«حوض نقاشی»؛ مضمونی بکر و انسانی در بیانی الکن!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ «حوض نقاشی» فیلم مهمی است؛ هم از این جهت که ساخته حوزه هنری است و این نهاد طی سال گذشته با رویکرد تحریم فیلم‌های ضد ارزشی و طرفداری از سینمای ارزشی، داعیه‌ای جدید مطرح نموده و شیوه‌ای بدیع را پی گرفته است که همین موضوع به عنوان یک مسئله فرامتنی فیلم را خاص می‌کند. 

 

هم اینکه مازیار میری با کارنامه و سابقه‌اش، خصوصاً به خاطر «سعادت‌آباد» که اثر اخیر او و فیلمی قابل اعتنا و تامل‌برانگیز و به جهت ساختاری، شاخص و قابل اعتنا بود، بر اهمیت این فیلم افزود. 

 

«حوض نقاشی» داستان زن و مردی است که به لحاظ جسمی دچار عقب ماندگی و فلج جسمی هستند و در این میان با بحران سرخوردگی و رفتارهای عصبی و ناسازگاری کودکشان روبرو می‌شوند که منجر به فرار او از خانه می شود. 

 

فیلم اثر شیرینی است، بیان و لحن و روایتی نرم و گیرا دارد، بازی‌های خوبی به تصویر کشیده شده، بویژه نقش‌آفرینی شهاب حسینی که مثل بسیاری از نقش‌هایش بسیار خوب و دیدنی و بکر و اصیل از آب در آمده. 

 

روایت انسانی فیلم و توجهش به عنصر و رابطه خانوادگی، در کنار ویژگی‌های دیگری مثل اشارات و کنایات سیاسی روز موجبات اهمیت و ارزش‌ها و احیاناً حواشی متنی و فرامتنی فیلم را فراهم آورده است. 

 

فیلم البته فارغ از ایراد نیست، ریتم کند آن در برخی مواضع و فواصل، خلل‌ها و سوراخ‌های فیلمنامه‌ای در آفرینش خرده پیرنگ ها و نقصان و شخصیت‌پردازی‌های فرعی مثل شخصیت شوهر معلم کودک و نیز کمبود خرده روایت‌ها و داستانک‌های جذاب و گیرا برای فیلم از این جمله‌اند. 

 

ضمن آن که به نظر می‌رسد نویسنده و کارگردان باید دقت و مطالعه بیشتری در حوزه شناخت و بازآفرینی افرادی که دچار چنین معلولیتی هستند، صرف می‌کردند و باورپذیری بیشتری در فیلم پدید می‌آوردند. 

 

فیلم از این جهت ضربه خورده و نتوانسته آن چنان که باید و شاید شخصیت، روحیات، خلقیات و حتی ویژگی‌های جسمانی و نتایج و تبعات حاصل از این ناتوانی‌های جسمی را در حرکات و سکنات و رفتارهای این افراد را به صورت درخوری بازنمایی کند.

 

با این همه «حوض نقاشی» اثر سالم و قابل ستایشی است؛ فیلمی که می‌توان آن را برای دیدن و لذت‌ بردن معنوی و عاطفی به همه خانواده‌های ایرانی پیشنهاد کرد.