«خرس»؛ اثري ملتهب و مشکوک

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم سينمايي «خرس» ساخته خسرو معصومی بازگشت مردی پس از سال ها اسارت را نشان مي دهد كه او را متوجه واقعیت های تازه ای می کند؛ همسر سابقش در غیبت او صاحب خانواده ای شده و شوهر او، حضور این فرد تازه را بر نمی تابد.
 

چرا فیلم «خرس» در روایتش، بلافاصله و بدون لحاظ ویژگی های درام و خاصیت ها و اقتضائات داستانی و سینمایی، مرد بازمانده از جنگ را به جان همسر لاحق زنش می اندازد و بی آن که مراتب قانونی و شرعی و عرفی را در این قضیه لحاظ کند و امور را بر آن مترتب سازد، مدام بر آتش یک زد و خورد شخصی و شخصیتی می دمد و در عین اینکه تلاش دارد جنگ را مسبب این اوضاع وخیم و رقت بار معرفی کند، از همسر قانونی و کنونی زن هم یک دیوصفت بی شعور و به عبارت رساتر که در دیالوگ های فیلم هم نمود دارد، یک خرس مهیب و وحشی می سازد، در حالی که اصلاً دلیلی برای این وضعیت نه وجود دارد و نه فیلم به آن می پردازد و برای این مسائل، پاسخی درخور و قانع کننده به تماشاگر می دهد؟

چرا بین رزمنده بازگشته از جنگ و همسر کنونی زن، دعوا و پرخاش و وحشی گیری رخ می دهد؟ آنها که به لحاظ شرعی و قانونی تکلیفشان مشخص است، پس چه اصراری هست به این همه تلخ کامی و سیاه نمایی و بازی با احساسات مخاطب؟

چه اصراری هست که نشان دهیم جنگ ما به چنین فرجام های تلخ و تاریکی می رسد و نتیجه اش کشته شدن یک زن و طفل بی گناهش و بعد هم خودکشی قاتل عصیانگر و عصبی و وحشی است؟

این همه آسمان و ریسمان بافتن بی ربط و ربط دادن باسمه ای و جعلی آن به بكراند جنگ و درآویختن بی منطق و مهمل آدم های داستان به یکدیگر همگی باعث شده است که فیلم «خرس» یکی از ضعیف ترین و مشکوک ترین فیلم های جشنواره باشد، در عین پرادعایی و سر و صدا و هیاهوی مهیبی که اطراف آن به پا شده بود.
 
فیلم «خرس» در جرگه فیلم های به اصطلاح ضد جنگ قرار می گیرد، اما از نوعی که بدون رعایت منطق روایی و استدلال های – حتی - صوری و بدون لحاظ زمینه های دراماتیک و مولفه های سینمایی، تنها به بازی با احساسات مخاطب عام دلخوش کرده اند و البته که این کار، یک باج گیری سخیف و ناجوانمردانه و غیرهنرورزانه است!