من انسان قرن 21 هستم!

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، اعظم علي محمدي؛ درست همان لحظه كه با چشمان سياه سياهت زل زدي به چشم هايم، دست هاي زبر و سياه ترت را كشيدي روي شكم باد كرده از گرسنگي ات، روياي بادبادك هاي رنگي كه از ذهنت پرواز كرد و رفت نشست روي شاخ آفريقا، درست همان لحظه كه زني با گيسوان ژوليده تن سبكت را رها كرد كنار جاده هاي خاك خورده سومالي، از خودم پرسيدم كه من انسانم؟!
 

زنان سوماليايي از ترس گرسنگي، كودكان خود را كنار جاده هاي خاكي رها مي كنند تا آخرين تصوير ذهني شان دهاني بازمانده از گرسنگي و مگس هاي سمج روي لب و دهان كودكشان نباشد؛ سال هاست كه پيشاني نوشت كودكان سوماليايي به مرگ ختم مي شود؛ شايد مرگ پايان خوشي باشد براي اين ملال بي پايان.
 

اين قصه تمامي ندارد؛ مرگ، گرسنگي و صداي هرزه مدعيان حقوق بشر.

 

زني با گيسوان ژوليده از قبيله اش جدا مي شود تا خودش، اين قصه را تمام كند؛ كودكي سياه با چشماني بيرون زده زير لباس بلند آفريقايي اش پنهان است، كودكش را كه ديگر تكه استخواني بيش نيست كنار جاده مي گذارد. 
 

نوزاد جيك نمي زند، جيك هم كه بزند صدايش گم مي شود در همهمه اختلافات قومي و جنگ و درگيري كشورش؛ براي زندگي دست و پا  مي زند، مگس هاي سمج عادت مي كنند به گزيدن تن سردش، روياي بادبادك هاي رنگي و بازي هاي محلي موگاديشو از ذهنش پر مي كشد و مي رود و قصه تمام مي شود.
 

من انسانم، انسان قرن 21؛ در توصيف من واژه اي تلخ بگو تا تلخي نگاه كودكان گرسنه سوماليايي از ذهنم پاك شود، در توصيف من واژه اي  سرد بگو تا نگاه مات و بي حالت مادران سياه پوست شاخ آفريقا از ذهنم پاك شود.
 

براي كسي چه فرقي مي كند كه در گوشه اي دورافتاده از نقشه جهان كودكي زير پاي صلح جهاني قرباني مي شود؟ براي كسي چه فرقي مي كند كه مرگ روي سر 12 ميليون نفر در شاخ آفريقا سايه انداخته است؟

 

اينجا پر است از ديده بانان حقوق بشري كه فقط گزارش مي دهند، ژست سياسي مي گيرند و ميتينگ مي گذارند، اما تو چه مي داني كه درد گرسنگي چيست؟!
 

غير از خدا هيچ كس نمي تواند آخر اين قصه را خوب تمام كند؛ كاش درد كهنسال بي كسي هاي عصر جديد با آمدن مردي از تبار باران پايان مي يافت.