بازخوانی یک جنایت در آسمان

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ حمله ناو آمریکایی وینسنس در 12 تیرماه 1367 به هواپیمای ایرباس جمهوری اسلامی ایران که منجر به شهادت 290 سرنشین این هواپیمای مسافربری از جمله 57 کودک زیر 12 سال شد، براي همیشه در حافظه تاریخی ملت ایران و همه ملت هاي آزاده جهان باقی خواهد ماند.

 

12 تيرماه 1367 يك فروند هواپيماي مسافري ايرباس 707 جمهوري اسلامي ايران توسط نيروي دريايي آمريكا مورد حمله موشكي قرار گرفت و در آبهاي خليج فارس سقوط كرد. در اين فاجعه ضدانساني كه پيش از پايان جنگ عراق عليه ايران صورت گرفت و به منزله شراكت آمريكا در جنگ عليه ايران و حمايت از صدام محسوب مي‌شد، 298 مسافر و خدمه هواپيما جان خود را از دست دادند.

 

اين هواپيما كه طي پرواز شماره 655 از بندرعباس به مقصد دوبي در حال حركت بود، هنوز سقف ارتفاع پرواز را به دست نياورده بود كه بر فراز آبهاي سرزميني ايران و در حوالي جزيره «هنگام» هدف حمله موشكي واقع شد و در هوا منهدم گرديد. اين دو فروند موشك از ناو آمريكايي وينسنس كه به آبهاي سرزمين ايران تجاوز كرده و درآن مستقر بود، شليك شده بود.

 

از ميان 298 مسافر و خدمه هواپيما، 118 نفر زن و كودك بودند و همچنين  20 نفر هندي‌، 13 تبعه امارات متحده عربي‌، شش پاكستاني‌، چهار يوگسلاو و يك نفر ايتاليائي جزو مسافرين اين هواپيما بودند.

 

در پي اين جنايت كه از اقدامات عمدي آمريكا در خليج فارس محسوب مي شود، دولت آمريكا نه تنها اظهار تأسف نكرد و بابت اين وحشي‌گري عذرخواهي ننمود، بلكه به ويليام راجرز، فرمانده ناو حمله كننده به هواپيما، مدال شجاعت نيز اعطا كرد.

 

حادثه ساقط كردن هواپيماي مسافربري ايران، آن هم در حريم آبي كشور‌مان، رويدادي بود كه آمريكايي‌ها هيچ گونه دليل موجهي براي ارتكاب آن ارائه نكردند. آنان در ابتدا براي توجيه جنايت خود، هواپيما را داراي مأموريت نظامي خواندند و سپس با تصحيح اين اتهام مسير هواپيما را خارج از دالان هوايي وانمود كردند.

اما در همان زمان بعضي تحليلگران سياسي معتقد بودند كه اين جنايت با هدف واداشتن جمهوري اسلامي ايران به پذيرش قطعنامه 598 شوراي امنيت سازمان ملل متحد صورت گرفته است‌؛ چنانكه 2 هفته پس از اين حادثه رئيس جمهور وقت ايران در نامه‌اي كه به منزله پذيرش رسمي قطعنامه مذكور بود، قطعنامه 598 را پذيرفت.

 

پس از این واقعه، مقامات آمریکایی که همواره مدعی دفاع از حقوق بشرند، اعلام کردند که یک فروند هواپیمای «اف -14» جمهوری اسلامی ایران را هدف قرار داده‌اند. با روشن ‌شدن نوع هواپیما، آمریکایی ها ادعا کردند که در این مورد مرتکب اشتباه شده‌اند.

 

شواهد بعدی، بی اساسی ادعای آمریکایی ها را کاملا به اثبات رساند. سپس مقامات نظامی آمریکا در ادعای بی اساس دیگری مدعی شدند هواپیمای ایرباس در خارج از دالان هوایی پرواز می‌کرده است.

 

در راستای رد ادعای مقامات آمریکایی که خدمه ناو وینسنس به اشتباه هواپیمای ایرباس 300 را جنگنده اف- 14 تصور کرده اند نیز تعدادی از مقامات آمریکایی که دست‌اندرکار مسائل صنعتی و نظامی بودند ‌پرسیدند که چگونه هواپیمای اف-14 می‌تواند خطری برای ناو «يو اس اس وینسنس» (USS Vincennes) تلقی شود؟

 

هواپیمای اف - ‌14 که پیش از پیروزی انقلاب به ایران تحویل شده است، از جنگ افزارهای هوا به هوا است که از امکانات محدود حمله به زمین بهره می‌برد. در ماموریت حمله به زمین یا سطح، جنگ افزارهای هواپیما عبارتند از توپ ‌20 میلی‌متری ام -61، با تعدادی بمب‌های غیر هدایت شونده.

