با پرروها آبم توی یک جوی نمی‌رود

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ اولین شماره ای که درآمد را درست و با جزئیات یادم هست. هنرستانی بودیم آن موقع. و چقدر خوشمان آمد از دیدن این هفته نامه جدید، با شکل و شمایل جدید و نو که اصلا به نظر نمی آمد نشریه زرد باشد یا صرفا جهت سرگرمی جوانان.

 

و بعد از آن هر شنبه می رفتیم سمت دکه روزنامه فروشی نزدیک مدرسه تا «همشهری جوانِ» تازه درآمده را بخریم.

 

من، اول ازهمه می رفتم سراغ صفحه اول، یک آیه یا روایت بود با یک تصویر، که دوست داشتم آن صفحه را، هنوز هم.

 

بعد می رفتم سراغ یادداشت ها، که بیشتر خود بچه های تحریریه می نوشتند و خوب هم می نوشتند.

 

حالا که شماره 340ام از نشریه روی میزم است باورم نمی شود از آن روز اولی که نشریه را خریدم 340 هفته گذشته است، به همین سادگی!

 

همشهری جوان، مثل همه نشریات و بالاتر از آن مثل درصد زیادی از کارهای فرهنگی، شماره های اولش خیلی پر و قوی بود ولی کم کم ضعیف تر شد، اما حالا به یک ثبات نسبی رسیده است و همچنان نشریه ی خوبی است عليرغم نقدهایی که می توان بر آن زد.

 

به نظرم نقطه قوت پررنگ نشریه، گرد هم آمدن چند جوانِ خوش استعدادِ مذهبی بود که حالا هر کدامشان کسی شده اند برای خودشان (که البته آن زمان هم بودند) مثل محمدرضا دوست محمدی (که هنوز هم طرح های روی بعضی از جلدها را كار می کند) یا نفیسه مرشد زاده که داستان های خیلی خوبی می نویسد و در حال حاضر نشریه داستان را ماهانه روانه دکه ها می کند.

 

 

این هفته نامه حوادث و اتفاقات هفتگی را رصد می کند و گاهی تحلیلی هم می نویسد بر این اخبار. و اما، در این شماره مصاحبه ی مفصلی می خوانید با مسعود فراستی که گفته است: «با پرروها آبم توی یک جوی نمی رود!» همچنین همشهری جوانی ها یک پرونده هم به هواپیمای جاسوسی اخیر آمریکا که اطلاعاتی ها گیرش انداخته اند، اختصاص داده اند، که دمشان حسابی گرم.

 

این پرونده قسمت های مختلف آر-کیو 170 را تشریح نموده و همچنین انواع هواپیماهای جاسوسی بدون سرنشین را معرفی کرده است. همشهری جوان را توصیه می کنم؛ که هم می توانید در آن دنبال مطالب جدی بگردید و هم حرف های خودمانی ترِ جوانانه.

 

علی الخصوص که نشریه 500 تومان است و برای یک دانشجو هفته ای 500 تومان یعنی هیچ!