«قفس طلایی»؛ فيلمي كه فقط اسمش طلايي است!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اتفاقی که با ساخت فیلم سرگیجه در چند سال پیش توسط محمد زرين دست رقم خورد و البته نتیجه چندان خوشایندی برای کارگردانش به همراه نداشت و نه توانست نظر مخاطبان را به سمت خود معطوف کند و نه دیدگاه مثبتی از منتقدان و داوران را به خود متوجه گرداند.

سرگیجه فیلم مغشوش و سرهم بندی شده ای بود که اگرچه جز ده کاندیدای معرفی شده برای فیلمهای نامزد در ارسال به مراسم اسکار از جانب ایران هم قرار گرفت اما همان موقع هم همه متفق القول بودند که این بیشتر به یک شوخی و تعارف بی مصرف شبیه است و الا در ابتدایی و نازل بودن سطح فیلم سرگیجه چه از جهت ساختار و چه به لحاظ کار کارگردانی کمتر کسی شک به دل راه داده بود.

«قفس طلایی» دومین فیلم محمد زرین دست پس از «سرگیجه» (1385) پس از انقلاب است.

 

اما دومین تجربه زرین دست هم چیزی از سرگیجه کم ندارد و یا به عبارت دیگر باید گفت در نداشتن های سرگیجه، با آن شریک است.

فیلمی سردستی و ضعیف که به ویژه در حوزه کارگردانی و نحوه روایت کاستی ها و فقدانهای زیادی دارد.

وقایع بی چفت و بستی به شیوه بالیوودی و در روایتی آبکی، سطحی از سینمای دهه 60 و ماقبل آن را در ذهن تداعی می کنند و سازنده اثر نتوانسته هیچ برگ برنده ای را در طول فیلمش برای مخاطب رو کند و معلوم نیست بیننده سینمای ایران در سال 1391 به چه امیدی و با چه دستاویزی باید به تماشای یک فیلم دمده و بی حال و سرهم بندی شده از جنس قفس طلایی برود.

آن هم با آن اسم گل درشت ماقبل تاریخیش!

امير، فرزند كوچك خانواده ايزدي بزرگ است كه با اميد كسب موقعيت‌هاي بهتر از سوي پدرش به خارج از كشور فرستاده مي‌شود، ولي پس از چندي به دليل بروز اختلافاتي رابطه امير با خانواده‌اش قطع مي‌شود و منصور برادر بزرگتر امير براي بازگرداندن وي به آمريكا مي‌رود و ... .

بازی های بدی که در فرمی کلیشه ای به یکی از بی هیجان ترین فیلم های سال های اخیر سینمای ایران بدل شده اند و انسان درمی ماند که فیلمی مثل «قفس طلایی» جز ارضای میل و نیاز فردی کارگردانش به این عنوان «کارگردان»ی، دیگر چه فایده و مددی به سینمای ایران و سینماگر ایرانی و از همه مهم تر، به «مخاطب» سینمای ایران می رساند؟!