دیدن یا ندیدن؛ مسئله این است؟!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  وضعیت عجیب و غریب و بی نظیری طی چند هفته گذشته بر سینمای ایران حکمفرما شده است؛ وضعیتی که به دنبال حواشی اکران نوروزی و توقیف دو فیلم جنجالی «گشت ارشاد» و «خصوصی» آغاز شد و حوزه هنری اعلام کرد که 15 فیلم را در لیست سیاه اکران قرار داده و حاضر نیست سینماهایش را برای نمایش این فیلم ها در اختیار صاحبان این آثار بگذارد و به نوعی این فیلم ها را در بایکوت و توقیف خود قرار داد.

حاشيه‌هاي اكران با اعلام ندادن حواله نمايش فيلم به سينماهاي حوزه هنري بعد تازه‌اي به خود گرفت؛ در ادامه حواشي اكران نوروزي و اعلام حوزه هنري مبني بر عدم اكران 15 فيلم (در صورت اكران) بالاخره از سوي شوراي صنفي واكنشي نشان داده شد و اين شورا نيز اعلام كرد كه از اين پس فيلمي به سينماهاي حوزه هنري براي اكران نمي‌دهد.

این تصمیم وضعیت را کاملاً بحرانی و وارد مرحله ای کرده که هیچ سرانجامی برایش متصور نیست؛ غبار حاشیه ها و احیاناً لج و لجبازی های مدیران نهادهای مختلف حول موضوع اکران فیلم های «مسئله دار» باعث شده که اکران فیلم های سینمایی در بخش قابل توجهی از سینماهای کشور که متعلق به حوزه هنری است، در هاله ای از ابهام و تعلیق فرو برود و این در حالی است که طی چند ماه گذشته اساساً یک بحران فرسایشی، تکان دهنده و ناامیدکننده بر سینماهای کشور حاکم شده که عبارت است از «ریزش بیش از 70 درصدی مخاطبان سینما»!

که البته دلایل مختلفی دارد؛ از ضعف و کیفیت پایین فیلم های روی پرده گرفته تا افزایش بهای بلیط سینماها و ...
 

حال در چنین موقعیت بحرانی و آسیب پذیری، موضوع لیست سیاه فیلم های توقیفی در سینماهای حوزه هنری هم مزید بر علت شده و وضعیت مغشوش و ملتهبی را بر کلیت سینمای ایران تحمیل کرده است.

دغدغه مدیران حوزه هنری در زمینه مقابله با فیلم هایی که در مقابل ارزش های دینی و ملی باشند، قابل فهم و تقدیر است، اما جای این سوال باقی است که آیا چه راهکار «قانونی» و متناسبی باید به کار گرفت تا ضمن رعایت حرمت قانون و نظام حاکم بر کشور و نیز حقوق مدنی فیلمسازان، در مقابل فیلم هایی که از نگاه دوستان حوزه هنری «مسئله دار» محسوب می شود هم موضعی بجا و تصمیمی درست و اصولی و البته قانونی اتخاذ کرد.

ضمن اینکه در شرایط کنونی که اوضاع بحرانی و وخیمی را در مناسبت مختلف سینمای ایران تجربه می کنیم، بهترین و معقول ترین تصمیم کدام است؟

همین تصمیمی که مدیران حوزه هنری گرفته اند؟ تصمیمی که نه مبانی قانونی در آن لحاظ شده و نه مجاری مدیریتی؟

راستی! همین دوستان حوزه هنری وقتی فیلم های مستهجن و مبتذلی در دوران سیاه سیطره سینمای آزاد از همه قید و بندها طی دو دهه اخیر، خاصه در دوران اصلاحات، سینمای ایران را به جهت فکری و روانی، فلج کرده بود، کجا بودند؟!

سیاسی کاری هم حدی دارد!

سینما و هنر و هنرمند را کرده اند دستاویز سیاسی کاری های مهوعشان و از سینماگر بسان مرغ عروسی و عزا بهره می برند!

آن هم با زیر پا گذاشتن قانون کشور و به رسمیت نشاختن همه مجاری قانونی و نظام حاکم بر این سرزمین!
 

می دانند معنای این روش های غیرقانونی و خودرأیی مفرط چیست؟! معنای این فعال مایشاء بودن؟! می دانند؟!