السلام علی ذبیح دین

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ امام حسين (ع) موقع فرستادن علي اكبر به ميدان جنگ گفت:«خدايا! شاهد باش که شبيه ترين مردم به پيامبرت در چهره و گفتار و منطق و عمل را به سوي اين قوم فرستادم. خدايا! برکات زمين را از اين قوم بگير و جمعشان را پراکنده و متلاشي کن، اينان ما را دعوت کردند تا ياري مان کنند، ولي ...»

 

 

حضرت علي اکبر (ع) 11 شعبان سال 33 هجري در مدينه متولد شده است. پدرش حسين بن علي (ع) و مادرش ليلا دختر «ابي مره» بود که از خانداني جليل و با شرافت بود. لیلا براى امام حسین (ع) پسرى آورد، رشید، دلیر، زیبا، شبیه‏ترین کس به رسول خدا صلى الله علیه و آله. رویش روى رسول، و گفت و گویش گفت و گوى رسول خدا صلى الله علیه و آله بود و هر کسى که آرزوى دیدار رسول خدا را داشت، بر چهره پسر لیلا مى‏نگریست، تا آنجا که پدر بزرگوارش می فرماید: «هرگاه مشتاق دیدار پیامبر مى‏شدیم به چهره او مى‏نگریستیم»؛ به همین جهت روز عاشورا وقتى اذن میدان طلبید و عازم جبهه پیکار شد، امام حسین (ع) چهره به آسمان گرفت و گفت: «اللّهم اشهد على هؤلاء القوم فقد برز الیهم غلام اشبه الناس برسولک محمد خلقاً و خلقاً و منطقاً و کنا اذا اشتقنا الى رؤیة نبیک نظرنا الیه... .»

 

به دليل اين که او بزرگ‏ترين پسر سيدالشهدا بود، به علي اکبر مشهور شد. البته بعضي هم امام سجاد(ع) را پسر بزرگ امام حسين (ع) مي‏دانند.

 

تربيت شايسته امام حسين(ع) سبب شد که علي اکبر به بهترين صفات کمال آراسته شود. اصالت خانوادگي، تربيت و وراثت، کسب علم و فضايل از عناصر تشکيل دهنده شخصيت هر کس است، در وجود و زندگي او فراهم بود.

 

 

خلق و خوي او و رفتار و حرکات و ادب و متانتش در حد اعلاي برجستگي و درخشندگي بود. آن گونه که گفته و نوشته‏اند، رفتارش يادآور حرکات و رفتار پيامبر خدا(ص) بود و همين سبب مي‏گشت تا در چهره او شخصيت پيامبر را مشاهده نمايند و با ديدن او ياد حضرت رسول (ص) را در ذهن‏ها زنده کنند.

 

علي اکبر، نسخه‏اي برابر با اصل، نسبت به رسول خدا و شاخه‏اي از آن شجره طيبه و ريشه پاک بود و وارث همه خوبي‏هاي خاندان عصمت و طهارت به شمار مي‏رفت.

 

 

علي اکبر (ع)، از جواني مجموعه‏اي از خوبي‏ها و فضيلت‏ها و نمونه‏اي روشن از فضايل عترت پاک پيامبر بود. حتي کسي چون معاويه هم که دشمن خاندان عصمت بود، به فضايل او اقرار داشت. روزي در حضور معاويه سخن از اين بود که «رهبري ديني» شايسته کيست؟ حاضران گفتند: تو شايسته‏تريني، ولي خود معاويه گفت: نه، چنين نيست. علي فرزند حسين بن علي(ع) شايسته‏ترين است؛ چرا که هم از نسل پيامبر است، هم شجاعت بني هاشم در او جلوه‏گر است، هم سخاوت بني اميه!... البته سخاوت بني‏اميه ادعايی بي‏اساس است.

 

وقتي از زبان دشمن چنين اعترافي شنيده شود، دوستان چه خواهند گفت؟ اينکه معاويه در شام، درباره او چنين تعبيراتي را بر زبان جاري مي‏کند، نشانه آن است که آوازه کمالات او فراتر از حجاز رفته بود.

