عملیات هویزه، نقطه عطفی در دفاع مقدس

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در آذر 1359 پس از شكست بیش از دو گردان از نیروهای عراقی در جنوب سوسنگرد به وسیله سربازان اسلام، یك گروهان از برادران سپاه اهواز جهت محافظت و پدافند شهر هویزه، از سوسنگرد به آن شهر اعزام شدند. افراد این گروهان، پس از رسیدن به منطقه و استقرار، عهده دار حفاظت از جنوب تا جنوب غربی شهر هویزه شدند.

 

نیروهای عراقی حاضر در این منطقه متشكل از واحدهای تانك از نوع «تی – 62» و «تی -55»، موشك های زمین به زمین و امكانات نظامی پیشرفته و بیش از 6000 نفر پیاده بودند؛ اين در حالي است كه نیروهای اندك مدافع شهر، از كمترین امكانات دفاعی هم بی بهره بودند.

 

دشمن در آغاز هجوم سراسری خود، ظرف 48 ساعت از محور هویزه تا كرخه پیشروی كرده و در امتداد آن مستقر شده بود؛ به طوری كه فاصله آنها تا هویزه حدود 10 كیلومتر بود؛ تاكتیك دشمن این بود كه با تصرف سوسنگرد، هویزه خود به خود سقوط می كند.

 

در چنین شرایطی 50 تا 60 نفر از نيروهاي سپاه برای جلوگیری از پیشروی دشمن مسئولیت مین گذاری جاده ها را به عهده گرفتند؛ زیرا این جاده ها و راه های عبور، برای دشمن به مانند رگ های حیاتی برای ادامه تجاوز محسوب می شد.

 

دو هفته قبل از آن كه عملیات مدافعان اسلام علیه نیروهای عراقی در این منطقه انجام گیرد، بنی صدر دستور تخلیه هویزه را از نيروهاي بسیج و پاسدار صادر كرد و دستور داد كه در سوسنگرد مستقر شوند.

 

این دستور بنی صدر، با مخالفت جدی شهید سید محمد حسین علم الهدی و دیگر برادران مواجه شد. بعد از آن كه علم الهدی با حضرت آیت الله خامنه ای تماس گرفت، دستور بنی صدر لغو شد و برادران پاسدار در هویزه باقی ماندند.

 

یك هفته بعد، تصمیم بر آن شد كه از محور هویزه و سوسنگرد حمله انجام گیرد؛ این عملیات را می توان نقطه عطف عملیات منظم برادران ارتش و سپاه دانست.

 

بار دیگر بنی صدر، شعار جدايی ارتش از سپاه را سرداد و گفت: سپاه نباید در این عملیات شركت كند.

 

برادران بسیجی و سپاه كه در منطقه بوده و اغلب آنها با منطقه آشنایی داشتند، این ترفند بنی صدر را ضربه شدیدی بر پیكر عملیات می دانستند.

 

بار دیگر، این مسئله با تلاش شهيد علم الهدی و تماس های مكرر ایشان با مسئولان در تهران، حل، و قرار شد كه سپاه به عنوان پیاده ارتش در عملیات شركت كند.

 

15 دی 1359 سرآغاز عملیات بود، برای این عملیات دو تیپ از لشكر 16 زرهی قزوین و یك تیپ از لشكر 92 زرهی اهواز در نظر گرفته شده بود كه دو گردان از نیروهای سپاه و عده ای  از نیروهای جنگ های نامنظم (شهید چمران) هم نیروهای ارتش را یاری می دادند؛ از جمله هدف های این عملیات، پاكسازی شمال و جنوب كرخه كور از وجود نیروهای متجاوز ارتش عراق و آزادسازی پادگان حمید و منطقه جفیر بود.

 

نتایج عملیات در این روز موفقیت آمیز بود، اما هنوز عقبه های اصلی دشمن در پادگان حمید و سه راهی جفیر آسیب ندیده بود؛ رزمندگان اسلام پس از تصرف مرزهای كرخه و حاج بدر، قصد پیشروی به سوی پادگان حمید را داشتند، اما بنا به دلایلی، مانند نرسیدن مهمات، قرار بر این شد كه ادامه عملیات در 16 دی ماه انجام شود.

 

شانزدهم دی 1359 نيروهاي سپاه در جلوي تانك های ارتش مستقر شده و منتظر دریافت رمز حمله بودند كه رفت و آمد تانك های دشمن زیاد شد و پس از آن، هواپیماهای دشمن جهت بمباران ظاهر شدند.

 

از طرف دیگر نیروهای اسلام زیر آتش توپخانه، كاتیوشا و خمپاره قرار گرفتند؛ به اين ترتيب با شناخت دقیقی كه عراقی ها از منطقه داشتند، موجبات شهادت عده ای از رزمندگان اسلام فراهم شد.

 

لشكر 9 مكانیزه ارتش عراق دست به عملیات زده بود و چون نیروهای خودی انتظار این حمله را نداشتند، فرماندهی دستور عقب نشینی به طول 500 متر را به صورت تاكتیكی صادر كرد؛ این دستور باعث شد كه تانك ها عقب نشینی كنند و عراقی ها با این تصور كه نیروهای اسلام شكست خورده و فرار كرده اند، وارد منطقه شدند.

 

در این ضد حمله سنگین دشمن كه نیروهای ایرانی مجبور به عقب نشینی شدند، بیش از 100 نفر از نيروهاي پاسدار، جهاد و دانشجویان پیرو خط امام از جمله حسین علم الهدی مفقودالاثر و شهید شدند.

 

در پی این حادثه، نیروهای دشمن در دی 1359، هویزه را اشغال كردند و پس از آن خلیل الدوری، فرمانده نیروهای عراقی دستور داد كه تعدادی از مردم بی گناه را دست بسته در یك گودال قرار داده و به شهادت برسانند؛ سپس عراقی ها تمام شهر را با دینامیت و بلدوزر نابود كردند، بدین ترتیب 1800 واحد مسكونی و تجاری و سه مسجد و دو حسینیه و شهر به تپه ای خاك مبدل شد.

 

شهید علم الهدی از پیشگامان دانشجویان پیرو خط امام بود كه در هویزه حماسه آفریدند و تا آخرین نفس در مقابل دشمن متجاوز ایستادند و خون پاك خویش را نثار كردند.