امید مردم میانمار به دعای ماست

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در این روزها مردم جهان به فکر برگزاری بازی های المپیک و مسئولان در فکر بازی سازی در سوریه هستند؛ در اين بين مردم ایران نیز از این امر مستثنی نیستند.

 

مردم و مسئولان کشورمان همگی در انتظار فرارسیدن المپیک لحظه شماری می کنند؛ صدا و سیما مدت هاست برنامه های مربوط به المپیک را آغاز کرده و قرار است جیب وزیر ورزش - که هیچ گاه به امور جوانان نپرداخته - پر شود تا ورزشکاران مدال آور را حمایت کند.

 

حتی در بهترین حالت صدا و سیمای جمهوری اسلامی از کشتار مردم در بحرین و عربستان می گویند، اما در گوشه ای از این کره خاکی، مسلمانان قتل عام می شوند.

 

شاید در طول تاریخ لفظ «قتل عام» را برای فجیع ترین نوع کشتار مردم درست کرده اند، اما باید به دنبال لغات دیگری گشت که فاجعه میانمار را شرح دهد.

 

کشتار وسیع، نسل کشی گسترده و هولوکاست واقعی لغاتي هستند که رسانه ها به وسیله آنها سعی در نشان دادن عمق حملات بوداییان به مسلمانان میانمار را دارند، اما این همه، تنها گوشه ای از واقعیات جامعه را نشان می دهد و مصیبت در برمه (نام قدیم میانمار) فراتر از این است.

 

در برمه، خانه های روستاییان را با اهلش به آتش می کشند، با شمشیر به جان کودکان و جوانان می افتند، اجساد را برهنه کرده و بی احترامی می نمایند، مسلمانان را زنده زنده سر می بردند و حتی به زنان در مقابل چشم دیگر اهالی روستا تجاوز می کنند.

 

مصیبت آن قدر عجیب است که اگر تنها تعدادی از عکس های مربوط به میانمار را ببینید، ذهنتان آشفته خواهد شد؛ فیلم های این کشتار به قدری هولناک است که بيماران قلبي و عصبي، خردسالان و همچنين سالمندان نباید آن را ببینند.

 

اما شاید لازم باشد روزهای سخت را ببینیم و لمس کنیم تا اضطرارمان به ظهور امام زمان (عج) بیش از گذشته شود. صاحب مسلمانان و دیگر مردم جهان و بلکه صاحب زمان، حضرت ولی عصر (عج) است.

 

این روزها که اخبار مصیبت بار میانمار را بیش از گذشته می شنویم به نبود صاحبمان پی می بریم.

 

امام زمان زمان منجی بشر از ظلم است و قرار است منت بر سر مستضعفین گزارده، آنها را به سروری رساند.

 

امید مردم برمه به دعای ماست؛ دعا برای نجات مسلمین میانمار و نجات تمام مستضعفین جهان که با ظهور حضرت صاحب الزمان شکل خواهد گرفت، حداقل کاری است که می توانیم انجام دهیم.

 

«مَنْ اَصْبَحَ لا یَهْتَمُّ بِاُمورِ الْمُسْلِمینَ فَلَیْسَ مِنْهُمْ وَ مَنْ سَمِعَ رَجُلاً یُنادى یا لِلْمُسْلِمینَ فَلَمْ یُجِبْهُ فَلَیْسَ بِمُسْلِمٍ هر کس صبح کند و به امور مسلمانان همت نورزد، از آنان نیست و هر کس فریاد کمک خواهى کسى را بشنود و به کمکش نشتابد، مسلمان نیست.» كافى، ج 2، ص 164، ح 5.