کاش بمانیم تا کاری کنیم نه کاری کنیم که بمانیم!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»- بهاره مقدم؛ تابستان که می شود در کنار همه آن اتفاقات روتین اعم از مبارزه با بدحجابی و طرح های ضربتی و فرهنگ سازی و نوشیدنی های خنک آلوده و توصیه های بهداشتی و بیماری های عفونی و غیره و غیره بحث شیرین اوقات فراغت هم مطرح می شود و عجیب تر آنکه تا تقی به توقی می خورد همه مدعی اند که ما عجیب غنی کرده ایم اوقات فراغت جوانان را!

 

آموزش و پرورش از یک سو خود را متولی این امر می داند! وزارت فرهنگ و ارشاد یک سوي دیگر قضیه است!کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که غنی سازی را حق مسلم خود می داند! و خلاصه هر نهادی از ظن خودش وظیفه خطیر غنی سازی اوقات فراغت را چونان باری گران بر دوش خود احساس می کند!

 

جالب اينكه همه چیز در همین سه ماه تابستان مطرح می شود و بعد پرونده اش را می بندند تا سال دیگر همین موقع ها! و یکی نیست بگوید چه می شود اگر در مدرسه هفته ای یک ساعت ناقابل را اختصاص دهید به اینکه توانمندی ها و مهارت های دانش آموزان سنجیده شود و هرکس استعدادهای بالقوه خود را بشناسد تا هدفمند برنامه ریزی کند و از اوقات طلایی تابستان حداکثر استفاده را ببرد!

 

نوجوانی که 6 روز هفته را به 8 کلاس متفاوت می گذراند و با بازگشایی مدارس همه چیز تعطیل می گردد و فقط درس و درس و درس و بعد سال بعد دوباره کلاس های متفاوت دیگری را در تابستان بر می گزیند انصافا فرصت پیشرفت در زمینه ای خاص را می یابد؟

 

غنی سازی اوقات فراقت تنها خاص تابستان نیست که همه به تقلا می افتند و بودجه اختصاص می دهند و مکان فراهم می کنند و مربی به خدمت می گیرند و چه و چه! آموزش همواره در کنار پرورش مطرح شده و قطعا ذهنی آماده یادگیری است که دیگر نیازهای مسجل جسمانی اش هم برآورده شده باشد.

 

جمعیت جوان کشور ما نیازمند برنامه ای جامع و مدون در خصوص غنی سازی اوقات فراقت خود است و می بایست اصولی و اساسی برای آن برنامه ریزی شود نه شتابزده چونان اعمالی که شاهدش هستیم صرفا برای اینکه بیان کنیم کاری کرده ایم! کاش بمانیم تا کاری کنیم نه کاری کنیم که بمانیم!