خلق را تقلیدشان بر باد داد...!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ سینمای ایران از بحران های متنوعی رنج می برد، از بحران ریزش شدید مخاطب گرفته تا بحران افت کیفی فیلم ها و... .

کیست که دستی بر آتش سینما داشته باشد و از این بحران ها آگاهی نداشته و آنها را به نحوی و وجهی لمس نکرده باشد؟

بجاست در کنار یادآوری این بحران های چند منظوره و چند وجهی، نیم نگاهی هم به راهکارهای برون رفت از آنها داشته باشیم و در این حوزه بیاندیشیم که براستی چه باید کرد؟

بر آنیم که یکی از راهکارها و رهیافت های برون رفت سینمای ایران از بحران های فرسایشی اخیر، توجه به منویات فرزانگان و اندیشمندان و دلسوزان این عرصه و در صدر آنها، رهبر معظم انقلاب به عنوان مدیری متین و مدبر و هنرشناسی نافذ و خبره و نقاد است.

ایشان که از هوشی سرشار و روحیه ای منتقدانه و اطلاعی موسع از قالب های هنری متنوع برخوردارند در بیانات متعددی به وضعیت سینمای ایران و ویژگی های رسانه هایی همچون تلویزیون و هنرهفتم پرداخته و به نقد و تحلیل آنها توجه نشان داده اند.

ایشان در مقطعی با اشاره به وضعیت حاکم بر سینمای آمریکا و رسانه های هنری ایران می فرمایند:

«ما فيلم هايى پخش مي كنيم كه خود آن كسانى كه سازنده‌ اين فيلم ها هستند، به خودشان هشدار مي دهند و مي خواهند خطر اين فيلم ها را كه توليد خشونت در جامعه است، متوقف كنند؛ ولى ما حالا داريم اينها را منتشر مي كنيم! اينها مضر است. بچه‌هاى ما از اول با خنجر و با قمه و با اسلحه‌ گرم - البته پلاستيكى‌اش - آشنا بشوند، انس پيدا كنند، ياد بگيرند؛ خب، اينها خطرات دارد، اشكالات دارد، تبعات دارد، در جامعه آثارش را هم مى‌بينيم؛ اين جزو ضعف هاى ماست. چند سال پيش من در يكى از مجلات آمريكايى ديدم كه مصلحينى در آنجا پيشنهاد كرده بودند كه اين فيلم هاى رايجِ غالبِ هاليوودى را كه در آنها يا شهوت بود يا خشونت، يواش يواش كم كنند و فيلم هاى خانوادگى، فيلم هاى معصومانه و نجيبانه را رايج كنند. آنها به فكرند، حالا ما تازه از آنها ياد گرفته‌ايم.»

(مقام معظم رهبری- بيانات در ديدار مسئولان نظام  - ۱۳۹۰/۰۵/۱۶)

ایشان در این فراز از سخنشان به یک نکته اساسی اشاره می کنند که دردی قدیمی و بیماری وخیمی در کالبد و روح سینما و تلویزیون ماست؛ یعنی عنصر تقلید محض و الگوسازی از رسانه های غربی و مسلط بر گفتمان هنری کنونی جهان.

این شیوه ای است که در سال های متمادی بر سینما و تلویزیون ما حاکم بوده و دلیل اصلی اش هم مرعوبیتی است که مدیران و هنرمندان سینمایی و تلویزیونی ما عموما در برابر غرب و دستاوردهای ظاهری اش در عرصه هنر، بدان مبتلا بوده اند.

مرعوبیتی که بسان خوره روح و فکر و خلاقیت را از هنرمند ایرانی می ستاند و او را به عنصری منفعل و ترسو بدل می سازد که در برابر محصولات غرب بسان وحی منزل، تنها به اخذ و اقتباس و تقلید و کپی کاری روی  آورد و به آن بسنده کند و همین امر هم باعث می شود تا سینما و تلویزیون ما در عصر حاضر به چنین وضعیت وخیمی خاصه در عرصه تولیدات هنری و نمایشی نائل آید!