تفريح بچه هاي بسيج ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو» - محمد مهدي شاه آبادي؛ شاخک های جهادی ما در برخی حیطه ها ضعیف است. اگر حمله نظامی باشد همه حساس اند اگر از دست رفتن پست ریاست جمهوری باشد غالباً حساس اند اگر داستان زد و بندهای اقتصادی مفسدان اقتصادی باشد جماعتی هشیارند، اگر شکسته شدن هنجارهای دینی در ملأ عام باشد همه جوشانند، اگر دردیده شدن پرده های حیا در سینما باشد یک خط در میان واکنش می دهیم، اگر سنگرهای علوم انسانی در دانشگاه کاملاً دست ضد انقلاب باشد بعد از سال ها یک «چرا» می گوییم اما برای کار ایجابی آن هم نه در  عرصه نظامی، نه در عرصه سیاسی، نه در عرصه فکری بلکه در بخش هنری آن هم هنرهای ضاله غربی کمترین تحرک را داریم ...

 

تاله های بی انتهای ما جماعت حزب الله از سینمای ایران پایان ندارد. جدای از وظایف همه نهادها و جدای از اینکه هنوز ندای انقلاب اسلامی بعد از 33 سال به بخض های مهمی از هنر نرسیده است ...

 

جدای از اینکه ما جوان های حزب اللهی به هزار و یک دلیل به این عرصه ها وارد نمی شویم ...

 

(تا شما نسل جوان نو، با اعتقادات صحيح، با ديد صحيح، با مذاق دينى، به طور كامل وارد ميدان اين كارها نشويد، هنر نمايش - چه سينما، چه تئاتر - آن اعتلاى لازم را در كشور پيدا نخواهد كرد. تا مادامى كه كارگردان ما، يا نمايشنامه‌نويس ما، حتّى سعى مى‌كند ژست ها و حركات اين شخصيت ها - و به قول شما پرسوناژها - را به شكل فيلمهاى غربى در بياورد، ما به‌جايى نمى‌رسيم.)

 

و جدای از علت های دیگر ...

 

یک نقص مهم ما این است که «اقتصاد فرهنگ» را جدی نمی گیریم.

 

خوب یا بد سینما قبل از آنکه یک هنر باشد یک صنعت است و با همان ادبیات پول و سرمایه حیات دارد. اگر قرار است سینمای انقلابی جانی داشته باشد باید انقلابی ها برای آن هزینه کنند. برای آنکه بهتر منظورم را برسانم خوب است سری به داستان تئاتر بزنیم که با عده ای معدود خود را مقید می دانند که حتماً نمایش های یکدیگر را ببینند و همین طور الکی و البته بی وقفه همدیگر را تحویل بگیرند. اگر بخواهیم کار جماعت روشنفکر تئاتری را مقایسه کنیم باید بگوییم چیزی شبیه به احساس تکلیف مذهبی ها است.

 

بی تعارف باید نسبت به فیلم های ارزشی و انقلابی و دفاع مقدس احساس تکلیف کنیم: برای دیدن آنها، پول خرج کردن برای آنها، تشویق دیگران و البته نقد کردن آنها. با همین حرف ها روشن است که باید فیلم «شور شیرین» را دید. فیلم زیبا و روایتی جذاب از رشادت های شهید محمود کاوه. فیلمی با داستان خوب و روان و گیرا، بازی های قابل قبول، کارگردانی خوب و مهمتر از همه برکنار از بیماری های متداول فیلم های دفاع مقدس از قبیل عشق های بی ربط، جنگ فانتزی، کاریکاتور آدم ها در جنگ، هجو به اسم طنز و ...

 

جای نقد هم بسیار است اما باید خودمان را عادت دهیم به حساس بودن نسبت به اقتصاد فرهنگ تولیدات انقلابی. چرا نباید بچه های بسیج، هیئت، رفقای حزب اللهی تفریح شان دیدن فیلم های ارزشی باشد؟ «زنده نگه داشتن یاد شهیدان کمتر از شهادت نیست». مگر این جمله آقا نیست؟ و مگر از بارزترین مصادیق این زنده نگه داشتن، ساختن فیلم خوب نیست؟ و مگر فیلم خوب و کارگردان خوب جز به مدد گیشه زنده می ماند و تکرار می شود؟

 

 والسلام