 

سیستم «ایجیز» قادر به دفاع از ناوگان های دریایی به عنوان سپر دفاعی است و می تواند همزمان چند هدف را کشف و رهگیری کند و پیشرفته‌ترین سیستم راداری، برای اکتشاف و رهگیری، در تمام جهان محسوب می شود؛ به نحوی که برخی از کارشناسان نظامی آن را متعلق به جنگ جهانی سوم می‌دانند.

 

با این حال این سوال مطرح است که چگونه مدرن ترین سیستم راداری جهان قادر به تشخیص یک هواپیمای ایرباس از اف - ‌14 نبوده است؛ زيرا هواپیمای مسافربری ایرباس از نظر حجم، شکل، اندازه و توانایی پرواز کاملاً با هواپیمای اف-14 متفاوت است.

 

چهارسال بعد روزنامه نیویورک تایمز، در گزارشی که حاوی چندین نکته تازه بود نوشت كه ناو وینسنس در آب‌های فلات قاره ایران بوده، نه در آب‌های بین‌المللی و پنتاگون (وزارت دفاع آمریکا) در آن زمان بر این حقیقت سرپوش گذاشته است.

 

جمهوری اسلامی ایران روز ۱۴ تیرماه ۱۳۶۷ طی نامه‌ای به رئیس شورای امنیت خواستار تشکیل جلسه فوری شورا برای رسیدگی به موضوع شد. ۲۵ تیرماه ۱۳۶۷ مطابق با ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۸ میلادی شورا تشکیل جلسه داد. از سوی جمهوری اسلامی ایران ولایتی، وزیر امور خارجه وقت ایران و از جانب آمریکا جرج بوش، معاون وقت رئیس جمهوری در جلسه حضور داشتند.

 

قطعنامه ۶۱۶ شورای امنیت پس از استماع سخنان ولایتی و جرج بوش در جلسه شماره ۳۸۳۱ خود در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۸ ۲۹/۴/۱۳۶۷طرح قطعنامه‌ای پیشنهادی را تصویب کرد كه متن قطعنامه به شرح زیر است:

 

شورای امنیت، با بررسی نامه مورخه ۵ ژوئیه ۱۹۸۸ جانشین نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران خطاب به رئیس شورای امنیت و با استماع بیانات نماینده جمهوری اسلامی ایران و سخنان نماینده ‌ایالات متحده آمریکا با ابراز تاسف عمیق از اینکه یک هواپیمای غیرنظامی ایران ایر در پرواز برنامه ریزی شده بین‌المللی ۶۵۵، در پرواز بر فراز تنگه هرمز به وسیله موشک شلیک شده از ناو جنگی ایالات متحده آمریکا (وینسنس) منهدم گردیده‌است، بر ضرورت تبیین حقایق سانحه با بازرسی بی‌طرفانه در منطقه خلیج فارس تأکید داشته و اظهارات خود را به شرح زیر اعلام کرد:

 

1- تأسف عمیق خود را از ساقط کردن هواپیمای غیرنظامی ایران به وسیله موشکی که از یک ناو جنگی آمریکا شلیک شده است و تسلیت عمیق خود را به خاطر از دست رفتن غم‌انگیز جان انسان های بی‌گناه ابراز می‌دارد.

 

2- همدردی صمیمانه خود را به خانواده‌های قربانیان سانحه غم‌انگیز و دولت‌ها و کشورهای آنان اعلام می‌دارد.

 

3- از تصمیم سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری در پاسخ به درخواست جمهوری اسلامی ایران مبنی بر ایجاد گروه تحقیق برای بررسی تمام حقایق موجود و همچنین از اعلام ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران مبنی بر تصمیمشان برای همکاری با بررسی سازمان هواپیمایی کشوری استقبال می‌کند.

 

4- از تمامی اعضای کنوانسیون ۱۹۴۴ شیکاگو، درخواست می‌کند که در همه شرایط، مقررات و رویه‌های سلامت هوانوردی کشوری بویژه ضمائم آن کنوانسیون را به منظور جلوگیری از چنین پیشامدهایی دقیقاً مراعات كنند.

 

؟؟؟؟؟؟؟5- لزوم اجرای فوری و کامل قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت، شورا را به عنوان تنها مبنای حل جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پایدار منازعه میان ایران و عراق ابراز و پشتیبانی خود را از دبیر کل برای اجرای این قطعنامه اعلام و خود را ملزم به همکاری با دبیر کل برای تسریع در اجرای طرح اجرایی او کند.

 

براساس اين گزارش، جمهوری اسلامی ایران علاوه بر شورای امنیت و شورای ایکائو، شکایت خود را در دیوان بین المللی دادگستری لاهه نیز مطرح کرد؛ اما هنوز دولتمردان آمريكا هيچ غرامتي به كشورمان پرداخت نكرده اند.

 

سال ها از اين جنايت مي گذرد بدون اينكه حتي در سالروز اين فاجعه ابراز تاسفي از سوي مقامات آمريكايي اعلام شود!