تاملي بر نياز سينماورزان به فيوضات قدر

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ شب هاي ماه مبارك رمضان خاصه ليالي قدر از فراز هاي مهم، خطير و بسيار اثر گذار در طول سال است كه شميم بهاري و فضاي معنويت و ايمان اين ماه مشام دل و جان مردمان اين سامان را معطر و منور مي سازد.

در فيوضات اين ماه مبارك و اين ليالي پر خير و بركت سخن ها گفته اند و بسيار يادآوري كرده اند كه بايستي چنته توشه ساليانه را از بهره نعمات اين ساعات پر كرد و قوتي براي شب ها و روزهاي آينده دربر داشت. هر قشر و مسلكي و هر طيف و گروهي از جامعه به مناسبت انسانيت خويش و به تبع كار و بار خويش به شكلي عام و نيز به صورتي خاص نيازمند اين شب هاست.

 

شب هايي كه به هزاران ماه برابري و بلكه برتري مي كند و صلابت و ارزش و اهميت اين شب ها آنچنان است كه كلام عاجز از بيان آن است و در وسع واژه نمي گنجد.

 

اما يكي از گروه هاي جامعه كه نقش موثر و مهمي در هدايت و حمايت اجتماعي به سمت خير و فلاح و يا شر و كژي و ناراستي دارد اهالي هنر و در اين ميان سينماورزان و آشنايان تصوير است، گروهي كه ابزار و ادوات فكري و عملي آنها مي تواند افكار عمومي جامعه را به سمت نور يا ظلمت رهنمون سازد و يا منحرف گرداند.

در ارزش ها و قابليت هنر سينما سخن بسيار رفته است و تأكيد بسيار شده است و صحه بسيار گذاشته بعيد است كسي كمتر ترديدي در اين باره به دل راه دهد تاريخ سينما و سينماي معاصر نيز گواه اين مدعاست كه سينما گر متعهد هر گاه عهد و ايمان خويش را در بر دوربين خود گرفته و آن را در لفافه شريعت و طريقت و حقيقت نهاده، خواسته و توانسته كه از آسمان ها و نور الهام بگيرد و موجبات ايجاد بارقه اي ايماني و وحياني عرفاني و ملكوتي را پديد آورد.

 

و سينماگران به جهت چنين توانمندي و چنان موقعيت خطير و مهمي بيش و پيش از ديگران نيازمند توجه، تذكر و تنبه هستند و بايد بيش از ديگران خود را به نور ايمان و آب زلال معرفت بشويند و دل و ديده را به تحجد و عبادت صيقل دهند؛ چرا كه آنچه در دست و دل و ديده آنهاست ابزاري است پر نفوذ و پر دامنه و گسترده و فراگير در دل و ديده مردمان.

حديث پر غصه سينماي امروز ما گوياي همين واقعيت ها است سينمايي كه از فرط رنجوري به رخوت و محنت در آمده و ديگر كمتر نشانه از تكاپو و تلاشي در خور سينما و سينماگر متعهد و انقلابي در آن ديده مي شود.

اين شب ها زمان درخوري است براي اعتراف و اذعان به گناه سستي و كم كاري و ندانم كاري و اشتباه و انكار و اغفال و توجيه و انحراف و سينماي امروز ما آينه اي شده است غبار گرفته و شكسته و چند تكه كه به هر حال بازتاب و انعكاس درون اهالي خويش و مردمان خويش است در هر نسبت و مقياس و مختصاتي.

 

گرچه اين حقيقت انكار ناشدني است كه سينماي ايران هرگز تا به اين جا و تا به اين اندازه از مردم خويش فاصله نگرفته است در هيچ برهه و زماني مردم با سينما قهر نكرده اند و سينما راه خود را و بار خود را و خاطر خود را اميد و احتياج و هستي خود را درجايي ديگر و راهي ديگر و منزلي ديگر مي جويد. جايي كه هر جا باشد جز آنجاست كه مردم هستند و انقلاب هست و آرمان ها و آلام و آمال آرماني آنها.

سنيماي ما به دلايل مختلفي به اين وضعيت دچار شده است چه در سخت افزار و چه در نرم افزار كه بارها و در مجال هاي گوناگون و نوشتار هاي مختلف به آنها پرداخته ايم و خاطرنشانشان كرده ايم اما آنچه مقصود اين نوشته است و تمركز بر آن را مي طلبد يكي از مهم ترين و اساسي ترين خلاء ها و فقدان هاي سينماي امروز ماست و آن: معنويت و ايمان.

سينماي ما نياز به تجديد قوا در بارگاه ايمان و معنويت دارد تا سينماگر ما عهد نخستين خويش را به يادآورد و در فضاي معطر، منور و سرشار از عهد و تعهد خويش بال هاي فكر و دل و ديده اش را مرتب كند.

چه كسي ترديد دارد كه كساني هستند چه در خارج اين مرزها و چه در داخل آن كه سينما و سينماگر ما را فارغ از هر غيرت و قيد و تعهدي مي خواهند و اهل اباهه و لااوبالي گري. چه كسي ترديد دارد كه در فضاي مسموم و مغموم ترويج ابتذال و سخافت و لودگي و بي هويتي و غرب و شرق زدگي و جشنواره پسند و سيطره پول و گيشه و مافيايي زر و زور و تزوير ديگر كمتر نشانه اي از هنر تعهد و هنرمند متعهد باقي نمي ماند.

و رمضان با شب هاي قدرش فرصت مناسبي است تا نياز سينماورزان به فيوضات ليالي پر خير و بركت قدر يادآوري گردد تا شايد سينما و سينما گر ما در پرتو اين انوار مقدس و آب هاي زلال بتواند بار ديگر عهديت سينماورزي و به تصويرگري را در منظومه ايمان و معنويت و اتمسفر تعهد و تقيد بازيابد.

اين دل نوشته تنها به قصد تلنگر و توجه و تنبه بود براي همه آنان كه دل در گرو واژه قدر دارند اميد آنكه مقبول افتد و در نظر آيد.