 

رابطه سرشار از ادب و احترام علي اکبر (ع) به پدر و علاقه و محبت پدر به فرزند، در همه مراحل زندگي اين دو الگوي فضيلت وجود داشت و نهايت و اوج آن، در صحنه عاشورا ديده مي‏شود که به آن اشاره مي‏کنيم.

 

 

تربيت و تأديب شايسته، سبب شده بود علي اکبر همواره در خدمت و اطاعت پدر بزرگوارش باشد و در نهايت ادب، گوش به فرمان و آماده جان نثاري شود.

 

وقتي حادثه قيام اباعبدالله(ع) پيش آمد و امام براي مبارزه با فساد و طغيان امويان، از بيعت با آنان خودداري کرد و از مدينه خارج شد، علي اکبر در رکاب و همراه پدر بود و پس از اقامت چند ماهه در مکه، چون امام تصميم گرفت به سمت کوفه و کربلا حرکت کند، علي اکبر هم با صلابت و ايمان و عشق، در اين کاروان شهادت حضور يافته بود. سخنانش در طول راه تا رسيدن به کربلا و نقشي که در آن حماسه داشت، ستودني است.

 

به نقل تواريخ، وقتي کاروان حسيني به منزلگاه «قصر بني مقاتل» رسيد، پس از استراحتي کوتاه و برداشتن آب، در مسير حرکت يک لحظه خواب چشمان حسين بن علي (ع) را گرفت، وقتي بيدار شد، فرمود: «انا لله و انا اليه راجعون، و الحمد لله رب العالمين» سه بار اين جمله را تکرار کرد که به طور ضمني اشاره به حادثه تلخ و مصيبت و شهادت داشت.

 

علي اکبر که سوار بر اسب بود، با شنيدن اين ذکر (استرجاع) نزد پدر آمد و گفت: پدر جان، جانم به فدايت، براي چه استرجاع گفتي و خدا را حمد کردي؟

 

امام حسين (ع) فرمود: سر بر روي زين اسب نهاده بودم که لحظه‏اي به خواب رفتم. سواري را ديدم که مي‏گفت: اين گروه سير مي‏کنند، مرگ هم در پي آنان روان است. فهميدم که در اين سفر به شهادت خواهيم رسيد. پرسيد: پدر جان، مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود: چرا فرزندم، قسم به خدايي که بازگشت همگان به سوي اوست، ما بر حقيم. علي اکبر گفت: پس، ديگر چه باک از مردن در راه حق؟ حسين بن علي(ع) فرمود: خدا جزاي خير به تو بدهد؛ بهترين پاداشي که به فرزندي نسبت به پدرش مي دهند.

 

روز هشتم محرم، امام حسين(ع) علي اکبر را همراه 30 سوار براي آوردن آب به شريعه فرات فرستاد تا با شکستن حلقه محاصره، آب به خيمه‏ها بياورند. گرچه هدف، صرفاً آوردن آب بود، ولي اين هدف جز با درگيري با سپاه خصم و مأموران عمرسعد، ميسر نبود.

 

آن گروه، صفوف دشمن را متفرق ساختند و وارد فرات شدند، مشک‏ها را پر از آب کرده به سوي خيمه‏ها حرکت کردند. در برگشت نيز با سربازان کوفه درگير شدند و با دلاوري و شهامتي که از خود نشان دادند، توانستند با موفقيت آب را به خيمه گاه برسانند.

 

 

براي ياران امام حسين(ع) به ويژه جوانان بني هاشم، شب عاشورا شبي ارجمند و سرنوشت ساز و لحظه تجلي عشق و ايمان بود. جوانان هاشمي يکديگر را سفارش مي‏کردند که فردا بايد با استفاده از اين فرصت طلايي، بزرگ‏ترين حماسه فداکاري را در راه عقيده و حمايت از امام بيافرينند.

