خرمشهر را خدا آزاد کرد، اما آبادیش بر عهده ماست

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو» - فاطمه تنهایی؛ بیش از 30 سال از آزادی خرمشهر، این شهر ارزشمند و این خاک گرانبها که با خون شهیدان و جوانان غیور خرمشهر گلگون شده است، می گذرد.

اگر بدون در نظر گرفتن این ارزش والا به خرمشهر نگاه کنیم، بعد از گذشت بیش از 30 سال از تخریب، این شهر جایگاهش را حتی در حد یک شهر معمولی پیدا نکرده، چه برسد به این موضوع که خرمشهر صحنه نبرد حق علیه باطل بوده و دین خود را بیش از هر کجای دیگر این سرزمین، به اسلام و ایران ادا کرده است.

اکنون این سوال مطرح می شود که آیا ما دین خود را به خرمشهر ادا کرده ایم؟ اگر محمد جهان آرا بیاید و از ما بپرسد بعد از نبود من برای خرمشهر چه کاری انجام داده اید، چه پاسخی خواهیم داشت؟

هنوز دیوارهای خرمشهر زخمی ترکش ها و تیرهایی است که 30 سال پیش دشمن حتی هنگام فرارش از این شهر بر تن آن جا گذاشت تا شاید این چنین مردم خرمشهر را از بازگشتن به شهر و دیار خود ناامید کند.
 

اما به راستی کوتاهی از سوي چه کسانی است که مردم خرمشهر هنوز باید چشمانشان به ناملایمت های زمانه که جنگ بر سر شهرشان آورد، بیفتد.

آیا حق مادران و پدران که خون فرزندان خود را تقدیم خاک خرمشهر کردند، این است که در این شهر با این سطح زندگی و محرومیت زندگی کنند؟

مسجد خرمشهر که رزمندگان و خانواده های خرمشهری را در قلب خود جای داده بود، در حال حاضر و با گذشت 30 سال از آزادیش هنوز به جایگاه خود نرسیده است.

حیاط قدیمی با دیوارهای خراب، موکت هایی که دیگر رنگ به رخسارشان نمانده و پرده ای قدیمی میان مسجد، همه و همه نشان از غربت این مسجد دارد؛ مسجدی که شاید بیش از هر مسجد دیگر در طول سال بازدیدکننده دارد.

اگر امام خمینی (ره) الان بین ما حضور داشت، آیا از عملکرد پس از فتح خرمشهر راضی بود؟