تنگه هرمز باز است یا بسته؟ + فیلم
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری دانشجو، این پرسش، امروز به یکی از مهمترین تناقضهای روایت آمریکا درباره جنگ ایران و تنگه هرمز تبدیل شده است. دولت ترامپ تلاش میکند با انتشار تصاویر عبور نفتکشها و برجسته کردن افزایش جریان نفت، این روایت را جا بیندازد که تنگه هرمز باز شده، ایران اهرم خود را از دست داده و آمریکا توانسته کنترل اوضاع را به دست بگیرد.
اما آنچه در میدان و بازار انرژی دیده میشود، روایت دیگری دارد؛ روایتی که نشان میدهد تنگه هرمز دیگر یک مسیر آزاد و عادی برای عبور و مرور نیست، بلکه گذرگاهی تحت مدیریت و کنترل ایران است و عبور از آن با توجه به شرایط و میزان ریسک امکانپذیر میشود.
ادعای ترامپ درباره باز بودن هرمز
در هفته گذشته، دولت ترامپ مجموعهای هماهنگ از اظهارات را منتشر کرد که بر اساس آن، جریان نفت از تنگه هرمز به سطوح پیش از جنگ نزدیک شده است.
طبق این روایت، عملیات آمریکا با همکاری عربستان سعودی و امارات متحده عربی باعث شده بنبست طولانیمدت در تنگه شکسته شود و جریان انتقال نفت دوباره افزایش پیدا کند.
حتی شرکت اطلاعات دریایی «کپلر» نیز افزایش جریان نفت خام و فرآوردههای پالایششده را تأیید کرده است. اما همین مسئله بهتنهایی نمیتواند ثابت کند که هرمز به شرایط عادی پیش از جنگ بازگشته است.
زیرا افزایش حجم عبور نفت، با «آزادی کامل کشتیرانی» یکسان نیست.
اگر عبور نفتکشها با خطر حمله، هزینههای سنگین بیمه، محدودیتهای عملیاتی و نیاز به حمایت نظامی همراه باشد، نمیتوان صرف عبور تعدادی کشتی را نشانه بازگشت وضعیت عادی دانست.
اینجاست که ادعای پیروزی آمریکا در هرمز با پرسشهای جدی مواجه میشود.
یکی از مهمترین نکاتی که در گزارشهای مطرحشده درباره وضعیت هرمز وجود دارد، فاصله میان «عبور نفت» و «عادی بودن مسیر» است.حتی اگر افزایش جریان نفت را بپذیریم، این وضعیت همچنان موقتی، پرهزینه و ناپایدار است.
هزینه روزانه اجاره یک نفتکش غولپیکر حامل نفت خام در منطقه در اواخر سپتامبر به بیش از یک میلیون دلار رسیده است؛ در حالی که پیش از جنگ چنین هزینهای بسیار پایینتر بود.
هزینههای بیمه و عوارض عبور نیز افزایش یافتهاند.
پس پرسش سادهای مطرح میشود: اگر هرمز واقعاً باز و عادی است، چرا هزینه عبور نفتکشها تا این اندازه افزایش یافته است؟
چرا شرکتهای کشتیرانی باید برای عبور از این مسیر هزینههای سنگینتری بپردازند؟
و چرا عملیات انتقال نفت نیازمند چنین سطحی از حضور و حمایت نظامی آمریکا شده است؟