 

علي اکبر در خدمت پدر و گوش به فرمان بود و براي دميدن خورشيد عاشورا لحظه شماري مي‏کرد تا از پيشگامان جهاد و شهادت باشد و سخني را که در راه آمدن به کربلا به پدرش گفته بود (اگر ما بر حقيم، پس باکي از مرگ نداريم) به اثبات برساند.

 

 

خورشيد عاشورا دميد، نبرد ميان جبهه حق و باطل آغاز شد. يکايک اصحاب امام به ميدان رفتند و شهيد شدند. وقتي هيچ کس از آنان باقي نماند، نوبت به جوانان بني هاشم رسيد تا پاي در ميدان بگذارند.

 

علي اکبر، جواني رشيد و شجاع، خوش سيما و خوش سخن بود و گفتار و حرکاتش همه را به ياد پيامبر خدا (ص) مي‏انداخت. به حضور امام حسين (ع) آمد و از پدر اذن ميدان خواست. پدر هم اجازه داد. سوار بر اسب شد و آهنگ رفتن به ميدان کرد. پدر و پسر با هم خداحافظي کردند، اما امام، با نگاهش جوان رشيد خود را زير نظر داشت و با حسرتي دردناک و در عين حال با شوقي فراوان به قد و بالاي فرزند نگاه مي کرد؛ نگاه کسي که از بازگشت او مأيوس باشد.

 

حسين بن علي (ع) دست زير محاسن خود برد، نگاهش را به آسمان متوجه ساخت و چنين گفت: «خدايا! شاهد باش که شبيه ترين مردم به پيامبرت در چهره و گفتار و منطق و عمل را به سوي اين قوم فرستادم. ما هرگاه مشتاق پيامبرت مي شديم، به سيماي اين جوان نگاه مي کرديم. خدايا! برکات زمين را از اين قوم بگير و جمعشان را پراکنده و متلاشي کن، اينان ما را دعوت کردند تا ياري مان کنند، ولي با جنگ و قتالشان بر ما تعدي و تجاوز کردند.»

 

آن گاه علي اکبر به ميدان شتافت، در حالي که هيبت پيامبر و شجاعت علي و استواري حمزه و بزرگ منشي حسين بن علي را داشت.

 

علي اکبر نبردي شجاعانه کرد و گروه بسياري را بر خاک هلاکت افکند. رزم پرشور او، در آن هواي گرم و با لبي تشنه در آن نيم روز داغ، آن هم با سلاح و تجهيزات سنگين او را به شدت خسته و بي تاب کرد. لحظه‏اي دست از جنگ کشيد و به خيمه‏گاه آمد تا آبي بنوشد و نيروي تازه‏اي بيابد، ولي در خيمه‏ها آب نبود و حسين تشنه‏تر از علي اکبر بود.

 

 

حضرت علي اکبر، در نهايت در حلقه محاصره سپاه دشمن قرار گرفت و از هر طرف بر پيکر او ضربه زدند و آن قدر مجروح شد و خون از بدنش رفت که بر زمين افتاد.

 

و در نهايت ستاره‏اي بود که بر خاک افتاد. حسين (ع) با شتاب خود را به علي اکبر رساند و سر او را بر زانو گرفت و خاک و خون از چهره و چشم فرزند زدود. علي اکبر در آخرين لحظات، چشم خويش را گشود و به سيماي سالار شهيدان نگاه کرد و ... جان باخت، در حالي که حدود 27 سال از سن او مي گذشت.

 

حسين (ع) که اين قرباني را در راه خدا داده بود، در پيش گاه خدا سربلند و مفتخر بود. خم شد و صورت بر صورت خونين پسر گذاشت. سپس از جوانان هاشمي کمک خواست تا جسد آن شهيد را از ميدان به عقب منتقل کنند و در خيمه ي مخصوص شهدا قرار دهند.

 

و سرانجام علي اكبر در راه خدا ذبيح دين شد.