاه دو جناح اصلی است و در این وضعیت به نظر می رسد تنها راه پیش روی اصولگرایان، وحدت کامل و ارائه یک لیست واحد و قوی است.

متاسفانه حرکت در مسیر وحدت که در ماه های گذشته با امیدواری های زیادی دنبال می شد، به تدریج دچار فراز و نشیب هایی شده و احتمال انشعاباتی در اصولگرایان احساس می شود.

مسلم است که اگر قرار باشد همه نیروهای اصولگرا به طور کامل بر مواضع و سلایق خود تاکید کنند و کوچکترین تفاوت نظری را نپذیرند، وحدت مورد نظر حاصل نخواهد شد و اگر اصولگرایان حقیقتا به دنبال وحدت هستند گریزی ندارند جز اینکه به حداقل اشتراکات اکتفا کرده و دایره خودی ها را گسترش دهند.

البته تذکر این نکته لازم است که وحدت مورد نظر، هرگز به معنای سهم دهی به همه افراد نیست و نباید وحدت دستمایه ای شود که هرکس بخواهد برای خود حقی قائل شود.