هيچ فيلم خوبي نبود؛ هيچ!

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، روز سوم جشنواره بین المللی فيلم فجر در سالن رسانه ها در حالي به پايان رسيد كه منتقدان و مخاطبان جشنواره در اين سالن حتي از ديدن يك فيلم خوب هم محروم ماندند؛ فيلمي كه حتي بتوان عنوان «قابل تحمل» را بر آن گذاشت؛ فيلمي كه بتواند به نوعي آبروي جشنواره فيلم فجر و تمايل منتقدان را به ادامه كار حفظ كند.

فيلم‌هاي امروز از فيلم «خرس» خسرو معصومي گرفته تا فيلم «دوباره با هم» روزبه حيدري، به نوعي در به‌وجود آوردن فضاي نااميدكننده و يأس‌آلود نقش داشتند؛ به نحوي كه خستگي و فرسايندگي ناشي از تماشاي پياپي اين آثار را مي‌توان در چهره حرفه‌اي‌ها و منتقدان و ميهانان اصلي جشنواره ديد.

 

اما شايد تكان‌دهنده‌ترين و بدترين فيلم امروز، همين فيلم «دوباره با هم» باشد؛ اثري كه ابدا لايق حضور در جشنواره نبود؛ اثري نازل و بدون رعايت كمترين و كوچك‌ترين وجوه زيبايي‌شناسانه؛ فيلمي سطحي، بي‌هويت، بد و ضعيف كه نه فيلمنامه درستي داشت و نه اجراي قابل دفاعي؛ فيلمي آنچنان كش‌دار، بد ريتم و فاقد ارزش‌هاي ساختاري و بصري كه ابدا قابل تحمل نبود و فضاي فرساينده و زننده‌اي براي مخاطبان ايجاد مي كرد.

 

سوالي كه درباره نمايش فيلمي همچون «دوباره با هم» در جشنواره فيلم فجر مطرح است اينكه اساسا چنين فيلمي با چنين وضعيت و مختصاتي چگونه از فيلتر هيئت انتخاب گذشته و اساسا چگونه اين اجازه را يافته است كه در جشنواره فيلم فجر آنهم در سالن رسانه‌ها به نمايش در آيد؛ جاي اين سوال چه درباره اين فيلم و چه درباره بسياري از آثار به نمايش درآمده در جشنواره باقي است.

 

نهايتا اينكه فيلم‌هاي همچون «دوباره با هم» كه به هيچ وجه حداقل‌هاي هنري و زيبايي‌شناسي و بصري را ندارند، تنها و تنها كيفيت و اعتبار جشنواره فيلم فجر را دستخوش آسيب و لطمه مي‌كنند و مخاطبان خود را عصبي و آشفته؛ و گرنه به هيچ درد ديگري نمي‌خورند.