کد خبر:۱۴۱۸۶۶۹
گزارش|
پرچمهای سیاه عزای سید الشهدا در میان ویرانیهای جنگ در دانشگاهها برافراشته شد+فیلم و عکس
محرم ۱۴۰۵ برای هیأتهای دانشجویی کشور، تنها موسم سوگواری برای کربلای سال ۶۱ هجری نبود؛ بیرقهای عزا این بار بر فراز دانشگاههایی برافراشته شد که هنوز نشانههای جنگ و فقدان را بر پیکر خود داشتند.
به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، محرم امسال از راه رسید؛ اما نه همچون سالهای پیش. این بار بیرقهای سیاه عزای سیدالشهدا (ع) در حالی بر فراز دانشگاههای کشور برافراشته شد که هنوز غبار آوارها بر زمین ننشسته، دیوارهای زخمی دانشگاهها بوی باروت میداد و جای خالی استادان و دانشجویان شهید در کلاسها و صحن دانشگاهها، چون زخمی عمیق بر جان جامعه دانشگاهی سنگینی میکرد.
هیأتهای دانشجویی سراسر کشور، از هیأت اصحابالحسین دانشگاه تهران و هیأت میثاق با شهدای دانشگاه امام صادق (ع) گرفته تا هیأت الزهرا (س) دانشگاه صنعتی شریف، هیأت شهدای گمنام دانشگاه علم و صنعت و دهها هیأت دیگر، امسال عزاداری محرم را در فضایی متفاوت، آکنده از حماسه، اندوه و عهدی دوباره با آرمان شهیدان برپا کردند.
محرم امسال، تنها موسم سوگواری برای واقعهای متعلق به قرنها پیش نبود؛ گویی کربلا بار دیگر در جغرافیای این سرزمین امتداد یافته بود. این بار نیز فرزندان این مرز و بوم، در مصاف با دشمن، جان بر کف نهاده و بر پیمانی که با حقیقت بسته بودند، استوار ماندند. به همین سبب، نوحهها رنگ دیگری داشت، اشکها از عمق دیگری میجوشید و سینهزنیها تنها مرثیهای برای تاریخ نبود، بلکه روایت دردهای امروز و یادآور رشادتهای روزگار ما نیز بود.
در دانشگاه صنعتی شریف، صحنهای شکل گرفت که هر بینندهای را به تأمل وا میداشت. دانشجویان بر خرابهها و ویرانههای بر جای مانده از بمباران ایستادند؛ بر سنگها و دیوارهایی که هنوز نشانههای تخریب و آتش بر آنها آشکار بود. در میان آن ویرانیها، پرچمهای سیاه عزای حسین (ع) برافراشته شد و صدای نوحه و مرثیه در فضای دانشگاه طنین انداخت. آنان در میان آوارها، مظلومیت جانباختگان و جانفدایان میهن را فریاد زدند و یاد شهیدان نبرد رمضان را زنده نگه داشتند؛ شهیدانی که با ایستادگی خود، برگ دیگری از مقاومت و پایداری را در تاریخ این سرزمین رقم زدند.
در همه هیأتها، نام شهیدان جنگ اخیر و شهدای نبرد چهلروزه رمضان، زینتبخش محافل عزاداری بود. تصاویر آنان در کنار بیرقهای یا حسین و یا ابوالفضل، بر دیوارها و جایجای خیمههای عزاداری خودنمایی میکرد و هر نام، روایتی از ایثار و هر تصویر، یادآور انسانی بود که از جان خود گذشت تا آرمان و عزت وطن پابرجا بماند. ذکر شهیدان در نوحهها، دعاها و زمزمههای شبانه هیأتها جاری بود و عزاداران، نام آنان را با اشک و احترام بر زبان میآوردند.
محرم ۱۴۰۵ در حالی برپا میشود که عاشورای همان سال، برای جامعه دانشگاهی ایران یادآور روزهایی تلخ و در عین حال سرشار از حماسه است؛ روزهایی که بیش از سی دانشگاه مورد حمله قرار گرفتند و بیش از یکصد استاد و دانشجو به شهادت رسیدند. دانشگاههایی که همواره کانون علم، اندیشه و امید بودند، در آن روزها طعم تلخ ویرانی و فقدان را نیز تجربه کردند. صندلیهای خالی کلاسها، کتابهای نیمهباز بر میزها و راهروهایی که روزگاری از شور دانشجویی سرشار بود، اکنون به یادمان خاموش مردان و زنانی بدل شدهاند که در راه آرمان خود ایستادند و جان باختند.
با این همه، هیأتهای دانشجویی امسال تنها صحنه اندوه نبودند؛ بلکه جلوهای از استمرار حیات و امید نیز به شمار میرفتند. فضای خانوادگی این مراسمها سبب شده بود که همه نسلها، از کودکان خردسال تا پیران سالخورده، از دانشجویان جوان تا خانوادههای شهیدان، در کنار یکدیگر در خیمه امام حسین (ع) گرد آیند. کودکان با سربندهای یا حسین، نوجوانان با پرچمهای عزا، جوانان با سینههایی مالامال از اندوه و عزم، و پدران و مادرانی که داغ فرزندان خود را بر دل داشتند، دوشادوش هم اشک میریختند.
اشکهایی که در این شبها جاری شد، تنها از سر غم نبود؛ بلکه اشک بر حماسهای مقتدرانه و مظلومیتی بزرگ بود؛ اشک بر ایستادگی مردمی که در برابر دشمن خم نشدند، بر جوانانی که در راه آرمان خود جان دادند و بر استادان و دانشجویانی که نامشان از صفحات حضور فیزیکی حذف شد، اما در حافظه تاریخی این ملت جاودانه ماند.
محرم امسال، در هیأتهای دانشجویی کشور، به آیینی برای تجدید عهد بدل شد؛ عهدی با راه شهیدان، با آرمان آزادگی و با فرهنگی که قرنها پیش در کربلا متولد شد و امروز نیز در جان نسل جوان این سرزمین زنده است. از میان نوحهها و اشکها، یک پیام روشن به گوش میرسید: نام شهیدان فراموش نخواهد شد و پرچمی که آنان با خون خویش برافراشتند، همچنان بر دوش فرزندان این سرزمین استوار و برافراشته خواهد ماند.
لینک کپی شد
گزارش خطا
اخبار مرتبط
