وقتی جشن میلاد امام رضا (ع) فرصتی برای عرض اندام ضد فرهنگ‌ها می‌شود

گروه فرهنگی «خبرگزاري دانشجو»؛ جشن میلاد امام رضا (ع) هر ساله در دانشگاه‌های ارومیه برگزار می‌شود و برپایی این مراسم فرصتی مناسب برای تبیین ارزش‌های والای ائمه معصومین (ع) است، اما جشن امسال متفاوت تر از سال‌های گذشته در دانشگاه پیام‌نور ارومیه برگزار شد و باید گفت كه جشن میلاد امام رضا (ع) فرصتی برای عرض اندام ضد فرهنگ‌ها شد.

 

دانشگاه ها به عنوان جبهه های فرهنگی جامعه اسلامی ایران باید خط مقدم تربیت نیروهای زبده فرهنگی و افسران جنگ نرم باشند كه این مهم در سایه عملکرد قوی مسئولان فرهنگی دانشگاه ها محقق می شود.
 

جشن میلاد امام رضا (ع) در حالی در دانشگاه پیام نور ارومیه برگزار شد که «غیبی»، یکی از خوانندگان آذری ارومیه، با خواندن آهنگ های شاد که در شان مراسم ائمه معصومین (ع) نبود، معنویت را از حال و هوای مجلس زدود.
 

دعوت از یکی دیگر از خوانندگان محلی به نام عسگر ساعد، دیگر برنامه این مراسم به اصطلاح معنوی بود که سوت و کف دانشجویان کاملاً بر ابتذال این مراسم صحه می گذاشت.
 

مسابقه ای که در انتهای برنامه برای دانشجویان برگزار شد، تمرین خوانندگی بود، حال جای این سوال باقی است که از بین سوالات متداولی که می توانست گوشه ای از آرمان های نظام را تقویت کند، تمرین خوانندگی چه دردی از اسلام و انقلاب را دوا می کرد.
 

پولی که از بیت المال برای برگزاری این مراسم به اصطلاح معنوی هزینه شده است، کدام آرمان دانشگاه اسلامی را جامه عمل پوشانده و دانشجویی که قرار است در پشت جبهه جنگ نرم، عملیات تخریبی علیه دشمن انجام دهد، با کدامین هدف از پیش تعیین شده توسط مسئولان فرهنگی دانشگاه باید حرکت کند؟
 

آیا چنین به نظر نمی رسد که برخی مسئولان فرهنگی دانشگاه ها برای ارائه آمار اجرای برنامه فرهنگی، خود را به آب و آتش می زنند، غافل از این که برنامه ارائه شده توسط آنها نه تنها به درد آرمان های جامعه مهدوی نمی خورد، بلکه افکار و اعتقادات جوانان را نیز مخدوش می سازد.
 

در هنگام اجرای این مراسم در دانشگاه پیام نور ارومیه، خادمان امام رضا (ع) در این شهر حضور داشتند، آيا بهتر نبود به جای سوت و کف زدن ها و اجرای برنامه بی هدف، از این خادمین دعوت می شد تا با حضور خود معنویت را به مجلس هدیه داده و از برکات امام رضا (ع) برای دانشجویان بگویند؟
 

بهتر است سوال را این گونه مطرح کنیم که آیا بهتر نیست روسای دانشگاه ها مسئولان فرهنگی خود را از کسانی انتخاب کنند که درد نظام را با عمق جان چشیده و دغدغه های رهبر معظم انقلاب را حتی برای یک بار شنیده اند؟