شعری برای خرمشهر و سربداری نخل های صبورش

 

ردپای سرخ آزادی
هزار کوچه عکس شقایق،
هزار شاخه عطر گل سرخ
هزار پنجره بغض پرواز
جنگ که اتفاق می افتد
خون در کوچه پس کوچه های شهر پرسه می زند
پرواز را که بهانه کنی
پیراهنی از گلوله بر تنت سرخ می شود
کبوتر که می شوی
مشق تفنگ و آتش و باروت به اوج می رسد
من
شهری سوخته
بارش
باران
و چشم هایی که خیس هوای دلتنگی می شوند در همسایگی آتش
...
تقویم ها که به حوالی خرداد می رسند
- خرمشهر -
سی سالگی اش را متولد می شود.
یک جبهه خاطرات سال های مردی و مردانگی
جاری ذهن کوچه ها و خیابان هاست.
این خاک زادگاه سرو و سیب و سپیدار و صنوبر است
این خاک سرزمین زخمیِ بال ِ کبوتر است
این خاک گاهواره گل های پرپر است،
یعنی تمام شهر
                  به بوی یاد شهیدان معطر است.
سال یکهزار و سیصد و شصت و زخم ...
باران بمب
          سیلاب مین
دریای خون
پلک که بگشایی رنگ از رخ جنوب پریده است
خرمشهر
زیر بارانی از تیر
ناگهان تیر باران می شود
اسرائیل مدرن در همسایگی مان
بیت مقدس خدا را نشانه گرفته است.
این حرامیان هجوم
با سنگ که مجاب نمی شوند
باید با سرب مذاب جوابشان داد
گمانم همین جا بود که فهمیده با عشق به تفاهم رسید
و تانک را به نارنجکش بست
نخل ها دل دادند و سر را باختند
                                    در قماری بی نظیر
و به حرمت باران قسم
همین جا بود که
قطره
      قطره
چشمه
        چشمه
رود
      رود
          اروند را گریستیم.
نیزارها شاهدند
چه قایق هایی سرشار شقایق
که بر شانه خونین ماهی ها و موج
از اروند تا بهشت تشییع شدند
زخمی درد!
می بینی تیر و پیشانی چقدر با هم صمیمی شده اند
چه به هم می آیند
چه به هم می آیند
و تو
آیینه در آیینه تماشا شده ای
...
سال هزار و سیصدو شصت و عشق ...
حوالی خرداد
انگار
باران باران پرنده می چکد
و خونین شهر
خرمشهر می شود
یادت سبز
سرزمین سوخته نخل های بی سر
یادمان ابدی حماسه های سرخ و سرافرازی
                                      با توام
                                            خرمشهر!