فیلم جیرانی نقد اقشار روشنفکر و بی هویت جامعه است

به گزارش خبرنگار فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، مسعود فراستی عصر امروز در نشست نقد فیلم «من مادر هستم» که در مجتمع فرهنگی 13 آبان برگزار شد، گفت: بسیاری از روشنفکران به خاطر اینکه این فیلم بخشی از زندگی آنها را نشانه رفته، متاثرند و از این فیلم بدشان می‌آید و این بدان معناست که هدف فیلم «من مادر هستم» طبقه متوسط نیست، بلکه بخشی از طبقه متوسط است که از اوایل دهه 70 تاکنون با استفاده از پول نفت و دلارهای نفتی ثروتمند شده اند.

 

وی همچنین گفت:‌بسیاری از دوستان مدعی عدالت هم یکی از جریان‌هایی هستند که در سال‌های اخیر به رشد این قشر روشنفکر کمک کرده‌اند.

 

فراستی بیان داشت: اگر فیلم جیرانی نقد بخش وابسته به غرب ایران است، این بخش خود محصول سیاست‌های غلط به اصطلاح عدالت‌خواهان جامعه بوده است.

 

این منتقد در ادامه بیان داشت: متاسفانه زندگی همین روشنفکران بی‌اصالت، الگوی بچه‌های جنوب شهری ما شده و دختران و پسران جنوب شهری رویایشان این نوع زندگی است.

 

وی تاکید کرد: ایجاد تمام این تمایلات محصول سیاست‌های غلط دولتی، اقتصادی و پول نفت است که خود یک مدرنیسم کاذب، بی‌بندوبار و ضداصول را فراهم کرده است.

 

فراستی فیلم جیرانی را در تاریخ سینمای بعد از انقلاب بی‌سابقه دانست و گفت: «من مادر هستم» نخستین فیلمی است که به درستی این قشر روشنفکر را به جامعه معرفی کرده؛ این فیلم سیاه‌نمایی نیست، بلکه مطابق با واقعیت جامعه ساخته شده است.

 

این منتقد خود را مدافع طبقه متوسط دانست و گفت: من مدافع طبقه متوسط جامعه هستم، اما نه این طبقه متوسط بلکه طبقه متوسطی که در حال حاضر در اثر فشارهای اقتصادی رو به نابودی می‌رود.

 

وی همچنین گفت: فیلم جیرانی نقد و آسیب‌شناسی اقشار روشنفکر و بی‌هویت جامعه است.

 

فراستی با تاکید بر اینکه روشنفکران نیز همانند برخی حزب‌اللهی‌ها با این فیلم مخالف هستند، افزود: این همفکری روشنفکران و حزب‌اللهی‌ها در مخالفت با یک فیلم در فیلم‌های مهرجویی و فرهادی نیز دیده شده است.

 

این منتقد سینما در ادامه بیان داشت: فیلم جیرانی قربانی نیست، بلکه روشنفکران جامعه را مورد تعرض قرار می‌دهد.

 

وی همچنین گفت: روشنفکران از طریق فیلم‌های جشنواره‌ای که وطن می‌فروشند، جایزه می‌گیرند و منتقدین به اینها هم وقتی به منسب و میزی می‌رسند، همان روش را ادامه می‌دهند.

 

فراستی سینمای جشنواره‌ای را سینمای وطن‌فروشی دانست که از غرب گدایی می‌کند و افزود: بخش دیگری از سینمای روشنفکری سینمای خنثی‌ است که به جای اینکه فیلم تعرضی، گرم و مماس با زندگی مردم بسازد، فیلم‌های خنثی می‌سازد.

 

وی تاکید کرد: ما فیلم خنثی نمی‌خواهیم؛ ما نیاز به فیلم انتقادی داریم، در حالی که الان این فیلم‌ها را در نطفه خفه می‌کنند و به راحتی ما را به دام «نارنجی‌پوش»، «هامون» و «پری» می‌اندازند.

 

این منتقد سینما در پایان با تاکید بر اینکه فیلم جیرانی اشاعه شراب‌خواری و فحشا نیست، گفت: در سینما دیدن به معنای باور کردن است، اگر سطح زندگی روشنفکران را نبینیم چگونه می‌توانیم بفهمیم این جانوران چگونه زندگی می‌کنند.