وحدت سينماگران حول محور ولايت

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ بي ترديد مهم ترين و جدي ترين بخش برنامه اين هفته «هفت» صحبت هاي متين و مستدل جواد شمقدري، رئيس سازمان سينمايي كشور درباره اوضاع جاري سينماي ايران و افق هاي گذشته و آينده اين هنر والا و مسط روزگار ما بود.

سخناني كه در نقطه ثقلش به موضوع ولايت امر و تفوق ايشان بر عرصه هنر و هنرشناسي ايشان در ميان مسئولان كشور رسيد و اينكه همه بايد رهرو راه ولايت و مطيع امر ايشان باشند.

 

وي در بخشي از گفت‌وگويش با محمود گبرلو در «هفت» درباره صحبت‌های محسن مومنی، رئیس حوزه هنری گفت: به طور حتم هر چه از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد بر ارزش‌های آن نیز افزوده شده و عظمت انقلاب بیشتر می‌شود، همه ما تابع ولایت و رهبری هستیم و شاید در روش‌های مدیریتی ما اختلاف نظر دیده می‌شود. همه می‌دانیم مقام معظم رهبری بیشتر از هر مدیر دیگری می‌توانند کارشناسانه‌تر نظر دهند و کلام ایشان حجت است؛ اما نباید به گونه‌ای صحبت شود که هر اتفاقی می‌افتد، نظر ایشان را پشت آن اتفاق بياوريم.

رئيس سازمان سينمايي كشور ادامه داد: باید در بحث‌هایی که صورت می‌گیرد مبنای روشنی داشته باشیم. هیچگاه از اصول و ارزش‌ها در من تغییری ایجاد نشده اما گاهی مسائل را می‌بینم و به تدبیری می‌رسم که شاید 10 سال قبل به آن فکر هم نمی‌کردم.

شمقدری یکی از مهمترین دستاوردهای مدیریتش را ساخت فیلم‌های دفاع مقدس عنوان کرد و بیان داشت: ما در سال‌های 79 و 80 فیلم دفاع مقدسی نداشتیم و در بحث اکران نیز این فیلم‌ها کمتر اکران می‌شود اما در حال حاضر ما توانستیم ساخت فیلم‌های دفاع مقدس را افزایش دهیم.

وی درباره نوع عملکرد ارشاد نیز گفت:  آنچه در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دیده می‌شود، مصوبات هیات وزیران است و خارج از آن هیچ کاری صورت نمی‌گیرد.

رئيس سازمان سينمايي كشور تصریح کرد: ما بارها بر اساس نامه از حوزه هنری خواستیم تا ادله خود را برای عدم اکران فیلم‌هایی که از نظر آنها مشکل‌دار هستند، عنوان کنند اما آنها این کار را نکردند و احساس می‌شود بخشی از موضع‌گیری به دلیل جریانات سیاسی باشد.

شمقدري در این گفت‌وگوی ویژه تصریح کرد: در تمام جلسات شورای صنفی، نماینده حوز هنری حضور داشته و اگر ایرادی وارد بود باید در آن زمان مطرح می‌شد اما تمام مواضع بعد از اعتراض برخی از افراد برای دو فیلم اکران شده نوروز به وجود آمد. اگر حوزه می‌گوید 15 فیلم مشکل اکران دارند، اسامی آن را اعلام کنند تا بتوانیم یک برنامه‌ریزی دقیق برای اکران فیلم‌ها داشته باشیم که البته از 15 فیلم، به تازگی گفته‌اند هفت فیلم مشکل دارد. اگر به ما اعلام کنند ما هم می‌توانیم برای اکران برنامه‌ریزی داشته باشیم.

وی با اشاره به فیلم «خوابم می‌آد» بیان داشت: حوزه این فیلم را اکران نکرد اما باید گفت نسخه جشنواره‌ای آن 17 اصلاحیه خورده بود که در اکران عمومی رفع شد و شاید حوزه فیلم جشنواره را دیده و بر این اساس تصمیم گرفته است.

رئيس سازمان سينمايي كشور درباره افزایش سالن‌های سینما نیز گفت: تا اردیبهشت سال آینده 50 سالن سینما اضافه می‌شود و در حال حاضر نیز سالن‌هایی با ظرفیت سینمایی در کشور وجود دارند که با تغییراتی می‌تواند سالن سینما ایجاد کرد که بین 100 تا 200 سالن نیز تغییر کاربری داده می‌شود.

بیژن بیرنگ، امین تارخ و جمشید مشایخی از جمله مهمانان بخش اول برنامه هفت بودند که درباره بازی مرحوم خسرو شکیبایی صحبت کردند.

جمشید مشایخی با اشاره به برخی خاطراتش با خسرو شکیبایی درباره این بازیگر سینمای ایران بیان داشت: خسرو همیشه برایم زنده است و همیشه از بازی‌های وی لذت می‌بردم و با این که از من کوچکتر بود اما با او رفیق بودم. رفتارش با مردم انسانی و بسیار عاطفی بود.

این بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون نیز به بازی برخی بازیگران اشاره کرد و خاطرنشان ساخت: تکنیک بازیگری در مقابل احساس صفر است، برخی در ایران هستند که می‌گویند من آل پاچینوی ایران هستنم و باید به این بازیگران گفت باید خودت باشی. در کار سینما «من» و «منیت» وجود ندارد و آنچه مهم است، «ما» است و اگر به این «ما» برسیم همه چیز درست می‌شود.

امین تارخ نیز با تسلیت درگذشت «حمید سمندریان» اظهار داشت بخش عمده سینماگران ما دست‌پرورده استاد سمندریان بودند. وی زنده است و خود را در میان بازیگران خوب تکثیر کرده است.

وی درباره خسرو شکیبایی نیز بیان داشت: بازیگران ما همیشه معروفیت و شهرت دارند اما خسرو در میان مردم محبوبیت داشت و این محبوبیت بی‌نظیر بود و ما در این سه دهه کمتر بازیگری می‌بینیم که محبوبیت داشته باشد و خسرو شکیبایی محبوب القلوب بود. معتقدم که شکیبایی امپراتوری احساس را یدک می‌کشید و شایستگی دارد که بگوییم وی معرف یک سبک بازیگری در ایران بود.

تارخ همچنین باورپذیری نقش‌ها و برخورداری از تکنیک را از ویژگی‌های شکیبایی خواند و تاکید کرد: بهترین تعبیر درباره عشق، مسئولیت است. خسرو شکیبایی دارای خلاقیت استثنایی د ر بازی بود و زندگی خود را با نمایش عجین می‌کرد. در بازیگری نسل امروز می‌خواهد یک شبه به آنچه می‌خواهد برسد و این دلم را می‌سوزاند. جوانان امروز هزینه و وقت خود را می گذارند اما ابزار بازیگری را نمی‌توانند شناسایی کنند.

بیژن بیرنگ نیز در این نشست با اشاره به مسئولیت خسرو شکیبایی در فیلمهایش سخن گفت. بیرنگ بیان داشت: یک ویژگی بارز خسرو باور پذیر ساختن نقشش بود. امروزه بازیگران دچار یک نوع سوءتفاهم شده‌اند که گویا هر کاری می‌کنند، درست است اما خسرو عاشق بود و کسی که عشق داشته باشد، مسئولیت پذیر است. وی در نقش‌هایش متولد می شد و می‌مرد و همین باعث شد که جای پایش در تمام بازی‌ها ماندگار باشد.

وی اظهار داشت: در بازی‌ها، آنچه از دهان خسرو شکیبایی بیرون می‌آمد، شعور بود نه شعار. خسرو یک سوپراستار به معنای واقعی بود اما هیچ وقت مانند سوپراستارها زندگی نکرد و اگر عشق به بازیگری نبود بارها آن را رها می‌کرد.

بخش پایانی این هفته برنامه «هفت» نیز به نقد و بررسی فیلم «شور شیرین» اختصاص داشت. در ابتدای این نشست «جواد اردکانی» به عنوان کارگردان فیلم درباره انتخاب و ساخت «شور شیرین» بیان داشت: ساخت فیلم شور شیرین انتخاب من نبود و با توجه به علاقه‌ای که داشتم، ساخت این فیلم پیشنهاد شد و آن را ساختیم.

وی در ادامه افزود: مظلومیت مردم کردستان در این سال‌ها احساس می‌شود و در تمام این سال‌ها نیز بنا به ملاحظات حرفی زده نمی‌شد و سعی کردیم با وفاداری به شخصیت شهید کاوه آن را روایت کنیم.

در بخش نقد فیلم سمعود فراستی و محمدتقی فهیم درباره فیلمنامه این فیلم گفتند و فراستی با اشاره به سینمای دفاع مقدس یادآور شد: هر فیلمسازی که به یک مضمون علاقه دارد باید این علاقه در ساختار فیلم نیز دیده شود. حال باید دید چه لوازمی برای ساخت فیلمی درباره یک شهید لازم است. نیت و نزدیکی کارگردان به آن شهید می‌تواند بسیار مهم باشد و در شور شیرین فیلمنامه ضعیف بوده و تیپ‌سازی صورت گرفته است.

فهیم نیز در ادامه درباره شخصیت‌پردازی این فیلم صحبت کرد و محدودیت‌ها را عامل اصلی یک شخصیت کامل در فیلم نخواند.

جواد اردکانی نیز با اشاره به ساخت فیلم‌های شخصیت‌محور اظهار داشت: زمانی که می‌خوانیم در ایران درباره شخصیتی فیلم بسازیم با یک طومار ملاحظات روبه‌رو هستیم. دست فیلمساز باز نیست که بتواند درباره رفتار، مناسبات اجتماعی آن فرد فیلم بسازد و در شور شیرین قهرمان ما جمعی بود و قهرمانی فردی نداشتیم.