از 7 روز اردو 5 روز بيكار بوديم! / اسكان در هتل‌هاي مسيحي و مشاهده سرو مشروب / همراه كردن اساتيد متخصص شبهه افكني با دانشجويان

علي سعد در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، در خصوص سفر دانشجويي به لبنان گفت: هتلي كه براي ما در نظر گرفته بودند در مكان خوش آب و هوا و در منطقه مسيحي نشين لبنان واقع شده بود؛ صاحب هتل هم مسيحي بود، بنابراين وقتي عصرها براي استراحت در تراس هتل مي نشستيم مسافران مشروب سرو مي كردند كه اين مسئله ما را آزار مي داد.
 
وي افزود: اگر ما را در يك منطقه مسلمان‌نشين و شيعه اسكان مي‌دادند، اين مشكلات ايجاد نمي‌شد؛ به طوري كه تا روز آخر هم به ما نگفتند كه گوشت‌هاي كه در اين هتل استفاده مي‌شود حلال است يا نه.
 

اين دانشجو با بيان اينكه در اين منطقه غالب افراد تقيدي به حجاب نداشتند، افزود: تنها چيزي كه به ما گفتند اينكه آشپزهاي هتل، مسلمان هستند، اما در طول هفت روز اقامت ما در اين هتل نشانه اي كه نمايانگر مسلمان بودن آشپزها باشد نديديم.

 

سعد افزود: فقط گروه ما در اين هتل مسلمان بودند و بقيه ساكنان كه جزء مسيحيان محسوب مي شدند، برايشان اهميتي نداشت كه چگونه غذا طبخ مي شود.

 

وي يادآور شد: حضور ما در يك هتل مسيحي‌نشين، براي مسيحي‌ها صرفه اقتصادي داشت؛ در صورتي كه با برنامه‌ريزي درست مي‌توانستند ما را در هتل مسلمانان شيعه اسكان دهند كه باعث كمك اقتصادي به آنها شود.

 

اين دانشجو اضافه كرد: از هفت روز زمان برپايي اردو تنها دو روز به بازديد مناطق جنگي 33 روزه لبنان اختصاص داشت و مابقي روزها عملاً بيكار بوديم.

 

سعد يادآور شد: از ديگر نقاط ضعف اين سفر اينكه، چهار بار دانشجويان را در اين اردو به پاساژ‌هاي گران قيمت بيروت بردند كه به غير از چند نفر از استادان، هيچ كس قدرت خريد از اين مراكز را نداشت؛ به اين ترتيب در هر بار، سه ساعت تمام در اين پاساژ‌ها مي‌گشتيم، اما 90 درصد دانشجويان به علت گراني چيزي نمي‌خريدند.

 

وي يكي ديگر از مشكلات اين سفر را عدم ارتباط با شيعيان لبنان عنوان كرد و گفت: ما در اين سفر هفت روزه هيچ گونه ارتباطي با شيعيان لبنان نداشتيم، در حالي كه بايد طوري برنامه ريزي مي‌شد كه به جاي رفتن به مراكز خريد گران قيمت بيروت به بازارهاي شيعيان مي‌رفتيم.

 

اين دانشجو يادآور شد: ما فقط يكي دو بار از منطقه شيعيان فلسطيني رد شديم، اما توقفي در آن محله نداشتيم تا بتوانيم با مردم آنجا ارتباط برقرار كنيم.

 

سعد اضافه كرد: كل زمان مسافرت ما در لبنان در مكان‌هاي تفريحي گذشت، هتل در جايي دور از مركز شهر بود و امكان اينكه دانشجويان خودشان بخواهند شخصاً به شهر بيايند، به علت هزينه‌هاي بالاي رفت‌وآمد، وجود نداشت.
 
وي يادآور شد: چيزي كه لبنان را به كشور ما پيوند مي دهد، ظرفيت فرهنگي و ويژگي‌هاي منحصربه فرد و يادبودهايي است كه در جنوب بيروت قرار دارد و هنوز آثار تركش‌هاي آن مشاهده مي‌شود.

 

اين دانشجو يادآور شد: قرار بود يك روز در طول اين سفر به بازديد از دانشگاه بيروت اختصاص يابد، اما اين برنامه محقق نشد و فقط يك بار ما را به ساختمان يك دانشكده كوچك در بيروت بردند كه رئيس آن دانشكده حاضر نشد در اين جلسه شركت كند و عملاً ما بازديدي از آنجا نداشتيم.

 

سعد گفت: برنامه اوقات فراغت اين سفر اصلاً مناسب نبود؛ به طوري كه ما از ساعت 5 عصر تا 12 شب در هتل بيكار بوديم.

 

وي با اشاره به اينكه در طول اين سفر مترجم همراه خود نداشتيم، گفت: يكي از عوامل مهم سفرهاي خارجي حضور يك مترجم است كه ما در طول اين سفر مترجم نداشتيم و نتوانستيم با مردم لبنان ارتباط فرهنگي برقرار كنيم.

 

اين دانشجو افزود: وقتي وارد لبنان شديم، هيچ راهنمايي به ما ندادند و ما خودمان در طول هفت‌ روز به مكان‌هاي مختلف اين كشور ‌رفتيم.

 

سعد از حضور برخي اساتيد در اين سفر انتقاد كرد و گفت: اساتيدي كه به اين سفر آمده بودند طرز تفكر خاصي داشتند و متخصص شبهه افكني در ميان دانشجويان بودند.

 

وي افزود: در طول سفر سه بار ما را به رستوران‌هاي گران‌قيمت بيرون بردند كه هزينه آن پاي خود دانشجويان بود؛ مهم‌تر اينكه اين رستوران‌ها در منطقه مسيحي‌نشين بود و شك داشتيم كه مواد غذايي آن حلال باشد؛ اين در حالي است كه وقتي به سفير ايران معترض شديم، برايش چندان اهميتي نداشت.

 

اين دانشجو خاطرنشان كرد: كليت سفر، خوب بود؛ چرا كه در اين گونه سفرها هم نگاه دانشجويان به لبنان تغيير مي كند و هم اينكه با مردم لبنان ارتباط فرهنگي برقرار مي شود، اما واقعاً برگزاري اين سفر نياز به برنامه‌ريزي بيشتري دارد تا اردو به حداقل بازدهي برسد.