«عمار» محفلی برای بچه‌های انقلاب

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛

جشنواره فیلم عمار جشنواره بارقه هاست. جشنواره نشاط و رهایی و جوانی و شور و عشق.

برای تک تک این واژه ها دلیل داریم و نشانه و نماینده ای در این جشنواره متواضع و نجیب و بی ادعا و البته مردمی.

حرفها درباره جشنواره فیلم عمار بسیار است.

از اینکه دل از شهرهای بزرگ و سطح سیمانی شان کنده و به دامن دشت و صحرا  روستا پناه برده، از اینکه خجالت نمی کشد از اینکه راست بایستد و از انقلاب و ایران اسلامی و نظام مقدس و مردم «شهید پرورش» بگوید، از اینکه جرئت کرده در مقابل مافیای شبه روشنفکری بایستد و ثابت کند که آنها نمی توانند و مباید در عین پز اپوزوسیون، همه گلوگاه‌های فرهنگی و بودجه های نهادهای هنری کشور را بچاپند.

از اینکه محفلی شده برای بچه های انقلاب و هنرمندان ساده اما مردمی و خاکی و دوست داشتنی اش، از اینکه محیط جشنواره اش نه در دود و غبار سیگار و بحث های صدتا یه غاز و بی هویت شبه روشنفکری دست و پا می زند و نه کمتر نشانه ای از دین و آیین و مردم و ایران انقلابی را از خود می زداید مثل بعضی جشنواره های «اصلی» کشور!

حرفها درباره جشنواره عمار بسیار است.

از اینکه می شود با دست خالی هم فیلم ساخت و مخاطب داشت و جشنواره راه انداخت و دل خوش نکرد به جماعت شبه هنرمندی که هیچ نسبتی با مردم و انقلاب ندارند و از هیمنه پوشالی مافیای زر و زور و تزویرشان نترسید و از همراهی نکردن این و آن نهراسید و دل به یاد خدا داد و رشته امور را به ید قادر و قدرت لایزال او سپرد که «یدالله فوق ایدیهم».

حرفها درباره جشنواره عمار بسیار است.

از اینکه باید مواظب انقلاب بود. از اینکه نباید نسبت به رویدادهای کشور و جهان بی تفاوت ماند و از اینکه نباید به روزمرگی و پوچ گرایی و «بی خود و بی جهت» بودن و ماندن، عادت کرد و در غبار روزهای سرد و شبهای تاریک جماعت بی آرمان، گم شد.

حرفها درباره جشنواره عمار بسیار است.

عده ای بخشی را گفته اند و بسیاری هم بسیاری را نه.

حرفهای نگفتنی و نهفتنی.

حرفهایی از جنس مظلومیت و معصومیت بچه های پاک و بی آلایش انقلاب از هر نسل و در هر سن و از هر طیف و قشر و قبیله ای.

بچه هایی که خدا را باور دارند، ایران را دست دارند و دلشان برای انقلاب می سوزد و برای نظام دلتنگ می شود و می گیرد.

ستاره های بی ستاره ای که شاید در غرقاب بوروکراسی دولتی و دست و پاگیری نهادهای فرهنگی و مدیریت عجیب و غریبش، طرفی نبسته و خیری ندیده اند اما دلشان با خداست و قلبشان برای مردم می تپد و هنوز...انقلابی اند.

آری؛ گفتیم که جشنواره فیلم عمار جشنواره بارقه هاست. جشنواره نشاط و رهایی و جوانی و شور و عشق.

و گفتیم که برای تک تک این واژه ها دلیل داریم و نشانه و نماینده ای در این جشنواره متواضع و نجیب و بی ادعا و البته مردمی.

و این روزها که در بطن و متن این سینمای نحیف و رنجور و رخوت زدة بی آرمان، دم مسیحایی جشنواره ای کوچک اما بزرگ به نام عمار پیچیده و عطر شور و جوانی و ایران و اسلام و غیرت انقلابی را پراکنده، یاد برادرم سید مرتضی آوینی بخیر!

یادمان بخیر!